ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ‘เฉิงเซ่าซาง’ ไม่เคยได้พบหน้าบุพการีที่ทำสงครามอยู่ต่างเมืองเลย นางถูกอาสะใภ้รองผู้ร้ายกาจตั้งใจเลี้ยงดูมาให้เสียคน กลายเป็นคุณหนูเอาแต่ใจ สมองกลวงโบ๋ เกียจคร้านไม่ชอบอ่านตำรา ความสามารถอื่นใดล้วนไม่มี

เพราะวีรกรรมทำสะพานที่จวนสกุลวั่นถล่ม เฉิงเซ่าซางจึงถูกลงโทษโบย บิดาถึงขั้นส่งนางออกเดินทางไปต่างเมืองพร้อมอาสาม เมื่อแรกการเดินทางเต็มไปด้วยอิสระ ได้ท่องเที่ยวชมธรรมชาติ เรียนเป่าขลุ่ยตี๋ ไม่ต้องมานั่งทะเลาะกับมารดาทุกวี่วันอีก แต่ยามที่ใกล้ถึงจุดหมายปลายทางกลับเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น คณะเดินทางของนางที่แยกกับอาสามพบเข้ากับโจรกบฏที่ออกอาละวาดจี้ปล้น นางจำต้องแบกภาระเป็นผู้นำขบวนเดินทาง พาทุกคนไปหลบพักยังบ้านนายพรานกลางป่า ยันสู้กับโจรอย่างไม่กลัวเกรง ในช่วงที่เรี่ยวแรงใจของทุกคนกำลังเหนื่อยอ่อน ทัพเกราะดำก็ได้ย่างกรายมาถึง ครั้นนางเห็นผู้เป็นแม่ทัพเต็มสองตา ในใจก็ได้แต่โอดครวญว่า... เปลี่ยนเป็นกองหนุนกองอื่นได้หรือไม่!

‘เฉิงเซ่าซาง’ มีมุมมองเรื่องการแต่งงานอย่างเรียบง่าย ในเมื่อมีบุรุษที่แสนดีอย่าง ‘โหลวเหยา’ มาสู่ขอ นางก็แค่ตอบตกลง ไม่เคยวาดหวังถึงความรักกับชนชั้นสูง

เฉิงเซ่าซางเพียงวาดหวังใช้ชีวิตของตนอย่างตามใจ ใครดีมานางดีตอบ ใครร้ายมานางพร้อมสนองตอบ ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะมีวันที่นางต้องไปพึ่งพาหรือร้องขอความเมตตาใคร การต้องมีคนมาเอาใจใส่ทะนุถนอม คอยห่วงหาอยู่ทุกเมื่ออย่างที่หลิงปู้อี๋ทำให้นั้น นางยิ่งไม่คุ้นชิน ทั้งไม่เคยนึกฝันว่านิสัยการเก็บปัญหาไปจัดการเงียบๆ คนเดียวของนางจะก่อเรื่องขึ้นในสักวันหนึ่ง เมื่อหลิงปู้อี๋ล้างแค้นแทนนางด้วยการไปเล่นงานคนถึงแปดตระกูล ทำให้ถูกโทษโบยจากฮ่องเต้! กระทั่งเห็นเขาถูกโบยทีละไม้ นางผู้ไม่เคยรู้ใจตนเองก็เพิ่งตระหนักรู้ว่า บุรุษผู้นี้เป็นของนาง ศีรษะ ลำตัว ตลอดจนแขนขาทั้งสี่ ล้วนเป็นของนางทั้งสิ้น ตัวนางเองยังไม่อาจหักใจทุบตี หักใจดุว่าเขาเลย ผู้อื่นถือสิทธิ์อันใดให้เขามาทนทุกข์เยี่ยงนี้!

