ฉันอ่อนแอเกินไป หัวใจไม่มีพื้นที่ใหญ่มากพอที่จะกักเก็บความเจ็บปวดและรอยแผล ฉันไม่ใช่นักสะสมอะไรแบบนั้น ถึงจะคล้ายแต่ก็ไม่เคยอยากเป็นแบบนั้นเลย เมื่อโลกใบนี้ไร้ที่หลบซ่อนจากความเจ็บปวด หญิงสาวคนหนึ่งจึงปลดปล่อยตัวเองจากนรกบนดินสู่นรกของจริงในโลกหลังความตาย ที่มียมทูตรอถามไถ่ถึงที่มาอันโง่เขลาของมนุษย์ที่ทำเช่นเธอ ระหว่างทางเดินไปยังประตูนรก เขาเปิดโอกาสให้เธอได้เล่าเรื่องของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย เธอจึงบรรจงเปิดเปลือยรอยแผล กางดูประวัติศาสตร์ของทุกความร้าวรานในชีวิตที่ตนเกลียดชัง เล่าให้ยมทูตฟังว่าที่ผ่านมาชีวิตใจร้ายกับเธอเพียงใด และเธอใจร้ายกับตัวเองเพียงใด นี่จึงเป็นเรื่องเล่าที่มีความหมายอยู่ระหว่างจดหมายลาตายกับคำร้องขอพิจารณาไปเกิดใหม่ ว่าด้วยการแตกสลายและกอบโกยซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่างมนุษย์เน่าเฟะที่มีปลายทางเป็นการพังทลายลงโดยสมบูรณ์ เพราะขาดแคลนรักทุกชั่วขณะของลมหายใจ