"นักเดินทางกลับมาแล้ว แต่ทำไมถึงขาเป๋ล่ะ" แจ่มใสตอนนั้นอายุสามขวบ เรียกผมว่า " นักเดินทาง" (หลังจากที่้ผมพยายามอธิบายคำว่า "นักเดินทาง" ให้แกฟัง ก่อนออกจากบ้านไปทะเลคราวโน้น) นักเดินทางขาเป๋ของแจ่มใสกลับถึงบ้านด้วยสภาพทุลักทุเลเอาการ เป้ใบใหญ่สะพายอยู๋ข้างหลัง กระเป๋ากล้องร่องแร่งอยู่ข้างหน้า ขาขวาดามเฝือก รักแร้สองข้างยันไม้เท้าโขยกเขยกกลับมาบ้าน "บอกอะไรไม่เคยฟัง อย่าไปไหนมาไหนคนเดียว เที่ยวเผล็นๆ ดูซิเป็นอะไรก็ไม่โทรบอก ถ้าตายไปจะทำยังไง" แม่ผมบ่นอยู่ ผมยังยิ้มได้บอกแม่ว่า ก็ไม่ได้เจ็บป่วยอะไรซะหน่อย แค่ขาหักไม่ถึงตายหรอกแม่ โทร.มาบอกก็จะตกอกตกใจไปกันใหญ่ แม่ด่าผมเรื่องนี้อีกสองสามชุด โดยที่แจ่มใสเป็นลูกคู่

กล่องไปรษณีย์สีแดง (ภาคสอง) เก้าปีต่อมา… ไข่ย้อย "ภาพวาดทั้งหมดของผม ไม่มีอะไรมากไปกว่าจดหมายในชวดแก้วที่ลอยทะเลเนิ่นนานมาเกยหาดทราย หากใครคนหนึ่งเปิดจุก เปิดกระดาษในขวดออกมาคลี่อ่าน จะเห็นข้อความ วาดภาพสีน้ำมันที่ฉันรักที่สุด ทำให้ฉันยังเป็นคนเดิม" ดากานดา "เป็นคำสาบอันเศร้าสร้อย ฉันอายุมากขึ้น ๆ ทุกปี ทว่ายังแวดล้อมไปด้วยเรื่องราวสถานที่เมื่อครั้งเขาและฉันเรียนอยู่ด้วยกัน ฉันติดอยู่ในเนเวอร์แลนด์ ดินแดนที่ไม่เคยเดินหน้า ไม่เคยถอยหลัง ที่เนเวอร์แลนด์แห่งนี้นาฬิกาไม่ได้ตาย แต่เข็มวันเวลากระดิก ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก... ซ้ำๆ อยู่กับห้วงวัยเยาว์" แม้ว่าหนังสือ กล่องไปรษณีย์สีแดง จะพิมพ์ออกมาสู่สายตาผู้อ่านตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 แต่ในฐานะนิยายเรื่องแต่ง ผู้เขียนได้รวบเวลาของนิยายทั้งสองเรื่อง มาเป็นห้วงเวลาใกล้ปัจจุบัน ที่นิยาย ไข่ย้อย ดากานดา พิมพ์ออกเผยแพร่ ทั้งนี้ เพราะผู้เขียนอยากให้ห้วงเวลาของนิยายสองเรื่องนี้ ได้คาบเกี่ยวกับห้วงเวลาสิบปีที่ผ่านมา ซึ่งการติดต่อสื่อสารได้แปรเปลี่ยนอย่างเปลี่ยนยุคสมัย จากปลายๆ ยุคที่เรายังคงเขียนโปสการ์ดหากันบ้าง และการสื่อสารอันทันสมัยมีเพียงอีเมลในยุคแรกๆ มาจนถึงสมัยเฟสบุ๊คในปัจจุบัน