นางกำนัลผู้งดงามอ่อนหวานได้แต่งให้กับคุณชายรองของสกุลใหญ่ด้วยสมรสพระราชทาน แม้จะรู้อยู่แล้วว่านี่คือการ ‘คลุมถุงชน’ แต่ก็ยังอดแปลกใจไม่ได้กับท่าทีห่างเหินไม่วางใจใครของคุณชายหนุ่มร่างสูงผู้เป็นเจ้าบ่าว “ไม่เต็มใจก็ช่างเถอะ” เขาพูดออกมาอย่างนั้นในคืนเข้าหอ เพียงเพราะเจ้าสาวไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรในเรื่องที่นางไม่มีประสบการณ์ คนผู้นี้นี่! จะให้นางออกปากว่า ‘มาเถอะช่างอิ่น เชิญท่านลงมือตามสบาย’ หรืออย่างไรถึงจะเข้าใจ ทว่าอาจด้วยชะตาฟ้าลิขิต สามีภรรยาอยู่ร่วมกันนานวันเข้าก็เริ่มค่อยๆ รู้จักรู้ใจ นี่ถ้ารู้กันว่า อยู่ตามลำพังแล้ว คนหน้านิ่งผู้นั้นถูกภรรยาเรียกว่า ‘เจ้าหมียักษ์’ ส่วนหญิงสาวอ่อนโยนได้รับสมญาจากสามีว่า ‘แม่เสือ’ ละก็ ผู้คนคงจะแตกตื่นกันมากทีเดียว

ตันหลิว คุณชายรูปงามจอมเจ้าเล่ห์สกุลเหอเซ่อลี่ ดำรงตนเป็นผู้ไม่สนใจใครหน้าไหนมาเป็นเวลานาน บุปผางามในเมืองหลวงก็ไม่เคยทำให้เขาหวั่นไหว มีแต่พวกนางเองที่ล้วนซ่อนหน้าเขินอายยามเขาอยู่ใกล้หรือพูดคุยด้วย คุณชายมีคู่หมั้นจากการจัดการของผู้ใหญ่ นามว่า หลินหลาง เด็กสาวแสนงามหมดจด หน้าตาฐานะทัดเทียมกัน ทว่าเป็นใบ้! น่าปวดหัวนัก พบกันครั้งแรกนางก็ตั้งหน้าตั้งตาขอถอนหมั้นไม่เลิกรา เจ้าจิ้งจอกหนุ่มสนุกที่ได้หยอกเย้า หลอกล่อกระต่ายอ่อนวัย แต่ไปๆ มาๆ ดูไม่ออกว่าเป็นตัวมันเองหรือไม่ ที่กำลังจะตกลงไปในโพรงกระต่าย หรือแท้จริงที่ทำไป จะเป็นเพราะอยากอยู่ใกล้ ให้นางได้เห็นหัวใจและความรักที่เขามี ...ความรักที่จะสลักลงในใจของเจ้ากระต่ายน้อยตราบชั่วนิรันดร์

อ้ายซินเจวี๋ยหลัวปันจิน...ไม่ใคร่สังสรรค์ในงานรื่นเริง ไม่ชอบออกไปนอกเขตจวนบิดา ในสายตาของผู้คน นางช่างแปลกแยกแตกต่างจากท่านหญิงอื่นๆ เจ้าของนัยน์ตากลมใสดุจลูกแก้วราตรีมีความลับที่ยากจะบอกแก่ผู้ใด แต่ในเมื่อออกเรือนแล้วอย่างนี้ หากเอาแต่ทำอะไรลับหลัง ความสัมพันธ์สามีภรรยาคงไม่พ้นเกิดช่องว่าง หญิงสาวบอบบางจำต้องกัดฟัน “ลู่ฉิน...ข้าสามารถมองเห็นวิญญาณคนตาย”