‘ซ่งชิงสือ’ ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายจีนโบราณ แถมยังได้รับภารกิจให้คอยช่วยเหลือ ตัวเอกฝ่ายรับผู้แสนอ่อนโยน ใจดี และน่าสงสารในเรื่อง ‘ยอดเตาหลอมโฉมงามแห่งยุค’ ทว่า หลังจากเขาได้ช่วยเหลือและรักษา ‘เยวี่ยอู๋ฮวน‘ ในฐานะของแพทย์และผู้ป่วย ก็พบว่า... “คนไข้ของข้าเป็นนางฟ้าตัวน้อยที่รูปโฉมงดงามและจิตใจดีที่สุดในโลก” เยวี่ยอู๋ฮวนเก็บซ่อนความคิดชั่วร้ายของตัวเอง แอบล้างคราบเลือดบนมือแล้วเผยยิ้มนุ่มนวล ...... “ท่านเป็นผู้เดียวในโลกที่อ่อนโยนกับข้า” “ดังนั้นท่านจะเป็นผู้ที่ข้าทะนุถนอมเพียงหนึ่งเดียว”

เสือสองตัวไม่อาจอยู่ถ้ำเดียวกันได้ ประโยคนี้คล้ายจะใช้ไม่ได้เมื่อพูดถึง‘เยวี่ยอู๋ฮวน’เทวดาตัวน้อย ๆ ของเขา กับ‘อันหลง’ เจ้าอลาสกันจอมสร้างปัญหา “น้องอู๋ฮวน อย่าได้เกรงใจไป พวกเรานับว่าสนิทสนมกันไม่น้อย เรียกพี่ใหญ่สิ” “พี่ใหญ่” ‘ซ่งชิงสือ’ปลื้มปิติในใจยิ่งนัก มองทั้งสองกอดคอแย้มยิ้มกันอย่างกลมเกลียวก็พาให้สุขใจ ทุกคนต่างเป็นอัจฉริยะกันทั้งนั้น ตีกันให้ได้อะไรขึ้นมา สู้ช่วยกันศึกษาเล่าเรียนไม่ดีกว่าหรือ ….. “เจ้ามารร้าย ยิ้มให้มันดี ๆ หน่อย” “พี่ใหญ่เองก็เหมือกัน เกร็งแขนถึงขนาดนั้นทำไมขอรับ”

สามพันปีล่วงเลย ซ่งชิงสือได้กลับมาอีกครั้ง พร้อมภารกิจอันไม่สมบูรณ์ และสูญเสียความทรงจำ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เยวี่ยอู๋ฮวนมุ่งเข่นฆ่าล้างแค้น นำเดนมนุษย์มาทำโคมวิญญาณจองจำตลอดกาล ไม่อาจปล่อยวาง โชคะตาที่บิดเบี้ยวเริ่มเปิดเผยความรับ กรุยทางสู่เบื้องหลังภารกิจที่แท้จริงจากความไม่ย่อท้อ ข้อสอบที่ไม่มีวันแก้ได้ไม่มีในโลก ซ่งชิงสือค่อย ๆ แก้โจทย์อย่างตั้งใจ แม้จะผิดพลาดกี่ครั้ง ล้มเหลวเท่าไร เขาก็ไม่มีวันยอม ท่ามกลางความสิ้นหวังโสมมในโลกของเยวี่ยอู๋ฮวน ผีเสื้อตัวจ้อยทั้งหลายขยับปีกเป็นสายลมเบาบางข้ามผ่านวันเวลาแสนยาวนาน จนในที่สุดสายลมนั้นก็ก่อเกิดพายุแห่งความหวัง "อู่ฮวน โลกใบนี้ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น..." ฉะนั้น กลับมาเถิดนะ...