เสิ่นเป้ยอีตามหาลูกชายมานานถึงหกปี ช่วงเวลาเดียวกับที่หาเจอเด็กคนนั้นก็พบว่าคุณพ่อของเด็กเป็นถึงประธานของบริษัทตระกูลหนิง "แม่เล็กไม่ชอบพ่อผมจริงๆเหรอ?" "พ่อเธอทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนั้นรักไม่ได้หรอก!" "คุณพ่อ พ่อคิดว่าแม่เล็กของผมเป็นยังไงบ้าง?" "ทั้งแก่ ทั้งขี้เหร่ ทั้งน่าเบื่อ..." "คุณพ่อ พ่อหาว่าแม่เล็กขี้เหร่ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงนอนคร่อมตัวเธออย่างนั้นล่ะ?" ใครบางคนคิดแค้นในใจ:เจ้าเด็กนี่! หาว่าเธอขี้เหร่?เขาก็ไม่เบิกตาดูสักหน่อยว่าได้หน้าตาแสนดูดีมาจากใคร? ถ้าฉันล้างเครื่องสำอางนี่ออกกลัวนายจะตาบอดเอาน่ะสิ! ยกเท้าถีบชายหนุ่มให้ราบลงกับพื้นทำเสียงฮึมฮำในใจ..."

แม้จะรู้ดีว่าผู้หญิงในรูปคือตัวเอง ทว่าวินาทีนี้เสิ่นเป้ยอีกลับรู้สึกเสียใจมาก ที่แท้สำหรับหนิงเสี่ยวซี ตัวเองก็เป็นได้แค่แม่เล็ก "พ่อลองไปสืบให้หน่อยได้ไหมว่าผู้หญิงคนนี้ใช่แม่ผมหรือเปล่า?" หนิงเสี่ยวซีวิ่งเข้าไปเขย่าแขนหนิงเส้าเฉินโดยที่ใบหน้าเล็กมีน้ำตานองออกมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ สีหน้าของหนิงเส้าเฉินดูแย่มาก เขากระแทกตะเกียบลงบนโต๊ะ "ผู้หญิงที่ทิ้งนายไปตั้งแต่เกิดนายจะรู้จักเธอไปทำไม?" หนิงเส้าเฉินตะคอกเสียงเย็นพร้อมใบหน้าอันนิ่งขรึม จนดูไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ตะเกียบในมือของเสิ่นเป้ยอีกลับตกลงพื้นทันทีที่สิ้นเสียงของเขา เธอกัดริมฝีปากล่าง วินาทีนี้ จู่ๆ เธออยากจะวู่วามลุกขึ้นยอมรับฐานะที่แท้จริงของตัวเองเสียที

พวกเขาได้รับสายจากตำรวจในเวลาหนึ่งทุ่มกว่าของวันนั้น พอไปถึงอย่างเร่งด่วนเย่หลินกำลังกำโทรศัพท์โดยที่บนใบหน้า ลำคอ มือ แขน ไม่มีตรงไหนที่อยู่ในสภาพดีเลย รอยแผลจากการถูกกรีด ล้ม หรือจากอะไรก็ตาม...แยกไม่ออกแล้ว "โอ๊ยหนอ ผู้หญิงคนนี้ไม่คิดจะเอาชีวิตแล้วจริง ๆ หลังจากหิมะถล่มก็มีแต่หลุมเต็มไปหมด ถ้าไม่ระวังตัวหน่อยก็อาจถูกฝังได้ ตอนนั้นฉันได้ยินคนขอความช่วยเหลือเลยเดินไปเห็นเธอตกไปในหลุมใหญ่ เธอกำลังพยายามปีนขึ้นมา รอช่วยเธอขึ้นมาได้สำเร็จตัวเธอมีแต่เลือด แต่เธอกลับไม่รู้ตัวยังไงอย่างงั้น ฉันเองยังตกใจเลย เธอกลับยกโทรศัพท์ขึ้นมาชี้ไปที่รูปแล้วบอกเราว่าพ่อของลูกเธออยู่ตรงนั้น ให้พวกเราไปช่วยเขา...เราให้เธอไปโรงพยาบาลก่อนแต่เธอไม่ยอม..." นั่นเป็นคำพูดจากตำรวจอาวุโสคนหนึ่งที่กำลังลาดตระเวน ต่อมาก็คือคำพูดของคุณหมอ "คนท้องแท้งไปแล้ว เด็กอายุหนึ่งเดือนครึ่ง เพราะเสียเลือดไปมาแล้วยังเจออากาศเย็นมานาน มดลูกก็เสียหายอย่างหนัก จากนี้โอกาสที่จะท้องคงน้อยไปอีก

