คนคอยเฝ้าดูทั้งหมด ไม่คิดว่าจะได้เห็นรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มอ่อนหวาน สุขสม รอยยิ้มที่แม้ยามเป็น ‘สิทธิบดี’ ก็ไม่มีใครได้เห็น รอยยิ้ม แห่งรัก แด่รัก รอยยิ้ม ผุดจาก หทัยชื่น รอยยิ้ม เฉพาะเธอ มิเคยลืม เก็บรอยยิ้ม รมย์รื่น ติดวิญญาณ์ “ลาวันนี้...แต่จะไปพบกันวันหน้า สัญญา!” คำสุดท้ายหนักแน่น มั่นคง ราวกับจะให้ผู้ทุกข์ทน จารจำ “จะคอย...สัญญา” ท่านหญิงมิได้ร้องไห้ เธอเคยบอกแล้วว่า “จากกันตอนไหนก็จะไม่ร้องไห้...เราจะไม่โศกเศร้า เพราะระยะทางไม่ทำให้ห่างกัน ที่อยู่ของเราคือตรงนี้....” เธอแค่แตะ ‘หัวใจ’…บุรุษตรงหน้าไม่เคยเกินเลยกัน “และตรงนี้...” เธอแตะหทัยตน “จะดำรงเป็นนิรันดร์” ถ้ารัก พิศุทธิ์ เพียงเพื่อรัก ระยะทาง มิจัก ขวางกั้น อยู่ฤาตาย ย่อมเป็น เรื่องเดียวกัน เพื่อรักทำ ได้ทุกอย่าง ด้วยหัวใจ!

ร่างในเกราะวาววับ ยืนนิ่ง มาร์วาบอกมั่นคง "เมื่อกลับเข้ามา ท่านจะเป็นอัศวิน...อัศวินแห่งมัธยมารัฐ!" "เพื่อเจ้า!" วาจาใดไม่สำคัญอีก หัวใจที่ส่งถึงกันบอกความได้มากกว่า 'เจ้า' จะอยู่ ในสายตา ฤาหาไม่ 'เจ้า' จารไว้ ในหัวใจ มิเลือนหาย แม้มรรคา แม้เวลา มิเคลื่อนคลาย แม้ความตาย ไม่เคยพราก เราจากกัน เจ้าตัวเล็กแตะริมฝีปากกับด้ามทวน บอก...เราอยู่ตรงนี้ ไปกับเจ้าไง! แล้วแหงนวงหน้างดงามมองคนที่ก้มลงยิ้มให้ เป็นยิ้มบอกความหมาย...เดี๋ยวพบกัน! อิษมาพร้อมสำแดงฝีมือในสนามประลองแห่งอัศวิน ผ้าขวัญผูกปลายทวนจากมือเธอ ถูกชูให้ประจักษ์แก่ผู้ชมทั้งสนาม สายตาส่งสัญญา หนักแน่น "เธอแล้วนางเดียว" ดุจสัญญา...ตำแหน่ง สูงสุดใด ในโลกา หาเท่า ตำแหน่งใน หัวใจไม่! มงกุฎ แห่งอำนาจ วาสนา ฤจะเท่า มงกุฎรัก หาได้ไม่ มงกุฎมณี มีค่า สักเท่าใด มงกุฎกุหลาบ บนหัวใจ นิจนิรันดร์