"ถ้าเสน่ห์ของฉันใช้กับเธอไม่ได้จริงๆ ต่อให้นั่งจับมือกันสักพักก็คงไม่รู้สึกอะไรใช่มั้ยล่ะ" มาโคโตะส่งยิ้มท้าทาย จากนั้นก็ถือวิสาสะคว้ามือฉันไปนั่งกุมไว้โดยไม่รอคำอนุญาต วันนี้หมอนี่โจมตีฉันหลายอัตราเหลือเกิน เว้นวรรคให้หายใจหายคอกันบ้างสิ! "เป็นไง รู้สึกอะไรบ้างรึเปล่า" เขายิงคำถาม ฉันจึงแสร้งไหวไหล่เล็กน้อยแล้วตีหน้าตายตอบกลับ "ไม่เลย ไม่รู้สึกอะไรเลย" ซึ่งเป็นเรื่องจริง ถึงจะแอบวูบๆ อยู่บ้าง แต่มันต้องเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าแน่นอน ไม่ได้รู้สึกอะไร 'แบบนั้น' หรอก "จริงเหรอ" คนฟังทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ พยายามหรี่ตามองเพื่อจับพิรุธฉันยกใหญ่ "จริงสิ"...ตอนนี้น่ะนะ เพราะถ้านานกว่านี้ก็ไม่แน่ใจแล้ว "...อือฮึ โอเค" เขาพึมพำ ทำท่าถอดใจ ดีมาก หัดยอมรับความจริงง่ายๆ ซะบ้าง "งั้นมากอดกัน"!!!?

"แต่งงานกันเถอะ...ชิรายูกิ ซาโฮะจัง" คือประโยคที่ทำให้ฉันในวัย 17 ปีอ้าปากค้าง เพราะคนขอดันเป็น 'อาจารย์' แถมยังเป็นนักตีสองหน้าชั้นยอดไม่แพ้ฉันเลย!

รักพลิกล็อคของซาโฮะ ตอนพิเศษ : Valentine's day