ต้าถังอันยิ่งใหญ่สถาปนาแผ่นดินขึ้นด้วยกำลังทหาร ให้ความสำคัญที่สุดคือวิชาบู๊ แม้นเจ้าเป็นเพียงไพร่ไร้เชื้อตระกูล หากพอมีพลังฝีมือ ไม่ขี้ขลาดหดหัว เจ้าก็นับว่ามีที่ให้ยืนในแผ่นดิน ‘หนิงเชวีย’เด็กกำพร้าเติบโตขึ้นในป่าเขา เมื่อเด็กชายเปลี่ยนกลายเป็นเด็กหนุ่ม มันก็เข้าร่วมเป็นพลทหารปลายแถวแห่งกองกำลังเล็กๆ สังกัดเมืองชายแดน ตัวมันที่ฝีมือไม่นับว่าเลวสร้างความดีความชอบมิใช่น้อย เป็นสุขอยู่ได้ไม่ต้องดิ้นรน ภายนอกดูไม่อินังขังขอบ ทว่าภายในใจกลับสุมซ่อนไว้ด้วยความลับ ความหลัง และความฝัน มันมีความลับ...ที่อาจต้องติดตัวมันไปจนตาย ด้วยมิอาจหาคนเข้าใจ มันมีความหลัง...ซึ่งเป็นแรงผลักดันให้มันมุ่งสู่เป้าหมาย มันมีความฝัน...ว่าสักวันจะได้กราบอาจารย์ ฝึกจิตบำเพ็ญฌาน และบัดนี้ หนทางสู่ความฝันนั้นได้เปิดออกเบื้องหน้ามันแล้ว!

การหวนกลับสู่ฉางอันในรอบสิบกว่าปีพอจะเรียกความทรงจำหนิงเชวียเกี่ยวกับนครหลวงนี้กลับมาได้รางเลือน ตรงข้ามกับความแค้นที่เคยอยู่อย่างไรก็ยังชัดเจนอยู่อย่างนั้นไม่จางลง และมันก็ได้ขว้างหินใส่บ่อ ก่อวงน้ำกระเพื่อมแรกอันมีชื่อเรียกว่าการแก้แค้นขึ้นแล้ว! หากบอกว่าการแก้แค้นคือเป้าหมายหลักของการมาฉางอันก็เห็นจะไม่ถูกต้อง เพราะมันยังมีฝันที่จะได้เข้าเรียนในสถานศึกษา ชีวิตที่ขับเคลื่อนไปด้วยความแค้นหาใช่อุดมคติของมันไม่ เด็กหนุ่มรอบรู้เกินวัย แต่มันคงคิดไปไม่ถึงว่าเพิ่งลงหลักปักฐานไม่กี่วัน ตัวมันจะถูกม้วนเข้าสู่การตีกันของกลุ่มนักเลง ค่าครองชีพที่นี่สูงเอาเรื่อง หากมันจะหาลำไพ่พิเศษสักนิด ลดอุดมคติตนลงมาสักหน่อย ก็คงจะมิเป็นไรกระมัง

มีความหวังแล้วก็ต้องผิดหวัง ก่อนจะมีความหวังอีกครั้งเพียงเพื่อจะถูกทำให้ผิดหวังอีกครั้ง กระนั้นตัวหนิงเชวียมันก็มิเคยหยุดที่จะหวัง ที่จะฝัน การเรียนการสอนในสถานศึกษาเริ่มต้นขึ้นแล้ว หากสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของหนิงเชวียและเหล่าศิษย์ใหม่ทั้งหลายไว้ได้อยู่หมัดยิ่งกว่าบรรดาคณาจารย์อันเป็นยอดคน และเนื้อหารายวิชา ก็คือหอจิ้วซู ที่นี่ไม่เพียงมีหนังสือคัมภีร์มากมาย แต่บนชั้นสองของหอยังวางเรียงรายไว้ด้วยตำราการฝึกฌาน! ตั้งแต่ระดับสำหรับผู้เริ่มต้นไปจนถึงตำราการฝึกฌานขั้นสูง หนิงเชวียกลับมามีความหวัง รู้สึกเหมือนฝันอาจพอมีหนทางเป็นจริง ทว่าตำราเหล่านี้อนุญาตให้อ่าน แต่กลับลงยันต์ไว้ ไม่อนุญาตให้มีผู้ใดจดจำแม้สักตัวอักษรเดียว!!

