ให้แสงรักของเรามีจังหวะตรงกัน น้ำแถวบ้านชะครามไม่เคยเน่า แต่ไหงความรักของเขามันถึงส่งกลิ่นขนาดนี้! เมื่อดอกเตอร์หนุ่มดีกรีนักวิจัยสิ่งแวดล้อม จากสถาบันชื่อดังในอเมริกากลับมาบ้านเกิด หลังจากไปเรียนและทำงานถึงสิบปี เขาก็ชนเข้ากับกองปัญหาโครมเบ้อเร่อ เริ่มจากสาวที่หมายปอง เกือบจะโดนจับมัดส่งให้หนุ่มมีเงิน แถมเจ้าหนี้ขาลุยอุตส่าห์บินข้ามน้ำข้ามทะเล ตามมาทวงบุญคุณ เล่นเอาบ้านสวนโกลาหล ทั้งหิ่งห้อย มะม่วงหาวมะนาวโห่ มะพร้าว ส้มโอ ฯลฯ ปั่นป่วน ความจริงเรื่องแค่นี้ชะครามเอาอยู่ ถ้าเพียงจะไม่มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น ความตายเรียกอะไรมาอย่างนั้นหรือ หรือแท้ที่จริงมันรอพวกเขาอยู่แล้วโดยไม่มีใครรู้ตัว คงจะมีแค่ความรักความผูกพันระหว่าง ชะคราม กับ อัมพิกา เท่านั้น ที่จะช่วยให้ทั้งคู่ร่วมกันฝ่าฟัน จนพ้นไป

คนอื่นอาจจะไม่สนใจ แต่ ภูผา สงสัยว่า เหตุใด เด็กสาวอายุน้อยอย่าง ข้ามฟ้า ต้องออกมาเร่ร่อน หาเงินด้วยการชิงเอาจากมิจฉาชีพอีกทีหนึ่ง สำนึกในบุญคุณที่ครั้งหนึ่งเธอเคยช่วยชีวิตเขาไว้หรือ ไม่...มันไม่ใช่ความรู้สึกที่สูงส่งขนาดนั้น ก็แค่เขาไม่มีใคร...จึงไม่กล้าปล่อยมือจากข้ามฟ้า “แต่แกควรอยู่ให้ห่างจากเธอ ไอ้ภู เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังการฆ่าล้างครอบครัวเธอ ไม่ใช่คนที่แกจะต่อกรด้วยได้” ภูผาเข้าใจความหวังดีของเพื่อน แต่คำเตือนมาช้ากว่าความผูกพันที่เกิดขึ้น ในเมื่อชีวิตของเขามีแค่เธอ ภูผาก็คงต้องยอมแลกทุกอย่าง เพื่อให้ข้ามฟ้าอยู่กับเขาต่อไป

เพราะหน้าที่การงานและความ ‘แตกต่าง’ บางประการ อาจารย์มรรคผลจึงไม่คิดเรื่องหัวใจเลยกระทั่งสิบหมื่นก้าวเข้ามา เธอไม่ใช่สาวพิมพ์นิยม แต่ในสายตามรรคผล เธอน่ารัก มีอย่างที่ไหน เป็นแต่ ‘ดักลอบต้องหมั่นกู้’ หลังจากนั้นทำไม่เป็น... “ไม่ต้องแล้ว ปลาติดลอบแล้ว ก็เอาไปต้มยำทำแกงเสียสิ จะได้กิน” “โอ๊ย!” สาวเจ้ายกมือปิดหน้าแดงก่ำ “จารย์! พูดแบบนี้แสนคิดลึกนะ!” มรรคผลยอมให้เธอเกี้ยว แต่เขาจะบอกเธออย่างไรดีว่าช่วงนี้ เขากำลังสืบหาความจริงเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายของลูกศิษย์ ที่สำคัญ ต้นเหตุไม่ใช่คน แถมยังอันตรายอย่างยิ่งยวด เขาเป็นห่วง... “อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก แสนจะดูแลปกป้องอาจารย์เอง” “ฮื้อ นั่นมันบทพูดของผู้ชาย”