กำลังภายในร้อยปีอันล้ำค่า เล่าลือกันว่าผู้ซึ่งครอบครองมันอยู่คือ ‘เฟิ่งหมิงเสียง’ แห่งเคหาสน์ธารฟ้า ด้วยวิชานี้มิถ่ายทอดแก่บุรุษ หากอยากได้มันมามีเพียงต้อง ‘ประสานหยินหยาง’กับสตรีที่ฝึกปรือ นี่เป็นเหตุให้เคหาสน์ธารฟ้ามีแขกไม่ได้รับเชิญแวะเวียนไม่ขาด ทว่ากลับมิเคยมีคำลือถึงรูปโฉมของสตรีแซ่เฟิ่งหลุดลอยออกมา แม้มิใช่นิสัย แต่ ‘โม่ปู้เฟย’จำต้องกระทำตนเยี่ยงโจรราคะ ลอบเข้าเคหาสน์หวังหยั่งเชิง แล้วความจริงที่พบก็ทำให้เขาถึงกับแตกตื่น เมื่อเฟิ่งหมิงเสียงผู้นั้นพิศมองท่าไหนก็เป็นชายชัดๆ!ต่อให้นำชุดผู้หญิงมาสวมทับยังเป็นได้แค่ชายแต่งหญิง!! โม่ปู้เฟยถูกสั่งให้มาช่วงชิงกำลังภายในร้อยปี แต่...แต่ว่า...จะให้เขาทำการ ‘ประสานหยางหยาง’นั้นมันไม่ฝืนธรรมชาติไปหน่อยหรือ! จิตใจด้านตรรกะเหตุผลคัดค้าน หากด้านที่เป็นอารมณ์ความรู้สึกกลับคอยแต่จะชักพาให้ออกนอกลู่นอกทาง ทำไมนะ...เขาถึงได้เกิด ‘ความคิดไม่ดี’ กับผู้ชายด้วยกันเอง!!

‘ซือถูโซ่ว’ถูกพ่อบุญธรรมรับมาเลี้ยง ไม่ใช่ในฐานะ ‘ลูก’หากเป็น ‘สัตว์’ตัวหนึ่ง เพราะเป็นสัตว์ นางจึงมิอาจแยกแยะมนุษย์ด้วยการมองหรือฟังเสียง เพียงจำแนกคนจากการดมกลิ่น แล้วทั้งชีวิตนางก็จดจำได้แค่พ่อบุญธรรมกับหมิงเสียง... พี่สาวซึ่งดีต่อนาง ทว่าก็หวาดกลัวนางเช่นกัน แต่ในปีนั้นหมิงเสียงที่มีเรือนกายสูงใหญ่นั่นกลับไม่กลัวนาง ไม่รังเกียจเลือดซึ่งท่วมร่างนางจากการไล่ล่าสังหาร ซ้ำยังกอดกล่อมนางนอนหลับ ทว่าเมื่อตื่นขึ้น นางก็ลืมเลือนหมิงเสียงผู้นั้นไปจากใจ เช่นเดียวกับเรื่องทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ส่วนเขา... ‘มู่หรงฉือ’กลับไม่เคยลืมเด็กหญิงคนนั้น ต่อให้เวลาล่วงผ่านมาหลายปีก็ตาม จนเมื่อเขาพบนางอีกครั้ง นางได้เติบโตเป็นเด็กสาวงดงาม แต่เขารู้... ว่านางยังคงเป็นสัตว์ร้ายที่อาศัยเพียงสัญชาตญาณดุจเดิม หนนี้เขาจะไม่ทำเรื่องที่ต้องเสียใจภายหลังอีก จะทุ่มเททำให้นางกลับมาเป็นคนปกติให้ได้ แม้รู้ดีว่านางอันตราย ไม่มีอารมณ์ความรู้สึก และไม่เคยบันทึกสิ่งใดไว้ในความทรงจำได้เลยก็ตาม