อีกไม่กี่วันสถานศึกษาก็จะเปิดรับศิษย์เข้า ‘ชั้นสอง’ซึ่งสร้างความคึกคักในหมู่ศิษย์ห้องวิชายุทธ์ยิ่ง หากเป็นเมื่อหนึ่งปีก่อนตอนเพิ่งเข้ามาเป็นศิษย์ใหม่ๆ เรื่องนี้คงไม่เกี่ยวอันใดกับหนิงเชวีย แต่หลังผ่านเหตุการณ์ที่เป็นดังอาถรรพ์และปาฏิหาริย์ครานั้น มันก็มิถูกกันอยู่วงนอก ที่ได้แต่ต้องฝืนกลั้นความปรารถนาในใจอีกต่อไป! แต่ละปีกฎเกณฑ์การเข้าชั้นสองไม่เคยซ้ำ และปีนี้ก็ลือกันว่าท่านจอมปราชญ์จะรับศิษย์เพิ่มเพียง ‘คนเดียว’ไม่แค่เท่านั้น ยังลืออีกว่าองค์ชายหลงชิ่งจากแคว้นเยี่ยนผู้ซึ่งมีตำแหน่งสูงส่งในอาศรมเทพซีหลิงก็จะร่วมเข้ารับการทดสอบด้วย นี่มิได้แปลว่าคนเดียวที่จะได้เข้าสู่ชั้นสองถูกกำหนดตัวเอาไว้แล้วหรอกหรือ!!

ท่ามกลางสายตาแตกตื่นใจของสักขีพยานมากมาย ผลออกมาเป็นที่ประจักษ์ว่าผู้ซึ่งสามารถขึ้นสู่ยอดเขาได้เป็นคนแรกหาใช่ตัวเก็งที่หน้าตาช่างน่าดูนั่น หากแต่เป็นมัน...พลทหารสามัญจากชายแดน ผู้ซึ่งถูกเหล่าเพื่อนร่วมชั้นหยามหมิ่นดูแคลน! ขณะที่การประชันบนยอดเขาดำเนินไป คนบนนั้นกลับไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกเป็นเป้าหมายของใครต่อใครเพียงไหน แม้ผลการสอบจะออกมาแล้ว แต่อนาคตของหนิงเชวียกลับยังไม่ตัดสิน ด้วยบัดนี้หนทางมากมายได้เปิดออกให้มันแล้ว เส้นทางไหนกันที่สมควรเลือกเดิน หนึ่งคือวิถีแห่งฌาน เป็นศิษย์จอมปราชญ์ อีกหนึ่งคือมรรคาแห่งยันต์ เป็นว่าที่จอมยันต์เทวะ หรือเลือกศิลปะแห่งการเขียนพู่กัน เป็นขุนนางใกล้ชิดองค์จักรพรรดิ!

หนิงเชวียเอ๋ย เจ้าช่างโชคดีนัก หรือคิดอีกทีเจ้าอาจจะโชคร้ายมากก็เป็นได้” นี่คือคำพูดบรรยายถึงหนิงเชวียตอนนี้ได้ดีที่สุด ที่ว่าโชคดีเพราะรอบตัวมันแวดล้อมด้วยยอดคนผู้บรรลุด่านฌานขั้นสูง หากเปลี่ยนเป็นชาวบ้านธรรมดา ทั้งชีวิตจะได้เจอผู้ฝึกฌานสักคนหรือไม่ก็ยังไม่แน่ ที่ว่าโชคร้ายก็เพราะมันยังอ่อนด้อย แต่กลับต้องข้องเกี่ยวกับคนเก่งมากมาย อาจเป็นสาเหตุให้ท้อแท้หมดกำลังใจ แต่หนิงเชวียเป็นคนหลงตัวเอง มันมั่นใจว่าตนมีดีมากพอ หากสถานที่ดุจแดนเซียนอย่างสถานศึกษาไม่เหมาะกับมัน ก็ไม่มีที่ใดในโลกจะเหมาะอีกแล้ว ชีวิตบนเขากับเหล่าศิษย์พี่ผู้แปลกประหลาดจึงเป็นไปอย่างดียิ่ง แล้ววันหนึ่ง...มันก็วาดยันต์ชุดแรกออกมาสำเร็จ! ยามนั้น ไกลโพ้นออกไป ณ ทุ่งร้างแดนเหนือได้เกิดการประหัตประหารนองเลือด ทุกสำนักพรรคอารามจึงพากันตื่นตัว ราชสำนักต้าถังและสถานศึกษาเองก็เคลื่อนไหวแล้ว!!

นิงเชวียรับบัญชาองค์จักรพรรดิ เป็นหัวหน้านำพาเหล่าศิษย์ชั้นหนึ่งของสถานศึกษาเดินทางไปฝึกภาคปฏิบัติที่ชายแดน ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่กระทำกันเป็นประจำทุกปี ทว่าแทนที่จะไปเป็นทัพหนุนที่ค่ายทหารอันแสนสงบและอากาศอบอุ่นทางทิศใต้ตามกำหนดการเดิม เมื่อทางเหนือส่อเค้ามีภัย อีกทั้งเหล่ายอดฝีมือรุ่นเยาว์ทั่วยุทธภพพากันไปเปิดตัวที่นั่น แล้วมีหรือที่ต้าถังจะไม่ส่งไป หนิงเชวีย...คือความหวังใหม่ของทั้งสถานศึกษา ราชสำนัก และนิกายเฮ่าเทียนฝ่ายใต้ ณ ทุ่งร้าง หนิงเชวียได้กลับสู่ความเป็นตัวเอง ทว่าก็จำต้องเก็บไม้เก็บมือไว้เพราะภารกิจของมันต้องเป็นความลับ และ ณ สถานที่แห้งแล้งหนาวเหน็บนี้ มันก็ได้พบกับดรุณีนางหนึ่งผู้ซึ่งจะมีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อมันในภายภาคหน้า

