Novi roman Zorana Živkovića povezuje tri bitna tematska i značenjska toka njegovog dosadašnjeg opusa: mozaičke romane, u kojima junak biva suočen s prodorom onostranog, čudesnog, fantastičnog u vlastitu svakodnevicu i prisiljen da vrši sudbinske izbore od kojih će zavisiti njegova ukupna egzistencija; onaj pripovedni tok koji je zaokupljen sudbinom pisca i njegovog dela; i onaj zaokupljen sudbinom knjige kao artefakta. [...] ... naslovni lik najnovijeg Živkovićevog romana Četiri smrti i jedno vaskrsenje Fjodora Mihajloviča suočava se s otelovljenim vlastitim junacima u crnohumornom krimi-zapletu, budući da ih je, razapet između prividne svemoći tvorca i obavezujućih zakona priče, okrenuo protiv sebe. Štaviše, egzistencija pisca paradoksalno se izjednačava s egzistencijom njegovih likova. [...] Osnovno pitanje s kojim nas suočavaju Četiri smrti i jedno vaskrsenje Fjodora Mihajloviča jeste ono koliko se i da li se u komercijalizaciji i trivijalizaciji književnog stvaranja narušavaju suština ljudske prirode, ljudsko dostojanstvo, emocionalne sposobnosti i kapacitet, te koliko se prevazilazi i napušta humanitet koji smo do danas poznavali, a koliko je, ipak, reč o neophodnim tehnološki i socijalno uslovljenim promenama preživele prakse začete još u prehumanističkim ljudskim zajednicama. Pitanje ostaje i da li je to srećan ili nesrećan kraj. Odgovor zavisi od čitaoca. — Ljiljana Pešikan Ljuštanović