ร่วมฟินไปกับความน่ารักของจางซืออี้ ผู้ช่วยสถาปนิกมือใหม่ และกู้เซียว หัวหน้าสถาปนิกขั้น จางซื่ออี้ (นายเอก) เด็กคณะสถาปัตย์เพิ่งเรียนจบหมาดๆจากอังกฤษ กลับมาอยู่จีนก็เตะฝุ่น ยังหางานไม่ได้ แถมแฟน (ผญ) ก็งี่เง่า เปิดเรื่องมานางก็เปิดเรื่องด่านายเอก ว่าไม่มีเวลาให้ เรียนจบหางานไม่ได้ ฝั่งแฟนหัวร้อนมากฉอดเสร็จสาดกาแฟใส่ นายเอกสวมวิญญาณคล่องแคล่ว หลบกาแฟบินได้ แต่เจ้ากรรมไปตกที่คนที่ข้างหลัง หนุ่มหล่อผู้โชคร้ายเลยรับกาแฟแทนเข้าไปเต็มๆ และเมื่อมีบริษัทหนึ่งเรียกเขาเรียกไปสัมภาษณ์ ผลปรากฏว่า คนสัมภาษณ์คือกู้เซียว (พระเอก) คนที่โดนสาดกาแฟนั่นแหละ พระเอกก็ถามไปว่าทำไมถึงเลือกเรียนถาปัตย์ฯ อยากเป็นสถาปนิก นายเอกตอบไปว่าเพราะมีรุ่นพี่สมัยเรียนเป็นแรงบันดาลใจ ซึ่งไม่รู้ตัวว่าคนที่ปลื้มเป็นคนสัมภาษณ์อยู่ สุดท้ายนายเอกก็ได้งานแบบงงๆ จากนั้นก็เริ่มชีวิตวัยทำงาน กับการเผชิญโลกการทำงานครั้งแรก เรื่องราวความรักขอคนแอบรักอย่างเจ้านายจอมเฮี๊ยบและเด็กน้อยจบนอกจึงเริ่มขึ้น เมื่อ จางซืออี้ นักเรียนนอกจบใหม่ไฟแรงกลับสู่ประเทศบ้านเกิดด้วยปณิธานมุ่งมั่นอยากจะเป็นสถาปนิก โดยมีแรงบันดาลใจมาจากไอดอลสมัยมัธยมปลาย แต่ชีวิตมันช่างยากเย็น แฟนก็เพิ่งเลิก งานการก็ยังไม่มีแถมค่าเช่าห้องก็ต้องจ่าย จะหาเงินจากไหนมาประทังชีวิต โชคยังดีบริษัทที่ส่งใบสมัครงานไว้เรียกไปสัมภาษณ์ แต่เอ๊ะ! กู้เซียว ว่าที่เจ้านายที่สัมภาษณ์เขาคือ คนที่โดนแฟนเก่าเขาสาดกาแฟใส่ แถมยังเข้าใจเขาผิดอีกต่างหาก! แล้วทำไมทำงานวันแรกต้องถูกหักเงินเดือน แถมยังต้องทำโอทีอีก โอ๊ย...นี่มันการต่อสู้ชีวิตของมนุษย์เงินเดือนจางซืออี้ชัดๆ!

จางซืออี้ ถามอย่างสงสัย คนที่คุณชอบ...คือใครครับ เขาหันไปมองคนข้างๆ อย่างไม่ตั้งใจ ภายใต้ความมืดเห็นสันจมูกโด่งของ กู้เซียว รางๆ ดวงตาลึกซึ้งของกู้เซียวสบเข้ากับเขา ถึงแม้จางซืออี้จะมองไม่ชัดว่าเป็นแววตาแบบไหน แต่รู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านในอากาศ ผมสัญญาว่าจะไม่บอกใครแน่นอนครับ เขากับกู้เซียวคลุกคลีกันเฉพาะเวลาทำงานเท่านั้น ต่อให้รู้เขาก็คงไม่พูดอะไรออกไปอยู่แล้ว ...แต่เดี๋ยวก่อน หรือว่าเขาจะรู้จักคนที่กู้เซียวชอบเป็นคนในบริษัทเหรอ หรือว่า...คนที่กู้เซียวชอบก็คือ...

กู้เซียวถาม คบกับฉัน นายเสียใจหรือเปล่า จางซืออี้ รีบตอบอย่างรวดเร็ว ไม่ครับ กู้เซียวหัวเราะเบาๆ แต่ฉันอิจฉา จางซืออี้ ...ครับ? อิจฉาที่พวกเขาสามารถยืนท่ามกลางแสงไฟได้อย่างสง่างาม สามารถถูกจับตามองจากคนอื่นได้อย่างเปิดเผย อิจฉาที่พอคบกัน พวกเขาก็ได้รับคำอวยพรจากทุกคน... กู้เซียวถอนหายใจแล้วเอ่ยต่อ ขอโทษนะซืออี้ ที่ตอนนี้ฉันยังทำสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ แล้วยังลากนายให้มาอยู่ในที่มืดมนกับฉันด้วย ได้ยินดังนั้นจางซืออี้ก็รู้สึกปวดใจไปด้วย เขากุมมือกู้เซียวแน่นๆ ไม่เป็นไรครับ พวกเราเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว

กู้เซียว ยกยิ้มมุมปากรู้สึกได้ว่าเจ้าเด็กนั่นกำลังวิ่งเข้ามาหา จาซืออี้ แตะมือเขาเหมือนต้องการดึงให้หยุดแล้วบอกให้เขาเดินช้าลงหน่อย แต่กู้เซียวกลับฉวยโอกาสจับมือจางซืออี้และกระชับเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทันใดนั้นจางซืออี้ก็รู้สึกว่าแค่นี้ก็เพียงพอแล้วไม่จำเป็นต้องมีคำสาบานว่าจะรักกันตลอดไป ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดหวานๆ อะไรทั้งนั้น มือทั้งสองข้างสอดประสานเข้าด้วยกัน แม้ว่าคนรอบข้างจะหันมามอง พวกเขาก็ไม่สนใจแสงอาทิต์สาดส่องเข้ามา ตกกระทบลงบนพื้นหินอ่อนรูปร่างเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ชีวิตจางซืออี้ก็เหมือนพื้นหินอ่อนแผ่นนี้ เต็มไปด้วยเงาที่กู้เซียวเติมเต็มให้ เหมือนดวงไฟที่นำทางให้เขาไม่มีทางสูญหาย และไม่มีอะไรมาแทนที่ได้ หนทางข้างหน้าอีกยาวไกล แต่จางซืออี้ไม่กลัวและไม่ลังเลอีกต่อไป เพราะมีกู้เซียวเดินไปกับเขา

Zhang Siyi, a graduate student of architecture department went back from overseas seeking for work, he had a heated fight with his ex-girlfriend in a cafe. Angered, his ex-girlfriend was about to splash a cup of coffee in his direction but he managed to dodge it. As he stepped back, the misfortune was met by the handsome guy next table instead. The following next day, as Zhang Siyi headed for a company interview, he discovered that the interviewer was the same man who suffered the splashing of coffee. Hopeless, Zhang Siyi thought this work was unalterably unattainable, but that handsome man unexpectedly “disregarded past grudges” and decided to hire him. Even more, the man had become his immediate superior. To accept Zhang Siyi by the said man, he was moved to tears with such magnanimity and kind-heartedness. Never had he realized it yet that his “miserable” fortune has just begun…