มีชายคนหนึ่งกำลังเดินขึ้นบันไดมา เงาร่างสูงโปร่งบนแขนพาดเสื้อสูทสีดำตัวหนึ่งไว้ จากขอบเขตสายตาของเฉินอัน สามารถมองเห็นจมูกที่โด่งเป็นสัน ริมฝีปากบาง ใบหน้าอิ่มน้ำดุจหยก รูปร่างหน้าตาโดดเด่นราวกับคนในภาพวาด นั่นทำให้เธอนึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นทันใด... "ได้พานพบบุคคลงามดุจหยก เป็นบุรุษหนึ่งเดียวในโลกา" ครั้งต่อมาเขาถือร่มสีดำไว้ เดินอยู่ท่ามกลางสายฝนที่พร่ามัว ฝีเท้ามั่นคงเป็นธรรมชาติ เดินเข้ามาทีละก้าวๆ เดินเข้ามาในสายตา...ในหัวใจของเธอ ชั่วขณะนั้น กาลเวลาของเธอก็ถูกย้อมด้วยความอบอุ่น

"ผมชอบคุณมากนะ" "...ทำไมคะ" เพราะอะไรกัน ผู้คนมากมายขนาดนี้ ทำไมถึงเป็นเธอไปได้ ซังเจ๋อหัวเราะออกมา เอียงศีรษะครุ่นคิด จากนั้นบอกเธอว่า... "คงเป็นเพราะ...มองแล้วยากจะลืม จึงตกหลุมรักแต่นั้นมา" "เฉิงอัน ผมไม่เคยหวั่นไหวขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบคุณ...จวบจนวินาทีนี้" ในดวงตาอึ้งทึ่งของเธอนั้นสะท้อนพลุที่กระจายอยู่บนฟากฟ้าหัวใจซังเจ๋อกระตุกวูบ อดไม่ได้ที่จะคว้าเธอเข้ามากอดแล้วบอกว่า "ผมรู้ว่าคุณห่วงเรื่องอะไร แต่เรื่องพวกนั้นคุณไม่ต้องไปกังวลนะ ผมจะช่วยคุณจัดการเอง คุณแค่เพียงเชื่อใจผม ฝากตัวคุณไว้กับผมก็พอได้ไหม"