ใครจะไปคิดว่าการออกตามหาแบตเตอรี่สำรองกล้องก้อนหนึ่ง จะทำให้นักข่าวสถานีโทรทัศน์อย่าง "อวิ๋นเยี่ยนหุย" ย้อนเวลากลับไปอยู่ในร่างเด็กรัชสมัยซ่ง และเพื่อที่จะได้กินดีอยู่ดี เขาจึงตั้งปณิธานว่าต้องรีบเติบโตอย่างอย่างมีคุณภาพ แต่วินาทีต่อมากลับได้ข่าวว่าโรงรับเลี้ยงเด็กที่แม่ของตนทำงานอยู่กำลังจะปิดตัวลง! "เจิ้งผิง" แม่ของเขาตัดสินใจรับเลี้ยง "ซวงอี๋" และ "เสี่ยวเปา" เด็กกำพร้าที่เหลืออยู่อีกสองคน ต่อมาไม่นานนางกลับได้รับข่าวร้ายว่าสามีที่ไปทำงานแดนไกลเสียชีวิตแล้ว แม้เศร้าโศกเสียใจ ทว่าจำต้องหาทางเลี้ยงครอบครัวสี่ชีวิตนี้ไปให้ได้! ในช่วงวิกฤติ "ไต้ซือเหลี่ยวหราน" ที่ต้องตาอวิ๋นเยี่ยนหุยพลันยื่นมือเข้าช่วยเหลือ พวกเขาได้ "วัดต้าเซี่ยงกั๋ว" อันเป็นวัดแห่งราชวงศ์เป็นที่พึ่งพิง และอวิ๋นเยี่ยนหุยก็ได้ใช้ทักษะความรู้ในยุคปัจจุบัน มาพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ในต้าซ่งของเขาให้อยู่อย่างสุขสบาย แม้อายุยังน้อย แต่กลับคลุกคลีใช้ชีวิตจนเข้ากับเมืองไคเฟิงได้สำเร็จ เขากลายเป็นผู้มีความสามารถตัวน้อยที่สร้างความมั่งคั่งและสร้างชื่อเสียงให้กับวัด ในทุก ๆ วันไม่เพียงได้ทานอาหารประณีตเลิศรส แต่ยังศึกษาค้นคว้าผลิตภัณฑ์ครีมพอกหน้าขาวออกสู่ตลาดได้ด้วยความบังเอิญ มันไม่เพียงเป็นที่ชื่นชอบแย่งชิงของเหล่าแม่นางน้อยใหญ่ ขนาดชายหนุ่มผู้ที่ผิวถูกแดดเผามายังต้องการ...เดี๋ยวนะ! ผิวดำเช่นนี้ตั้งแต่เกิด? ทั้งยังแซ่เปา? และเพราะ "คดีอ่างผีสิง" จึงทำให้เขาถูกปลดจากตำแหน่งราชการ? หรือว่าชายหน้าดำคนนี้จะเป็นใต้เท้าผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น คนที่เขาต้องผูกสัมพันธ์อันดีเผื่อไว้ในอนาคต?! ท่านเปาบุ้นจิ้น?

เพราะการที่ อวิ๋นเยี่ยนหุย แบกหม้อความซวยแทนผู้อื่นจึงจำต้องออกไปจากวัดต้าเซียงอย่างช่วยไม่ได้ แต่โชคดีที่ก่อนหน้านี่ทำคะแนนสร้างความประทับใจให้แก่ท่านเปาไว้เยอะ จึงได้เข้าไปทำงานในจวนว่าการไคเฟิงพร้อมกับกงซุนเซ่อด้วยความสะดวกราบรื่น การได้ไปทำงานที่จวนว่าการไคเฟิงเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้อวิ่๋นเยี่ยนหุยได้มีเวลาในการพัฒนาไอเดียมากยิ่งขึ้น ตั้งแต่เกณฑ์คนทั้งจวนว่าการไคเฟิงมาปลูกผักจนถึงปฏิรูปโรงอาหาร สร้างสรรค์เมนูอาหารให้ฮอตฮิตติดลมบนไปทั่วเมือง อวิ๋นเยี่ยนหุยแสดงให้เห็นถึงความสามารถพิเศษของตนในการใช้ตัวช่วยเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเพิ่มรายได้ ลดรายจ่ายในทุกๆ ที่และหนทางที่ราบรื่นก็สร้างทางสะดวกให้เขาอย่างมาก เช่น การลักลอบหมักเหล้าองุ่น ทว่ากลับไม่สามารถปิดบังคนผู้หนึ่งได้ ก็ใครจะไปทราบล่ะว่าคนที่เขากอดคอรินเหล้าองุ่นให้ทั้งยังเรียกอีกฝ่ายว่า "พี่ชาย" จะเป็นถึงฮ่องเต้เหรินจงคนนั้น! นอกจากจะต้องบริหารธุรกิจเล็กๆ ของตนเองแล้วอวิ๋นเยี่นนหุยยังต้องบริหารความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทมิตรสหายรอบตัวด้วย เช่น ช่วยให้ท่านเปาผิวขาวขึ้น ตัดเสื้อผ้าให้องครักษ์จั่น ช่วยจิ้งหลิงให้ได้เข้าทำงานในสำนักจิตรกรรมหลวง และเป็นกำลังใจให้จ้าวอวิ๋นซูผ่านการสอบหน้าพระพักตร์ไปได้ ทว่าในคืนหนึ่ง จ้าวอวิ๋นซูจอมซื่อบื่ออันดับหนึ่งของเมืองหลวง กลับแอบลักหลับเขา จนทำให้ความสัมพันธ์นึกกระอักกระอ่วนไปเสียได้!

