ในคืนสิ้นไร้หนทาง เรนิตาได้รับความช่วยเหลือจากผู้ชายร้ายกาจอย่างธีโอ กว่าจะรู้ว่าทุกอย่างมีเบื้องหลัง เธอก็กลายเป็นผู้หญิงที่สังคมประณามว่าเหลวแหลก \\\* “ช่วยฉันเถอะ ได้โปรด” ปลายเสียงสะอื้นของหญิงสาวอวดดีฟังดูน่าสงสารกว่าที่คิด ชายหนุ่มจึงเชยคางของเธอขึ้นเพื่อค้นหาความจริงบางอย่าง เขาพบทั้งความหวาดกลัวและจำนน ธีโอบอกไม่ถูกเหมือนกันว่านิยมความโอนอ่อนที่เพิ่งได้รับมานี้หรือแววตากล้าหาญบ้าบิ่นก่อนหน้ามากกว่ากัน แต่ที่แน่ ๆ ผู้หญิงคนนี้คงได้เรียนรู้แล้วว่าโลกไม่ได้ใจดีกับเธอ เขาและคนอื่น ๆ ก็ด้วย ไม่มีใครจำเป็นต้องใจดีกับเธอเลยสักนิด “เป็นนางบำเรอ เป็นหมา เป็นแมว คนสวน คนครัว เป็นทาส ได้หมดทั้งนั้น” ตอนที่น้ำตาของเธอหล่นจากแก้มลงมาสัมผัสมือเขา มันให้ความรู้สึกที่เย็นกว่าปกติจนเพียงพอที่จะดับอารมณ์ร้ายกาจอื่น ๆ ธีโอเพียงยิ้มที่มุมปาก ปล่อยมือจากปลายคางมนเพื่อไปวางบนหัวทุยกระเซอะกระเซิงของหญิงสาว ลูบเบา ๆ เหมือนจะปลอบลูกสัตว์จอมพยศที่เพิ่งถูกกำราบให้คลายความตึงเครียดลง จริง ๆ เขาหวังให้เธอเชื่องในที่สุด... “น่ารักดีนี่ สารพัดประโยชน์แบบนี้ ค่อยน่าเก็บไปเลี้ยงหน่อย”

ยิปโซกลายเป็นเมียเก็บของเวคิน พี่ชายข้างบ้านที่เฝ้ามองมาตลอด เขามีความรัก มีคู่หมั้น และมีแผนการที่ใช้เธอเป็นหนึ่งในหมากของการแก้แค้น เธอหวังให้เขาทำสำเร็จ และเมื่อถึงวันนั้น เธอจะโบยบินเพื่อเป็นอิสระ... \\\\\* หญิงสาวสะอื้นออกมาเบา ๆ ความลับที่เธอคิดว่าไม่มีใครล่วงรู้ แท้จริงทุกคนอาจจะแค่ไม่พูดถึง เหมือนที่พ่อพฤกษ์และพี่คัตเตอร์ซ่อนมันเอาไว้ในใจอย่างแนบเนียน ไม่มีใครอยากยอมรับความผิดบาปที่ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว “พี่ก็เลยใช้โซเป็นเครื่องมือใช่ไหมคะ” “จะว่างั้นก็ได้” เวคินยอมรับ “แลกกับอะไรคะ โซจะได้อะไรกลับมาบ้าง” “การคุ้มครองชีวิตของยิปโซ รวมถึงไอ้คัตเตอร์ด้วย” เวคินพูดเสียงขรึม ถ้ายิปโซรู้เรื่องของตัวเธอเอง ก็คงปะติดปะต่อความโหดร้ายของคนพวกนั้นได้เช่นกัน “ถ้าพี่ยังอยู่ ยิปโซจะตายทีหลังพี่แน่นอน” “พี่เวย์จะเลือกทางนี้จริง ๆ ใช่ไหม” “...” เวคินให้สายตาแน่วแน่แทนคำตอบด้วยวาจา จากนี้เขาจะเลือกเดินในอีกเส้นทางหนึ่ง แหกคอกเพื่อทำลายล้างกลุ่มคนที่ทำร้ายหัวใจของเขา แม้ว่าต้องสูญเสียหรือเจ็บปวด เขาก็ยอมรับผลของมันทั้งนั้น “ตกลงค่ะ” ยิปโซยื่นคีย์การ์ดคอนโดมิเนียมให้กับชายหนุ่ม “สองปีนะคะ ถ้าพี่คัตกลับมา ทุกอย่างต้องจบ”

เมื่อคนรักเดียวใจเดียวเกิดนอกใจ นั่นคือจะไม่มีวันเดินกลับมา \\\\ “มันต้องมีสิคะ นิสัยผู้หญิงที่ฮุกพี่ได้” คัตเตอร์กดมุมปาก เท้าแขนกับขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำทว่าหนักแน่น “ผมชอบคนรักเดียวใจเดียว” เทียนหอมที่จุดกลางโต๊ะวูบไหวตามจังหวะการขยับตัว ประกายสีส้มของมันสะท้อนเข้ากับดวงตาสีดำแสนเย็นชา ราวกับจะย้อมมันให้อบอุ่นและทวีความร้อนแรงขึ้น ณ วินาทีนั้น เป็นครั้งแรกที่ไซซีหัวใจเต้นแรงเพราะผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่กานต์