"O kız bir avcı. Minik, hırçın, şeytanı bile baştan çıkarabilen bir baş belası. Ondan kurtulmalıyım, bu taş kalbimde bir ateş yanmadan onu yok etmeliyim. Ağabeyimin yaptığı hatayı yapmayacağım. Hiçbir dişi için değmez. Sıradaki veliaht benim ve kral olacağım." Aidanhell "Aidanhell kana susamış kaçığın teki. O kadar karanlık bir ruhu var ki onu durmadan tekmelemek istiyorum. Onunla beraber olduğum her saniye cehenneme bir adım daha yaklaşıyorum. Ama yine de ondan korkmuyorum Ben... Sanırım...Ona alışıyorum. Bu vazgeçemeyeceğim kadar yakıcı bir ateş. Şeytanımın derin kahverengi gözlerinde bazen kurtuluşumu görüyorum. Ama biliyorum, gerçeği öğrendiğinde beni affetmeyecek. Kim bir hilekârı affedebilir ki?" Cassie

Beni tanıyorsunuz. Ölümden kaçan, kendi ırkı tarafından reddedilen şeytan avcısı. On yedi yıl bir yalanı yaşamıştım. Peşimde bir gölge gibi lanetimi taşımış, Gittiğim her yere kaos bırakmıştım. Ve şimdi hikâyem bitmesi gerektiği yerde yeniden başlıyor! Artık kendimi biliyorum, bahsedilen avcıdan çok daha fazlasıyım ben. Ben ırkımdan alınan intikam ve vaat edilen liderim. Bir kez daha savaşmam gerekiyor. Bu kez kardeşim ve insanlık için. Savaş her zamankinden daha yakıcı, daha hasarlı ve daha sert geliyor. Zamanımız tükeniyor. Kehanetlerimiz yazılırken karar vermemiz gerekiyor. Ya bir lider olacağım ya da bir kaybeden… Ruhumun olması gereken yerde koca bir karanlık var. Ben iyi bir adam değildim ama bu kez kötü olmaktan da öteyim. Ben intikamın beden bulmuş haliyim. Cehennemin kor ateşiyle düşmanlarımı birer böcek gibi ezeceğim. Ve en büyük düşmanım da kalbimi de beraberinde götüren o avcı! Bu kez aldanmak yok! Savaş geliyor ve bir kral ne yapıyorsa onu yapacağım. Ölümler gölgelerinden sıyrılıp anılabilir ve zaferler uğuruna kan Akıtılacak kadar yankılı olacak. Artık her kaybın ardında yükselen yeni bir hükümdarlık geliyor. Bu kez her şey farklı olacak. Çünkü artık herkes kendi ruhu için savaşacak!..

Beni tanıyorsunuz. Kimi için bir avcı kimi için bir melezdim. Ama şimdi ölülerin denize aktığı, yaşayanların ruhlarının ise hayalet gibi dolandığı o yerdeyim, cehennemdeyim. Doğduğumdan beri öldürmek için eğitildiğim halkın karanlık tahtında oturuyorum şimdi. Uzaklarda eski tozlanmış bir anı kızıl gözlerimde titreşiyor bazen, yakışıklı bir adamın güzel yüzü. Sonra anı bozuluyor ve binbir parçaya ayrılıyor yeniden. O adamın bir adı var diyor zihnim. Ve sen o adama âşıksın. Milyarlarca parıltının gezindiği dünyada sadece ben kimsesiz ve lanetliyim. Tek sahip olduğum dostum uçsuz bucaksız karanlık. Ve sonunda karanlık bile beraberinde getirdiği gölgeleriyle gizleyemediği her günah için af diledi. Ben kim miyim? Kirli ve karanlık bir geçmişin doğurduğu bembeyaz kanatlara hapsolmuş şu hafızasını kaybetmiş melek. Ailem yok, arkadaşlarım yok. Sadece her şeyi yutan kutsal bir ışık var. Sadece bazen... Renkler geliyor dünyama. İnsanların yitip giderken asla gerçekleşmeyecek hayalleriyle doluyor ruhum. Ben hayal kırıklığı gibiyim, hayallerle besleniyorum. Ve derinlerde bir yerde, ilk şarkıların bile adını anmadığı o karanlık devirden bir anı süzülüyor zihnime. Adını bilmiyorum ama tutunuyorum o kızın hayaline. Ben kayıp ruhların yoldaşı, Azrail'in çırağı Aidanhell, yaşayanların diyarında yükselirken ruhumda asla hatırlamadığım bir kaybın acısını taşıyorum her doğan güneşle yeniden.

ATEŞLİ KANATLAR SERİSİ IV Beni hatırladınız mı? Sevdikleri için her şeyi göze alan şu avcı kız. Bir zamanlar her şeye sahiptim. Ama şimdi... Tek sahip olduğum şey acı. Bir örümcek ağı misali acıyla bezendi bedenim. Beni kırdılar, bozdular, küçük aciz parçalara ayırdılar. Şimdi dünya dediğim o yerde, uğruna savaşabileceğim tek bir kişi bile kalmadı. Bana yoldaş olanların kanı gölgeme karıştı oradan ruhuma aktı. Bu lanetli ruh peşindekileri kandırdı, onları kendi nihai sonlarına taşıdı. Kadim bir meleğin her şey sonlanmadan önce fısıldadığı gibi ben hiç var olmamalıydım. Ben de ona sesleniyorum şimdi. “Eğer yazıyorsa defterde adım, al kalan son nefesimi. Çünkü ben evreni onun verdiği son nefesle sildim...” Unuttunuz mu beni? Ben pek çoklarının rüyalarında dahi gördüklerinde korkup aydınlığa sığındıkları şu lanetli prens, Aidanhell. Kutsallığın içinde bir küfür misali parlayan ve kanayan, nefretle bakılan. Tahtından aşkı için vazgeçen ve yine o aşk uğruna binbir hale bürünüp yaşayan ve yaşamayan tüm varlıkların diyarlarında savaşıp kaybeden, damarlarında gezinen günahkâr kanı deli akan adam. Yitip gittiğimi düşündüğüm bu seferde bir hilekârın sözleri beliriyor zihnimde. Hilekâr fısıldıyor. Ben ise kaybıyla ruhumda açılan kara delikte yavaş yavaş soluyorum. Fakat sonra bir söz incecik kalan ruhumu bu diyarda tutuyor. “Bir yol daha var,” diyor kâhin. Sonra açıyorum günahın harmanlandığı kızıl gözlerimi. Sonsuzluk ve ötesinde, ruhum bedenimin esaretinden kurtulup yeniden milyarca kez dirildiğinde dahi yine de onu bulacağım.