ขบวนส่งเสบียงนำโดยศิษย์สวนโม่ฉือเพียงหยิบมือเดินทางลึกเข้าสู่ทุ่งร้างอย่างเดียวดาย ท่ามกลางการล้อมหน้าหลังของโจรขี่ม้ากว่าหกร้อย พวกมันมาได้ไกลเกินคาด เหตุผลหนึ่งเพราะมีหนิงเชวียร่วมในขบวน อีกเหตุผลเพราะบรรดาโจรขี่ม้ากำลังประวิงเวลารอการบางอย่าง รูปแบบความเคลื่อนไหวอันมีแบบแผนนี้ไม่ใช่วิสัยโจรขี่ม้าเลย เป็นขุมกำลังไหนกันที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง เป้าหมายคือเสบียง? ขัดขวางการเจรจาร่วมมือ? ผู้งมงายอักษร? หรือคือตัวหนิงเชวีย!? อีกเพียงไม่ไกลก็จะถึงราชสำนักจั่วจั้งอันเป็นจุดหมาย ทว่าโจรขี่ม้าลงมือแล้ว!เหล่าดรุณีแคว้นต้าเหอยืนหยัดอย่างเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ จนในที่สุดกองกำลังพิทักษ์นิกายแห่งอาศรมเทพก็มาถึง แต่แทนที่จะรีบตรงเข้าช่วยเหลือ ทหารกองนี้กลับยืนม้านิ่งไม่อนาทรร้อนใจ!!

ข่าวลับที่หนิงเชวียล้วงเอาออกมาได้ด้วยวิธีการอัน...เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว หลังส่งกลับไปยังฉางอันมันก็ได้รับข่าวสารพร้อมภารกิจใหม่มาทันควัน ดูเหมือนมันยังคงต้องไปต่อ มุ่งหน้าขึ้นเหนือลึกเข้าไปในทุ่งร้างยิ่งขึ้น เพื่อค้นหาคัมภีร์สวรรค์เล่มแสงสว่างซึ่งว่ากันว่าซุกซ่อนอยู่ในสำนักของพรรคมาร! โม่ซันซันถูกหว่านล้อมจนยอมติดตามมันไปตามลำพัง ภายนอกนางเห็นชอบในหลักการว่าด้วยการพึ่งพาอาศัยกันและกันที่อีกฝ่ายหยิบยกขึ้น หากลึกๆ ภายในใจ นางมีเหตุผล ‘ส่วนตัว’ ซึ่งยังมิกล้าเอ่ยออกบอกมัน และแล้ว ณ สถานที่ที่เป็นปริศนาอย่างสำนักของพรรคมาร หนิงเชวียก็ได้พบกับคนผู้นั้นอีกครั้ง คนผู้ซึ่งถูกชะตากำหนดลงมาแล้วว่าจะต้องเกลียดชังเป็นศัตรูไปชั่วชีวิตกับมัน!!

กลางทะเลสาบต้าหมิงสามารถตั้งไว้ด้วยประตูศิลาบานมหึมา นี่คือความมหัศจรรย์ของสถานที่ที่เป็นปริศนา บัดนี้ประตูบานนั้นได้เปิดออก พวกหนิงเชวียล่วงล้ำเข้าสู่สำนักพรรคมารซึ่งซ่อนตัวจากโลกเป็นเวลาหลายสิบปี ภายในวิหารขนาดมโหฬาร สิ่งซึ่งสร้างความตะลึงแก่มัน มิใช่รอยกระบี่ที่เปี่ยมล้นไปด้วยเจตนารมณ์ของยอดคนในตำนาน มิใช่คัมภีร์สวรรค์ที่ตามหา มิใช่ภูเขากระดูกและหัวกะโหลก หากเป็นหลวงจีนชราผู้มีสารรูปผ่ายผอมดุจปีศาจ แต่กลับแผ่กลิ่นอายพุทธะออกมาไม่ขาด หลายสิบปีที่ผ่านมา หลวงจีนชราล่ามตรวนตน กักขังตัวเองเพื่อไถ่บาป นี่คงเป็นโชคชะตาให้วันนี้เรื่องราวเบื้องหลังเหตุการณ์อันเป็นตำนานครั้งนั้น กำลังจะถูกเปิดเผยให้โลกและอนุชนรุ่นหลังได้รับรู้!!