หนิงเส้าเฉินกอดเอวเธอกระชับวงแขน เขาพยายามระงับความรู้สึกเจ็บแปลบของหัวใจไว้ "เย่หลิน เราไปตรวจสุขภาพได้แต่จะมีลูกหรือเปล่า เราปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาตินะ ได้ไหม?" พูดจบประโยคเขามองเย่หลินอย่างประหม่าหน่อย ๆ เย่หลินสูดหายใจ "ดูสิทำไมคุณประหม่าขนาดนี้ กลัวได้ปรนนิบัติฉันขนาดนั้นเชียว? ความจริงฉันก็คิดอย่างนั้นแหละ ในเมื่อมีเสี่ยวซีกับเสี่ยวโม่แล้ว ถ้าเรามีได้ก็มีอีกสักคน ถ้าไม่ได้ก็ไม่มีอะไรต้องเสียดาย" ตอนนั้นเองมีคนในชุดเครื่องแบบคนหนึ่งเดินมา "คุณชายหนิง ถึงคิวของคุณกับคุณนายแล้ว เชิญตามผมมาเลย" กรอกข้อมูล ถ่ายรูป จดทะเบียน...

หลายเดือนนี้เธอต้องดูแลเซียวอู๋ ดูแลเสี่ยวอี้ เธอต้องดูแลคนโต แล้วต้องดูแลคนเล็ก รู้สึกไร้ที่พึ่งขนาดไหน โดดเดี่ยวเพียงใด เธอแทบจำกัดความไม่ได้ ลืมแล้วว่าไม่ได้ชโลมเครื่องประทินผิวบนใบหน้านานเท่าไรแล้ว และลืมไปแล้วว่าไม่ได้ส่องกระจกนานเท่าไร ยิ่งลืมไปว่าความผ่อนคลายคือความรู้สึกยังไง เหนื่อยจนชินชา เธอไม่รู้ว่าเธอจะทนแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน เธอนอนพิงขอบเตียงกุมมือเซียวอู๋ไว้ "เสี่ยวอู่ ฉันเหนื่อยจังเลย!" พูดจบก็สลบเหมือดทันที

"หนังสือสองเล่ม แผ่นดิสก์หนึ่งแผ่น เสื้อเชิ้ตหนึ่งตัว กางเกงหนึ่งตัวแล้วก็กางเกงในสามตัว รองเท้าอีกหนึ่งคู่ กางเกงในเป็นไซส์ลูกชายฉัน รองเท้าก็เบอร์ลูกชายฉัน..." หนิงเสี่ยวซีแย่งถุงเหล่านั้นจากมือเธอ "แม่อธิบายนะ" เย่หลินพยักหน้า "อธิบายก็ได้ แต่ลูกต้องให้เธอมาทานมื้อเย็นด้วยกัน" คิดว่าจะได้เป็นแม่สามีตั้งแต่อายุ 38 เย่หลินรู้สึกรับไม่ได้ในชั่วขณะ "เสี่ยวซี พวกหนูมีลูกกันช้าๆ หน่อยนะ แม่ยังรับไม่ได้ที่ต้องถูกเรียกคุณย่าไวขนาดนี้" หนิงเสี่ยวซีชะงักฝีเท้า กระตุกมุมปากที ก่อนจะหันมากระเหม่นตาใส่มารดาของตัวเอง สุดท้ายเพียงคลี่ยิ้มอย่างเอ็นดู แล้วพูดเยาะ "ให้ตาแก่มารับแม่กลับไปเดี๋ยวนี้เลย" ตาแก่? หนิงเส้าเฉินเหรอ? เย่หลินหัวเราะจนท้องแข็งอยู่ข้างหลัง