ยิ่งเวลาผ่านไปเฉิงเซ่าซางก็กลายเป็นผู้โดดเด่นที่ฮ่องเต้ให้ความสำคัญ หากรับมือขุนนางไม่ถูก ขอเพียงเรียกนางมาปะทะฝีปาก เป็นอันรบร้อยครั้งไม่เคยแพ้ หากมีคดีที่ต้องคลี่คลาย เฉิงเซ่าซางก็พร้อมเป็นผู้แทนฮองเฮาออกไปสืบคดี ยามนี้เรียกได้ว่าสกุลเฉิงมีแต่เทียบมาเยือนมิได้ขาด ใครๆ ก็ต่างหวังพึ่งบารมีนาง ทว่าไฉนไม่มีใครกล้าไหว้วานหลิงปู้อี๋ที่มีอำนาจมากเล่า หรือเพราะผู้คนเลือกบีบลูกพลับนิ่มเช่นนางสะดวกกว่า ซึ่งว่าที่สามีของนางผู้นี้นับวันยิ่งทำตัวหน้าหนาชอบฟังคำหวานเลี่ยนจากปากนางอยู่เสมอ พูดถึงบุรุษอื่นมากไปก็ไม่ได้ เป็นได้ปั้นปึ่งทำหน้าบูดหน้าบึ้ง กลิ่นน้ำส้มโชยออกมา เวลาเขาน้อยอกน้อยใจคิดว่านางไม่รักเขามากพอ นางไม่วายต้องกล่อมเขาให้เชื่องอยู่ร่ำไป “หากวางท่านกับอาเหยาคู่กันบนโต๊ะสำรับ ต่อให้อาเหยาถูกปิ้งย่างจนมันเยิ้มทั่วร่างเลิศรสหาใดเปรียบ ส่วนท่านยังคงเป็นเนื้อดิบชิ้นหนึ่ง ปากของข้าก็จะมุ่งไปหาท่านแต่ผู้เดียว!”

งานมงคลที่หลิงปู้อี๋กับเฉิงเซ่าซางเฝ้ารอจวนจะมาถึง ชุดเจ้าสาวปักเรียบร้อย ของต่างๆ จัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ กลิ่นอายของงานมงคลครอบคลุมไปทั่ว ใครๆ ก็พร้อมอวยพรให้พวกเขา ทว่าใครเล่าจะนึก เพียงสามวันก่อนงานแต่ง ว่าที่เจ้าบ่าวอย่างหลิงปู้อี๋กลับจับดาบบุกตะลุยเข้าไปในจวนสกุลหลิง เจอคนไหนฟันคนนั้น ตอนที่เฉิงเซ่าซางไปพบ คนผู้นั้นกำลังไล่ต้อนหลิงอี้ผู้เป็นบิดาของตนเอง! ในที่สุดนางก็คล้ายนึกเรื่องบางอย่างออก สาเหตุที่ทำให้เขาหันหลังให้งานมงคลอย่างไม่นึกเสียดาย จะยังเป็นใครไปได้เล่า หากมิใช่ผู้ที่เคยผ่านความแค้นของการถูกฆ่าล้างตระกูลมา “ท่านเป็นใครกันแน่ หลิงปู้อี๋...หรือว่าฮั่วอู๋ซาง?

ห้าปีก่อน ฮั่วปู้อี๋เคยเตรียมใจไว้แล้ว นับแต่ถอนหมั้นกับเฉิงเซ่าซาง เขาจะไม่แต่งงานกับใครอีก และจะยินดีมองนางแต่งให้กับผู้อื่น มีชีวิตอย่างอิสระตามแต่ใจนาง ทว่าเพียงแรกพบในรอบห้าปี เพียงเห็นดวงตาเปี่ยมชีวิตชีวาของนาง ความคิดเขาก็พลิกตลบ หยวนเซิ่นคู่หมั้นของนางเอาอะไรมาสู้เขาได้ คนผู้นั้นยังมีวงศ์ตระกูล ตำแหน่งขุนนางให้ต้องพะวง ส่วนเขาชีวิตนี้มีแค่นาง... เบื้องหลังพร้อมเป็นเงาคอยปกป้องนางให้อยู่รอดปลอดภัย เบื้องหน้าก็พร้อมมอบโลกที่นางปรารถนาให้ ใต้หล้านี้... ไม่มีใครรู้จักนางได้ดีไปกว่าเขา กระทั่งตัวนางยังรู้จักตนเองไม่เท่าที่เขารู้จักนางเลย ใต้หล้านี้... ไม่มีใครรักลึกซึ้งต่อนางเท่าเขาอีกแล้ว