Nina Ik hou van mijn leven. Aantrekkelijk, jong en slim, de wereld is mijn speeltuin. Vrachtwagen rijden door heel Europa en onderweg mannen verleiden is mijn passie. Maar verliefd worden, dat is geen optie. Als ik de knappe en mysterieuze CEO Sebastian Strong ontmoet, heb ik een duidelijk plan voor ogen: hem verleiden tot een nacht van wilde passie en vervolgens weer de deur uit lopen. Ik zal hem hebben. Hij weet het alleen nog niet. Sebastian Voor de buitenwereld ben ik de man die alles onder controle heeft. Ik zie er goed uit, ben rijk en heb macht. Ik ben degene die de lakens uitdeelt … en tussen de lakens spreiden de dames maar wat graag de benen voor me. Maar ik ben veel meer dan dat. Ik observeer. Ik analyseer. Ik plan. Ik hou van een uitdaging en ik sta op het punt om het belangrijkste plan in mijn leven ooit uit te voeren: Nina de mijne maken. En niet alleen voor één nachtje. Dit is zoveel meer dan een uitdaging. Het is de rest van ons leven die op het spel staat. Laat het spel beginnen.

Nina Oké. Dus ik heb mijn eigen regels overboord gegooid en ben gevallen voor de dominante superheld-CEO. So what? Is dat nou werkelijk zo erg? Onze leven is één groot avontuur geworden, net zoals hij me heeft beloofd. Dat is toch juist heel positief? Onze reis is net pas begonnen en het voelt alsof ik mijn leven eindelijk op de rails heb. Grotendeels... Maar hoe kan het dan dat deze wilde rit mij het gevoel geeft dat ik alle controle verlies? Sebastian Ik krijg altijd wat ik wil. Deze keer is geen uitzondering. Nina is van mij. Hoewel ik mij nu realiseer dat dat eigenlijk het gemakkelijke gedeelte van mijn plan was. Nu komt het moeilijke gedeelte... haar bij me houden als ze er eenmaal achter komt dat ik helemaal niet de superheld ben die zij in mij ziet. Mensen zeggen weleens dat het leven een dunne lijn is tussen vasthouden en loslaten. Nou… ze kunnen me wat! Ik zal haar nooit meer loslaten.

Sneeuwitje, Doornroosje, Roodkapje. Dat zijn de sprookjes waar ik altijd in heb geloofd en de reden waarom ik heel mijn leven op mijn prins op het witte paard heb gewacht. Inmiddels ben ik vijfendertig en wacht ik nog steeds. Sprookjes… wat een onzin eigenlijk. "Ze leefden nog lang en gelukkig” stamt uit de tijd dat de mensen gemiddeld 30 werden. Het is verdorie de eenentwintigste eeuw en ik moet mezelf maar eens leren redden. Maar dan kom ik hém tegen. Hij is van alles, maar zeker geen prins op het witte paard. Hij is een womanizer. Een player eerste klasse. Een jonge viriele hond die alleen maar aan zichzelf denkt. Een klootzak die om de een of andere reden een hekel aan mij heeft, dat is overduidelijk. Hij is precies het tegenovergestelde van wat ik altijd geloofd heb een prins zou zijn. Want hij houdt ervan mij te ontregelen. Hij geniet ervan als mijn mascara uitloopt en mijn haar door de war zit. Maar als hij de prins niet is, wie is hij dan wel? Misschien is hij wel de slechterik in dit verhaal...

Barbara Okay. Misschien geloof ik toch nog steeds in sprookjes. Daar is toch niets mis mee? Je moet toch ergens in geloven in dit leven? Ik dacht dat hij van mij hield om wie ik ben vanbinnen en dat mijn uiterlijk niet van belang was. Maar als ik eindelijk zijn grote geheim te weten kom, ben ik daar niet meer zo zeker van. Is het echt een zegening om er zo uit te zien zoals ik? Of is dat juist een vloek? Ben ik nou de prinses die gered moet worden of juist mijn eigen grootste vijand in dit verhaal?

Noa Sterk, zowel fysiek als emotioneel; slim; loyaal; vriendelijk; grappig: mijn droomman in slechts een paar woorden en tevens de man die niet bestaat. Na vele exemplaren te hebben getest is dat toch wel mijn definitieve conclusie. Mijn veel te aantrekkelijke persoonlijke begeleider is de enige die een beetje in de buurt komt. Maar niet helemaal, want hij wijst me telkens af. Dat kan ik niet over me heen laten gaan. Ik bedoel... misschien is hij mijn droomman wel niet, maar dat wil niet zeggen dat ik zijn droomvrouw niet kan zijn. Toch? Of hij dat wil of niet. Deff Ik weet dat ik niet voor haar moet vallen. Er zijn honderden redenen om niet aan dit gevoel toe te geven. De belangrijkste is dat ze mijn patiënt is. Ze is wild, roekeloos en als ze doorgaat met haar baldadige gedrag gaat het niet goed met haar aflopen en zal ik het allemaal gade moeten slaan zonder er iets aan te kunnen doen. Maar ik kan haar niet aan haar lot overlaten. Haar behandeling is voorbij. Toch kan ik niet stoppen aan haar te denken. Waarom kan ik dit gevoel niet stoppen? Ik droom zelfs over haar en de dromen zijn zo levendig...

Cristina Vroeger was ik altijd in controle over mijn emoties. Dat was een van de redenen dat ik zo goed was in mijn werk. Ik was een berekenend kreng dat goed is met een geweer. En daar was ik trots op. Maar ik ging door het leven als op een soort automatische piloot. Ik dacht dat ik gelukkig was, maar besefte niet hoe zwaar mijn verleden van invloed was op elk klein dingetje dat ik deed, dacht en voelde. Ik dacht dat ik de zaken goed op orde had, maar was diep vanbinnen ontzettend ongelukkig. Ik was wie ik was en meer niet. Dat kon ik niet veranderen, net zoals ik mijn verleden ook niet kon aanpassen. Onze herinneringen en ervaringen geven vorm aan ons bestaan en bepalen nou eenmaal wie we zijn. Of niet soms? Gabriel Ze noemen me 'Spook'. En dat was ik een lange tijd ook: een huurling zonder scrupules, zwervend over de aarde zonder ergens om te geven. Na twintig jaar kwam ik haar weer tegen: het meisje dat ik in de steek gelaten heb. Het meisje van mijn dromen. Toen ik in de gelegenheid kwam om de grootste fout van mijn leven recht te zetten, heb ik die kans met beide handen aangegrepen. Niet alleen voor mij, maar vooral voor haar. Al betekende het wel dat ik keihard tegen haar zou moeten liegen. Wat? Wou je zeggen dat dat immoreel is? Dat jij niet hetzelfde zou doen als je in mijn schoenen stond? Dan ben jij een beter mens dan ik. Gelukkig ben ik slecht. Heel slecht. Een monster zonder geweten, maar wel eentje die vecht voor de mensen van wie die houdt.