หลังจากเกาะต้นขาทองคำของ ‘บิ๊กบอส’ แห่งต้าซ่งได้สำเร็จราบรื่น ปริมาณธุรกิจของ ‘อวิ๋นเยี่ยนหุย’ ไม่เพียงแค่เพิ่มขึ้น แต่ยังเริ่มมีความหลากหลาย ตั้งแต่เศรษฐกิจการค้า ไปจนถึงการดำรงชีวิตของผู้คน ล้วนมีเงาของเขาอยู่ทุกหนทุกแห่ง ส่งผลให้เขากับพ่อครัวของโรงอาหารกลางจวนว่าการไคเฟิง กลายเป็นเป้าหมายในการแย่งชิงตัวคนจากทุกหน่วยงาน แต่ไม่นานมานี้ อวิ๋นเยี่ยนหุยกลับพบว่าเขาเหมือนจะ...ถูกทอดทิ้ง? อะไรกัน! มาว่าเขาเป็นคนเถื่อนไร้วัฒนธรรม ไม่รู้หนังสือได้อย่างไร แม้ว่าการทำงานอย่างมีความสุข เพื่อสร้างรายได้คือสิ่งที่แสวงหาในชีวิตใหม่ แต่ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็น ‘เมนรีพอร์ตเตอร์’ เชียวนะ มาตั้งคำถามกับความมืออาชีพของเขาแบบนี้ได้ยังไง? ในเมื่อเป็นแบบนี้ อวิ๋นเยี่ยนหุยจึงตัดสินใจทำการใหญ่ที่มีเรื่องความรู้และการศึกษาเข้ามาเกี่ยวข้อง ซึ่งก็คือการทำ ‘หนังสือพิมพ์’ ขึ้นมาในสมัยซ่งนี้! ส่วน ‘จ้าวอวิ่นชู’ ที่ได้รับประสบการณ์อันสวยงามแล้วครั้งหนึ่ง ก็ได้เติบโตขึ้นมาจากฝันสลาย ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงกลยุทธ์ใหม่ คิดเอาชนะคนบ้างานที่มีคติว่า ‘ข้ารักงาน งานทำให้ข้ามีความสุข’ โดยขั้นแรกต้องได้ทำงาน...เป็นคู่หูกันเสียก่อน จากนั้นก็ออกเดินทางไปทำภารกิจกับเขา ช่วยเขาปกปิดอำพรางตน เป็นจับกังให้เขา กระทั่งโอบกอดเขาในยามจำเป็น? แล้วยังต้องเป็นเกราะป้องกันแมลง เมื่อ ‘โรคกลัวแมลง’ ของเขากำเริบ! อืม จะว่าไป...คืนนี้นอนท่าไหนกันดีนะ?

