‘เสิ่นชิงเซวียน’ บุตรชายคนโตตระกูลเสิ่น ในยามเยาว์เขาประสบเคราะห์ร้ายจนต้องกลายเป็นใบ้ อีกทั้งยังไม่อาจเดินเหินได้อย่างคนปกติ ในยามนี้เขาถูกงูกัดจนชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ไม่คาดคิดว่างูที่ฉกกัดเพราะตื่นตกใจที่ถูกน้ำชาร้อนรินรดใส่จะมาเป็นอสรพิษที่บำเพ็ญเพียรมานับพันปี เทียบกันแล้ว ชีวิตมนุษย์ชาติหนึ่งเป็นเพียงฝุ่นผง ในช่วงเวลาอันยาวนานของมารเท่านั้น ทว่าเสิ่นชิงเซวียนกลับปรารถนาจะครอบครองช่วงเวลาดั่งฝุ่นธุลีนี้อย่างดื้อดึง

หนึ่งร้อยห้าสิบปีผ่านไป การรอคอยของอีโม่สิ้นสุดลง ทว่า 'จี้จิ่ว' มิใช่ เสิ่นขิงเซวียน ไหนเลยจะรู้จักมารอสรพิษที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า "ใครน่ะ?" "มาแก้แค้นรึ?" "เงินทอง?" "แล้วมีเรื่องใดกัน?" "เจ้าคงมิได้บุกเข้ามาผิดเรือนกระมัง?" มนุษย์เมื่อตายแล้วและกลับมาเกิดใหม่ ล้วนไม่อาจจดจำสิ่งใดได้ ทว่ามารอสรพิษเช่นเขา กลับจดจำปรารถนาของคนผู้นั้นได้ มิลืมเลือน