Een Woonwijk in Heffen bij Mechelen wordt opgeschrikt door een moord. Irene Vandesompel werd op gruwelijke wijze vermoord. Met vierendertig messteken. De overbuurvrouw is de laatste die Irene in leven heeft gezien, toen haar ex-man, met wie ze in een vechtscheiding was verwikkeld, die middag de kinderen kwam ophalen. Maar de ex heeft een ijzersterk alibi en andere getuigen zijn er niet. Hoewel de feiten plaats vonden in een rustige buurt met sociale controle. Uit de autopsie blijkt dat de dader 'slechts' zeventien keer wild heeft toegestoken, met een heggenschaar van het merk Fiskars. Aan die strohalm klampen rechercheurs Dirk Deleu en Nadia Mendonck zich vast. Gaandeweg wordt duidelijk dat ook gezellige buren een duister kantje kunnen hebben. Mendonck en Deleu, die van de ene verbazing in de andere vallen, raken compleet verstrikt in een web van sociale intriges en ontketenen ongewild een kettingreactie van geweld die niemand voor mogelijk hield.

Het meisje lag op haar rug. De benen onder haar plooirokje in een onnatuurlijke kromming, alsof ze niet van haar waren, alsof ze wilden wegrennen. Ze was halfnaakt en gekneusd. Haar topje was opengescheurd. Bij de hals. Alsof ze had gevochten voor haar leven. De rode vlekken op haar schouders en knieën leken op brandwonden. Een schouder was uit de kom. Haar vingers waren opgezwollen, met ingescheurde nagels. Sommige tot diep in het vel. Voorbij de nagelriemen. Aan haar vingertoppen hingen korsten bruin bloed. Alsof ze met haar blote handen een kuil had moeten graven. Haar eigen graf. Een nagel was afgebroken, tot diep in het roze vlees. Met een knijptang uit haar vingertop gerukt, dacht Deleu, die op zijn tanden beet en zijn emoties probeerde te negeren. Het meisje was al een tijdje dood; haar gelaat had de kleur van was en de fletse schaduwpartijen op haar benen waren lijkvlekken. Hoe oud kon ze zijn? ging het door Deleu heen. Hij keek naar Nadia Mendonck, die naast hem stond, in stil afgrijzen. ‘Hooguit vijfentwintig’, raadde ze zijn gedachten.

Dirk Deleu en Nadia Mendonck worden geconfronteerd met een zwaar toegetakeld lijk in de loft van een IT-specialist. Die heeft weliswaar een waterdicht alibi, maar wat deed het slachtoffer tijdens zijn afwezigheid in de loft? En vooral: waarom werd hij op zo’n brutale wijze vermoord? Als de speurders in het verleden van het slachtoffer gaan spitten, blijkt dat de man er vreemde voorkeuren op na hield. Beetje bij beetje vallen een aantal gruwelijke puzzelstukken uit het verleden in elkaar.

In Mechelen wordt het levenloze lichaam gevonden van Yasser Ouerghui. Rechercheurs Mendonck en Deleu verdenken een junkie en moslim-hater, maar nog terwijl de man opgesloten is gebeurt er een tweede moord. Nazri Bouad, evenmin een onbeschreven blad, is op dezelfde gruwelijke manier om het leven gebracht. En deze keer is er een boodschap! De moordenaar is het beu om het slachtoffer te zijn van allochtone boefjes en besluit een kruistocht, een persoonlijke intifada, te voeren om zijn stad te bevrijden van het 'crapuul'. De boodschap lekt uit. Er komen relletjes van. De politie grijpt hardhandig in. De allochtone gemeenschap pikt hun optreden niet. Pers en politiek bemoeien zich met de zaak maar verliezen zich in oeverloze discussies waardoor de tegenstellingen alleen maar scherper worden en er twee kampen ontstaan. Morele waarden en normen vervagen en plat opportunisme voert de boventoon. Het smeulende conflict wordt een uitslaande brand in Mechelen, en bij uitbreiding heel België, in de as dreigt te leggen. Mendonck en Deleu, die op eieren moeten lopen, proberen de lont uit het kruitvat te halen. Wanneer ze echter gaandeweg dichter bij de waarheid komen, worden ze met hun eigen demonen geconfronteerd en blijkt eens te meer dat niets is wat het lijkt.