ขึ้นชื่อว่าแบกรับหน้าที่รีดเงิน เอ๊ย! ดูแลบริหารกระเป๋าเงินให้ฝ่าบาท ‘อวิ๋นเยี่ยนหุย’ จึงได้กลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลแห่งเมืองหลวง ที่ทั่วทั้งเบื้องบนทราบกันโดยมิต้องอธิบาย ผู้อื่นใคร่รับราชการเป็นขุนนาง ทว่าเขากลับมีความสุขที่ได้เป็นพนักงานพาร์ตไทม์ไม่ต้องขึ้นตรงกับหน่วยงานราชการกลาง การจัดตู้ไม้น้ำ กาเต้าหลิว ฤดูกาลแข่งขันเตะลูกหนัง ชุมชนท่องเที่ยวผูกวนเจ๋อ...แต่ละโครงการไม่เพียงจัดการบริหารได้อย่างราบรื่น บางครายังได้รับราชโองการจัดการตัวปัญหาแทนฝ่าบาทอีกด้วย แต่สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือวาจาของฝ่าบาท ที่ขู่ว่าจะแต่งตั้งให้เขาเป็นขุนนางอยู่นั่นแหละ! และเพราะได้ฝ่าบาทเป็นพ่อสื่อ ปัญหางานมงคลของซวงอี๋จึงเหลือเพียงแค่จัดการเวลาเท่านั้น... ‘เสิ่นคว่อ’ ตัวดี! ข้าเห็นเจ้าเป็นสหาย แต่เจ้ากลับชอบพี่สาวข้า?! ยังมีเจ้าก้อนใหญ่อีก ไม่รู้ว่าไปท้องลูกมาสามตัวตั้งแต่เมื่อใด! กระทั่งเจ้าเด็กไม่รู้จักโตอย่างเจิ้งหลิงเองก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มุ่งมั่นตั้งใจที่จะก่อตั้งสำนักศึกษาศิลปะ รับสมัครนักเรียน แถมยังเตือนสติเขาด้วยว่า ‘ทุกเรื่องราวล้วนต้องเข้าใจแจ่มแจ้งเสียก่อนที่จะลงมือ’ มิ...มิใช่เขาคอยหลีกเลี่ยงมาตลอดหรอกหรือ? ครั้นนิ่งหยุดคิดดู เหตุใดความคิดของตนเองนั้นคล้ายจะอันตรายขึ้นเรื่อยๆ! แต่ไม่สนแล้ว! ความคิดชั่วร้ายใดๆ ย่อมกำจัดได้ด้วยการท่องบทสวดมนต์ ถ้ายังคิดอยู่ก็ท่องเพิ่มอีกสักสองสามรอบ! แต่เอาเข้าจริง...เขาตอนนี้เหมือนจะตกหลุมพรางของเจ้าหนูซื่อบื้ออันดับหนึ่งในใต้หล้าเข้าแล้วเลยแฮะ...

ชุมชนท่องเที่ยวผูกวนเจ๋อเปิดฉากอย่างงดงาม "อวิ๋นเยี่ยนหุย" จึงกลับมาทำงานที่จวนว่าการไคเฟิงอย่างเต็มรูปแบบ กลับคาดไม่ถึงว่างานสบาย ๆ ที่คิดจะทำเป็นการพักผ่อนจะเกิดเรื่องเข้าให้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเป็นเด็กดีตั้งใจทำงาน คิดวางแผนปฏิรูปการศึกษา ชวนท่านเปามาสร้าง "สำนักศึกษาไคเฟิงฝู่เสวีย" ด้วยกัน! ไม่ใช่แค่นักเรียนของสำนักศึกษาฯ กระทั่งธิดาของฮ่องเต้ ว่าที่ฮ่องเต้และฮองเฮาในอนาคต รวมถึงว่าที่ขุนนางถู่ซือ เขาก็ดูแลมาหมดแล้ว!... เดี๋ยวก่อนนะ แล้วทำไมเรื่องสละโสดของท่านเปา ก็ต้องให้เขาจัดการด้วยเล่า?! และเพื่อหลบหนีความวุ่นวายจากพวกแม่สื่อ อวิ๋นเยี่ยนหุยจึงทำลายภาพลักษณ์ "นักหาเงินมือฉมังตัวน้อย" ย้ายไปทำงานที่หน่วยงานแสนน่าสงสารอย่าง "สถานดูแลเด็กกำพร้า" แต่ทำไมยังถูกคนกล่าวหาว่ารับสินบนกับหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองอยู่เล่า? ด้านการงานคลื่นซัดสาดไม่ขาดสาย แต่ด้านความรักกับ "จ้าวอวิ่นชู" กลับพัฒนาอย่างราบรื่นมั่นคง ทว่าความลับไม่มีในโลกอย่างที่มีคนกล่าวไว้จริง ๆ นั่นแหละ ราชครูผางวางแผนร้าย รายงานต่อหน้าเหรินจงและธารกำนัลว่าเขา "มั่วโลกีย์ในสถานราชการ" กับจ้าวอวิ่นชู! อวิ๋นเยี่ยนหุยคิดแล้วว่าคงปิดไม่ได้อีกต่อไป ได้แต่คุกเข่าให้ฝ่าบาท ภาวนาในใจขอให้พระองค์ทรงลงอาญาสถานเบา ยังไงก็คนกันเองนี่นา...