คนอย่าง ‘อวี้ฝาน’ ไม่เคยกลัวอะไรในชีวิตอยู่แล้ว ต่อให้โดนพวกหมาหมู่ดักตี เขาก็จัดการพวกมันจนเข็ดหลาบได้ ไม่ว่าจะมาสายหรือไม่ตั้งใจเรียนยังไง ครูก็ไม่เคยลงโทษเขาจริงๆ จังๆ เลยสักหน แต่สิ่งที่คนทั่วไปไม่ค่อยจะรู้ก็คือคนอย่างเขานั้นไม่เคยหาเรื่องใครก่อน เขาก็แค่อยากใช้ชีวิตในแบบที่อยากใช้ เป็นในสิ่งที่เขาอยากเป็นก็เท่านั้น ทว่าจู่ๆ ความสงบ (ที่ดูไม่ค่อยสงบ) ในชีวิตเขาก็มีอันต้องหมดลง เมื่อเด็กท็อปของสายชั้นอย่าง ‘เฉินจิ่งเซิน’ ย้ายมาอยู่ห้องเดียวกัน แถมคนเย็นชาสมองกลับคนนี้ยังชอบเข้ามาวอแวเขาไม่เลิก ถึงขั้นมาสารภาพรักหลังเลิกเรียนตอนที่ไม่มีคนอื่นอยู่ นี่คือวิธีการท้าทายแบบใหม่ของพวกเด็กเก่งหรือไง

สิ่งที่เกิดขึ้นกับ ‘อวี้ฝาน’ ในตอนนี้ชักเริ่มไม่ปกติแล้ว ทำไมคนที่เขาเคยคันไม้คันมืออยากซัดหน้าอย่าง ‘เฉินจิ่งเซิน’ ถึงได้กลายมาเป็นคนที่ทำให้เขาคันยุบยิบในใจอยู่ตลอดแทน แถมจากสถานะเพื่อนร่วมห้อง เพื่อนที่นั่งเรียนข้างกันธรรมดาๆ ยังกลายมาเป็นเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว และเพื่อนติวอีก แต่อวี้ฝานก็คงจะฝืนความรู้สึกของตัวเองต่อไปได้นานกว่านี้ หากเขาไม่บังเอิญเห็นเพื่อนร่วมชั้นคู่หนึ่งแอบพลอดรักกัน จนทำให้คนที่ไร้เดียงสาเรื่องความรักอย่างเขาถึงกับทำตัวไม่ถูก แล้วแบบนี้เขาจะมองหน้าเฉินจิ่งเซินยังไง โดยไม่ให้คิดเกินเลยไปไกลกว่าที่ ‘เพื่อน’ ควรจะเป็น หรือเขาควรซัดหน้าอีกฝ่ายให้สลบไปเลยดี?

การที่โรงเรียนมัธยมเมืองหนานลำดับเจ็ด นำระบบห้องกิฟต์กลับมาใช้อีกครั้งในเทอมนี้ คงจะเป็นอุปสรรคแรกสำหรับความรักในวัยเรียน ของคู่รักข้าวใหม่ปลามันอย่าง ‘อวี้ฝาน’ กับ ‘เฉินจิ่งเซิน’ แต่การเรียนห่างกันแค่ไม่กี่ชั้นก็ไม่นับว่าเป็นปัญหาใหญ่อะไร หากเทียบกับอุปสรรคที่มาจากคนในครอบครัวอย่าง ‘อวี้ข่ายหมิง’ พ่อของอวี้ฝานที่ไม่เคยทำหน้าที่ได้สมกับคำว่า ‘พ่อ’ เลยสักครั้ง และ ‘จี้เหลียนอี’ แม่ของเฉินจิ่งเซินที่มัวแต่อ้างว่าทำทุกอย่างเพื่อลูก จนทำให้เรื่องราวที่กำลังเป็นไปอย่างสวยงามกลับตาลปัตร แล้วแบบนี้พวกเขาที่เป็นเพียงเด็กมัธยมปลายปีสาม จะสามารถข้ามผ่านอุปสรรคที่ใหญ่เกินกำปั้นนี้ไปได้หรือไม่