“ท่านอ๋อง เมื่อไหร่ท่านจะหย่ากับข้า!” เล่าถึงเด็กสาวจากศตวรรษที่ 21 ที่จับพลัดจับผลูฟื้นขึ้นในร่างของ ชวีถานเอ๋อร์ คุณหนูสี่แห่งจวนเสนาบดี เพราะตัวคนเดียว ไม่มีกำลัง ไม่มีอำนาจ ประสบการณ์สองปีในจวนสอนว่า ถ้าทำตัวโดดเด่นจะต้องโดนเพ่งเล็ง โดนลงโทษ ทำตัวเฉย ๆ แสร้งโง่เท่านั้นถึงจะอยู่รอด และอ๋องแปดผู้ยิ่งใหญ่ประจำแคว้นตงเยว่ โม่เหลียนเฉิง ว่ากันว่า ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม ขอแค่เพียงมีชื่อของเขาเกี่ยวอยู่ด้วยเท่านั้น ฮ่องเต้และองค์ไทเฮาคล้ายกับจะยอมอ่อนข้อให้ถึงสามส่วน! เมื่อท่านอ๋องผู้ลึกลับ ต้องแต่งชายาที่แคลงใจว่าเป็นคนที่องค์ชายใหญ่ส่งมาเพื่อสืบข่าวและขโมยป้ายทองคำที่สามารถควบคุมกองทัพได้ เขาพบว่านางซุกซ่อนความลับอยู่มากมาย จึงระแวงไม่ยอมเปิดใจ ... แต่คงไม่มีผู้ใดคาดเดาได้ว่าความลับที่พระชายาอ๋องแปดปกปิดอยู่นั้น จะน่าเหลือเชื่อถึงเพียงนี้! ทว่า … ในขณะที่ท่านอ๋องบางคนกำลังปวดหัว สตรีบางคนกลับไม่สนใจป้ายทองคำแม้แต่น้อย เธอสนใจเพียงสองสิ่งเท่านั้น หนึ่งคือเตียงโบราณที่พาเธอมายังโลกใบนี้ สองคืออิสระที่จะโบยบิน ดังนั้นพระชายาตัวยุ่งจึงตีมึนสรรหาสารพัดวิธี เพียรทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาเขียน “หนังสือหย่า” ออกมา!

“ถานเอ๋อร์ หากเจ้าต้องการล่ะก็ พวกเราดื่มสุรามงคลกันทุกค่ำคืนดีหรือไม่ ดื่มเสร็จเข้าหอ ... หนึ่งคืนเจ็ดครั้ง ... ไม่สิ เจ็ดวันเจ็ดคืนเลยดีกว่า ... ” “ท่าน!” ชวีถานเอ๋อร์ถลึงตาจ้อง ขาเรียวยกขึ้นต้องการเตะโด่งคนชั่วออกจากห้อง แต่คล้ายเขาเตรียมพร้อมไว้แล้ว เมื่อเธอขยับ ขาเรียวถูกขายาวกระหวัดเกี่ยวทันที ท่านอ๋องหนุ่มยิ้มกริ่มอย่างสมใจ “ปองร้ายสามี ผิดจารีต ต้องโดนลงโทษ! มา รีบเข้าห้องหอ สำเร็จโทษเรียบร้อยแล้วเปิ่นหวางจะพาออกไปชมงิ้ว”

“ในวันหน้าอาจมีเหตุผลมากมายที่ทำให้ท่านต้องรับสตรีเข้ามา แต่อาซ้อจะทำได้เพียงนิ่งเงียบแล้วเฝ้ามองเท่านั้น ท่านคิดว่าภายในใจของนาง จะทรมานมากเพียงใด” “นางรู้ดีว่าภายในใจของเปิ่นหวาง มีนางแต่เพียงผู้เดียว” “หนึ่งชีวิต หนึ่งชาติภพ หนึ่งคู่ครอง อาซ้อเคยกล่าวประโยคนี้เอาไว้” โม่จิ้งซวนสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจเอ่ย หลังจากถกเถียงกับตนเองมาหลายคืน “หากพี่แปดต้องการบัลลังก์ ท่านก็ควรเตรียมใจที่จะสูญเสียอาซ้อ และอวี้เอ๋อร์ พี่แปดที่ไร้อาซ้อ ไร้อวี้เอ๋อร์เคียงข้าง ยังมีใจออกว่าราชการ อีกหรือ … ”"

“อี้เฟิง นำยาเม็ดรวมความทรงจำมาให้ข้า!” โม่เหลียนเฉิงกล่าวกับโม่อี้เฟิง “เจ้าจะทำอันใด” โม่อี้เฟิงตกตะลึง เพราะเหตุใดจึงถามหายาเม็ดรวมความทรงจำ หรือเขาจะฟื้นความทรงจำยี่สิบสามปีที่อาศัยอยู่บนแคว้นตงเยว่? “เพิ่งเปิดผนึกความทรงจำไม่นาน หวังว่าจะยังทัน … ”โม่อี้เฟิงเอ่ยเสียงกร้าว “ยาเม็ดรวมความทรงจำมีผลกระทบรุนแรง ตอนนี้เจ้าบาดเจ็บสาหัส เอาไว้รักษาตัวให้หายดีก่อน แล้วค่อยว่ากันเรื่องความทรงจำได้หรือไม่ หากฝืนใช้ตอนนี้ เจ้าอาจจะ … ข้าไม่เห็นด้วย!” “หากไม่มีความทรงจำนั้นแล้ว หัวใจข้าบอกว่า … ตายไป ยังดีเสียกว่า” หากละทิ้งไปแล้ว ไม่ว่าจะผ่านไปกี่พัน กี่หมื่นปี เขาจะต้องเสียใจตลอดไป …

“ในวันหน้าอาจมีเหตุผลมากมายที่ทำให้ท่านต้องรับสตรีเข้ามา แต่อาซ้อจะทำได้เพียงนิ่งเงียบแล้วเฝ้ามองเท่านั้น ท่านคิดว่าภายในใจของนาง จะทรมานมากเพียงใด” “นางรู้ดีว่าภายในใจของเปิ่นหวาง มีนางแต่เพียงผู้เดียว” “หนึ่งชีวิต หนึ่งชาติภพ หนึ่งคู่ครอง อาซ้อเคยกล่าวประโยคนี้เอาไว้” โม่จิ้งซวนสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจเอ่ย หลังจากถกเถียงกับตนเองมาหลายคืน “หากพี่แปดต้องการบัลลังก์ ท่านก็ควรเตรียมใจที่จะสูญเสียอาซ้อ และอวี้เอ๋อร์ พี่แปดที่ไร้อาซ้อ ไร้อวี้เอ๋อร์เคียงข้าง ยังมีใจออกว่าราชการ อีกหรือ … ”"