สิ่งที่เรียกว่าความรักนั้น แท้จริงแล้วคือสิ่งใด? คำถามนี้คงมิอาจหาคำตอบได้ชั่วนิรันดร์ จอมมารเหวินเหรินเอ้อสงสัยเหลือเกิน เพราะเหตุใดสตรีบริสุทธิ์ผู้หนึ่งถึงยอมมอบกายถวายชีวิตให้บุรุษอุปนิสัยต่ำช้า? และเหตุใดตัวเขาในนิยายถึงได้ลุ่มหลงมัวเมาในรักได้ถึงเพียงนี้! หรือนิยายรักฮาเร็มรันทดที่เขาพบพานเข้าโดยบังเอิญนี้จักชี้ชะตาในอนาคต...? เหวินเหรินเอ้อตวัดตามองอินหานเจียง ผู้คุมกฎซ้ายแสนจงรักภักดีข้างกาย บุรุษผู้นี้อารมณ์ด้านชา จิตใจแข็งกระด้างดั่งเหล็ก ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใด ไหนเลยจะคาดคิด ว่าในวันที่เขาเลือกหนทางสู่ความตาย คนผู้นี้กลับพร้อมจะตายตามเขาไปเช่นกัน ราวกับว่าหากไร้ซึ่งตัวเขาแล้วไซร้ อินหานเจียงก็ไร้เหตุผลที่ต้องมีชีวิตอยู่... ชั่วพริบตานั้น สายตาของเหวินเหรินเอ้อก็พลันแปรเปลี่ยนไป ... ชั่วชีวิตของอินหานเจียง ขอเป็นเพียงกระบี่ของท่านผู้นั้น ได้ติดตามอยู่ข้างกายเท่านั้นก็พอ “ข้าไม่ต้องการกระบี่แล้ว” ประกายแสงในดวงตาอินหานเจียงดับวูบ หัวใจเจ็บแปลบสั่นไหว “แต่ข้าต้องการอินหานเจียง” พริบตานั้นสายตาของอินหานเจียงพลันแปรเปลี่ยนไปเช่นกัน

ความรักเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว นับวันยิ่งถลำลึก ประโยคเรียบง่าย ความหมายตามอักษร แต่เหวินเหรินเอ้อมิอาจเข้าใจ ต่อให้ไล่ถามผู้ใด ขบคิดเท่าไร ก็มิอาจไขคำตอบให้กระจ่างชัด เหตุใดสตรีผู้หนึ่งถึงลุ่มหลงงมงาม เสี่ยงตายเพื่อบุรุษสับปลับได้ถึงเพียงนี้ ถูกทรมาทรกรรมมากมาย สุดท้ายกลับแพ้พ่ายเพียงแค่พบหน้า ความรู้สึกไร้กฎเกณฑ์ตรรกะเช่นนี้ จะเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวได้จริงๆ หรือ รักแท้คือสิ่งใด ท่านจอมมารก็อยากรู้เช่นกัน ท่ามกลางมรสุมความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในพรรคเสวียนยวน บางทีเขาอาจค้นพบมันระหว่างภารกิจฝืนกฎสวรรค์นี้ก็เป็นได้ หารู้ไม่ว่า ผู้รู้คำตอบนั้น…ยืนอยู่ข้างๆ เขามาเนิ่นนานแล้ว

หนทางสู่สวรรค์คือมรรคาไร้รัก หาใช่มรรคางมงายในรัก ‘ร้าวรักระทม’ และ ‘ท่านเทพโลกาวินาศ’ ดำเนินมาถึงจุดแตกหักแล้ว สองโลกต่างมุมมอง หนึ่งคือสตรีผู้มีรัก สองคือบุรุษผู้พิชิตใต้หล้า ทว่าสองชะตากลับบรรจบด้วยโศกนาฏกรรมทั้งสามโลก จอมมารเหวินเหรินเอ้อสิ้นชีพ อินหานเจียงคลุ้มคลั่ง มารโลหิตหวนคืน เบื้องหน้าลิขิตฟ้า เหวินเหรินเอ้อขอแก้ไขชี้ชะตาด้วยมือตัวเอง! จิตมารของอินหารเจียงคือสิ่งใด ท่านจอมมารจะต้องรู้ให้ได้ หากหนังสือพวกนี้คือคำเตือนจากสวรรค์ ป้องกันหายนะสู่สามโลก พวกเขาจะไขว่คว้าหนทางรอดเพียงหนึ่งเดียวได้หรือไม่ นิยายทั้งสองเรื่อง ในที่สุดก็ถึงคราวจบบริบูรณ์เสียที!