Kartlar Yeniden Dağıtıldı. Kartlar Kaderimizdi. Kimse Kaderinin Dışına Çıkamadı. Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değil; el bebek öl bebekti.

Bu Resitalde Kukla Mısın Yoksa Kuklacı Mı? Annesinin Günlüğünü Almak İçin Yola Çıkan His Alatav, Kendini Büyük Bir Oyunun İçinde Bulmuştu. Mparator’un Olmayan Merhametine Kalan His, Kanlı Kukla Resitali’nden Sağ Çıkabilecek Miydi? Sağ Çıkması Gereken Tek Şey Bu Resital De Değildi. Hayatı Bir Mumun Alevine Bağlı Olan Alatav’ı Önemli Bir Görev Bekliyordu. El Bebek Konusunda Haklısın. Ama Hiç Gül Bebek Olmadım. Hep Öl Bebektim.” Öl Bebektim Diyorsun Ama Ölümü Unutmuşsun, Kızım. Ne Diyordum Sana Hep?” Memento Mori.” Evet, Memento Mori. Ölümü Hatırla, Güzel Kızım. Ölümü Hatırla; Çünkü Her Şeyin Sonu Sen Olacaksın.” Her Şeyin Sonu Olacağım. Hayır, Sil. Yalnızca Senin Sonun Olacağım.

“Ölmek kaderin olsa da savaşmaya mecbursun. Sonuna kadar diren.” Direnmek onun kaderiydi çünkü His Alatav, annesinin derin nefretiyle baş etmeye anne karnında başlamıştı. O yalnızca doğum tarihini değil, ölüm tarihini de biliyordu ve o gün gittikçe yaklaşıyordu. Ölmeden önce yapması gerekenler vardı. Sahip olduğu kartın varlığını artık gizlemeyecekti. Arkana, uzun yıllar sonra yeniden bir İmparatoriçe’ye ev sahipliği yapacaktı. Haris Alatav, kızının o gizli kartın sahibi olduğunu öğrendiğinde, tüm kartlarını açık oynayacak ve Arkana’nın kanla yazılmış tarihini açığa çıkaracaktı. Büyük sır çözülmek üzereydi. “Sen bir İmparatoriçe’sin ve İmparatoriçeler asla ağlamaz.”

His Alatav bu savaşta artık yalnız değildi. Çünkü İmparator ve İmparatoriçe aynı amaç için buluşuyordu. Düşmanları arttıkça bağları da güçlenecekti fakat her gücün mutlaka bir bedeli de olurdu. Ama asıl soru şuydu: Bu ortaklık onları bir arada mı tutacaktı yoksa saklı kalan gerçekler en derin yerlerinden mi parçalayacaktı? Şeytan, âşıkları ayırmak için hep pusuda beklerdi. Bir zamanlar dost olan VI ve Ø, şimdi birbirlerinin en büyük düşmanıydı. Kanla yoğrulmuş eski bağlar, yeni savaşların fitilini ateşliyordu. Dost düşmana, aşk hüsrana dönüşürdü. “Her Mecnun deliliğe düşer, her Âşık divaneye. Biri darağacı kurar, diğeri devrim başlatır.” Uyarı: Yetişkin okurlar içindir.

Her mum, bir günü temsil ediyordu. Her fitil, yaklaşan bir sonu. Kimse bu mumların ne için yakıldığını bilmiyordu. Bir savaş mıydı bu, bir ölüm mü yoksa kaçınılmaz bir ayrılığa kalan süre mi? His Alatav, bir ışık yakarak aydınlanan sayfalarla yüzleşmek zorundaydı. Ya yazılanları kabul edecekti ya da yirmi altı yılın hesabını soracaktı. Nefretle başlayan satırlar, sevgiyle mühürlenmişti. Ama gerçek, hangi duyguyla yazıldığına bakmazdı. His’in verdiği savaş yalnızca ailesiyle değildi. Kale ve Arkana karşı karşıya geldiğinde, İmparator ve İmparatoriçe yıkmak istedikleri düzeni ayakta tutmak için her şeyi göze almışlardı. Ayrılmayı bile. Çünkü bu düzen yıkılacaksa, bunu başkaları değil, yalnızca onlar yapmalıydı. Artık mesele kimin haklı olduğu değildi. Kim ayakta kalacak, kim hatırlanacaktı... asıl mesele buydu. Tarih, ne devrimi unutacaktı ne de direnişi. Ve bu düzende, mumlar değil: insanlar sönerdi. Uyarı: Yetişkin okurlar içindir.