“บุปผาน้อย เรามาแลกร่างกายคืนกันเถอะ” . เสี่ยวหลันฮวากลืนน้ำลายอีกคำ “มีอยู่เรื่องหนึ่ง...” . “ว่ามา” . “พอแลกร่างกายกลับคืนแล้ว...ห้ามสังหารข้านะ” . ตงฟางชิงชางนิ่งเงียบอยู่ครู่ ไม่นานก็ระเบิดเสียงหัวเราะที่ฟังแล้วชั่วร้ายสุดขีดออกมาเช่นทุกครั้ง “ได้สิ ข้าจะไม่สังหารเจ้า” เพียงแต่คำว่า ‘โกหก’ ซึ่งปรากฏอยู่บนหน้าเขานั้นชัดเจนจนเสี่ยวหลันฮวามองปุ๊บก็รู้ปั๊บ . เสี่ยวหลันฮวาอยากจะร้องไห้ “เช่นนั้นก็ไม่แลก อยู่กันอย่างนี้แหละ ไม่ต้องแลกคืนไปตลอดชีวิต” . ตงฟางชิงชางกัดฟัน เอ่ยเสียงเย็น “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะตัดสินใจได้” . เขายื่นมือมาจะคว้าตัวเสี่ยวหลันฮวา นางนึกหวาดกลัวอยู่ในใจ แต่มีหรือจะยอมให้เขาจับ รีบซอยเท้าถอยหนี . ตงฟางชิงชางขมวดคิ้ว “ยืนนิ่งๆ!”

ร่างนี้เป็น 'ของรัก' ของเธอ แต่ก็เป็น 'ของหวง' ของเขา สุดท้ายแล้ว....ใครกันแน่ที่จะได้ครอบครอง! ชีวิตของเราทุกคนมักจะมี 'ของแสลง' หรือ 'จุดตาย' ที่จะไม่ยอมให้ใครมาก้าวล่วง ไม่ให้ใครได้ล่วงรู้ ใครจะไปคาดว่า... จอมมารอันดับหนึ่งในสามโลกแย่าง 'ตงฟางชิงชาง' ผู้ยิ่งใหญ่ ปีศาจไร้หัวใจที่โหดเหี้ยมแม้แต่กับตัวเอง... จะมี จุดตาย เป็นดอกไม้น้อยๆ ที่แสนจะบอบบางดอกหนึ่ง ดอกไม้เพียงดอกเดียว เปลี่ยนความเชื่อ ความชอบ และโลกทัศน์ของเขาไปอย่างสิ้นเชิง