In het Rijksdomein van Hofstade wordt het lijk van een jonge vrouw gevonden. Gizzy Van Genechten werd naakt begraven. Haar stoffelijke resten verpakt in een plastic vuilniszak. Uit de autopsie blijkt dat ze op een extreem brutale manier is gewurgd. Inspecteurs Nadia Mendonck en Dirk Deleu kunnen onderzoeksrechter Jos Bosmans ervan overtuigen om de identiteit van het meisje voorlopig niet vrij te geven. Met de medewerking van Demeulenaere en Smekens, twee lokale agenten die het dorp Zemst en zijn inwoners kennen als hun broekzak, laten ze de geruchtenmolen op gang komen in de hoop dat de dader zichzelf gaat verraden. Al snel komt er een logische verdachte in beeld: Ben Duchatelet, die een knipperlichtrelatie had met Gizzy. Maar bij zijn arrestatie gaat een en ander grondig fout. Demeulenare verliest de pedalen, Nadia schiet Duchatelet dood. Een daad van wettelijke zelfverdediging. Of toch niet? En was Ben Duchatelet wel echt de moordenaar van Gizzy? Of werd ook hij er ingeluisd door de echte moordenaar, een koudbloedige teek die zich vastbijt in warmbloedige organismen en zich wellustig volzuigt. Niet met hun bloed maar met hun emoties, die hij niet begrijpt maar waarnaar hij snakt.

Een man, niet door het leven verwend, heeft nog één grote wens: een kroostrijk gezin stichten. Hij gaat op zoek naar en vindt kandidaatmoeders, vruchtbaar vlees, neurotische jonge vrouwen, op zoek naar enige zingeving in hun leven. Meelokken, opsluiten, opvoeden, voederen, bevruchten en klaar. Dat masterplan verloopt naar wens tot er eentje de geest geeft . Een wandelaar vindt het afschuwelijk verminkte lijk en verkoopt zijn lugubere vondst voor grof geld aan de pers. Dat wordt een kluif voor de rechercheurs Nadia Mendonck en Dirk Deleu. Er is geen enkel bruikbaar spoor en dat terwijl de klok ongenadig verder tikt.

Wanneer Nadia Mendonck, fysiek en mentaal gesloopt na een gijzeling die haar bijna het leven heeft gekost, verplicht op rust wordt gesteld, verzet ze zich heftig. Er komt een compromis uit de bus. Ze zal tijdelijk worden overgeplaatst. Weg van de pijnlijke herinneringen. Maar nog voor ze is ingeburgerd in haar nieuwe biotoop, staat ze al met beide voeten midden in een moordonderzoek. Een psychiater en zijn secretaresse zijn koelbloedig vermoord. Geëxecuteerd in ware commandostijl. Op klaarlichte dag. Er zijn geen sporen. Geen motief. Wanneer er een nieuwe moord plaatsvindt, binnen het team, moet Nadia tot op het bot gaan. Niet alleen om zich staande te houden in een ronduit vijandige omgeving, maar ook om in haar eentje de moordenaar te vinden voor die haar vindt.

De 18-jarige Myrthe krijgt een berichtje van haar nieuwe liefje, Tom, en dus rijdt ze met de fiets naar hun geheime liefdesnestje. Wanneer ze echter om 4 uur 's ochtends nog niet terug thuis is, slaat haar moeder alarm. Rechercheurs Nadia Mendonck en Dirk Deleu vinden Myrthe in een bunker langs de Mechelse Vrouwvliet, een zijriviertje van de Dijle. Gewurgd. Haar gsm-verkeer leidt naar Tom, maar de jongeman beweert dat zijn gsm die bewuste avond is gestolen. Dan gaan de poppen aan het dansen. Wie heeft de gsm van Tom gepikt om er de nietsvermoedende Myrthe in de val eme te lokken? Met deze nieuwe Mendonck & Deleu-thriller bewijst Luc Deflo zich eens te meer een grootmeester in het genre.

Ann Gulikers, telg uit een gegoede familie en een prima studente, verdwijnt spoorloos op de campus van haar school. Haar smartphone ligt nog op haar kamer en haar natte kleren worden gevonden in de gemeenschappelijke wasmachine. Rechercheurs Nadia Mendonck en Dirk Deleu twijfelen er geen seconde aan dat het om een onrustwekkende verdwijning gaat. Alle registers worden opengetrokken, maar er zijn geen aanknopingspunten. Geen getuigen. Geen motief. Niet veel later verdwijnt ook studente Bea Scholten. Het enige spoor is een jongeman met zijn voet in het gips, die samen met Bea is gezien vlak voor haar verdwijning. Maar is die charmante jongeman wel een toevallige getuige? Als in de Witrijtse bossen, op de grens tussen België en Nederland, een lugubere ontdekking wordt gedaan, komt het hele onderzoek op zijn kop te staan. Mendonck en Deleu staan voor hun gruwelijkste zaak ooit.