Giveaways

Kat Preston doesn’t believe in ghosts. Not because she’s never seen one, but because she saw one too many. Refusing to believe is the only way to protect herself from the ghost that tried to steal her life. Kat’s disbelief keeps her safe until her junior year at McTernan Academy, when a research project for an eccentric teacher takes her to a tiny, private island off the coast of Connecticut. The site of a grisly mystery, the Isle of Acacia is no place for a girl who ignores ghosts, but the ghosts leave Kat little choice. Accompanied by her research partner, Evan Kingsley, she investigates the disappearance of Cassie Mallory and Sebastian Radcliffe on their wedding night in 1886. Evan’s scientific approach to everything leaves Kat on her own to confront a host of unbelievables: ancestral curses, powerful spells, and her strange connection to the ghosts that haunt Castle Creighton. But that’s all before Kat’s yanked through a magic portal and Evan follows her. When the two of them awaken 129 years in the past with their souls trapped inside the bodies of two wedding guests, everything changes. Together, Kat and Evan race to stop the wedding-night murders and find a way back to their own time—and their own bodies—before their souls slip away forever.

Beauty – freedom – happiness – death. Sabina “Beanie” Upsell may have buried the obsessions of her painful teenage years but they’ve never truly gone away. As she drifts from one dreary office job to the next, Beanie daydreams of escape – but into a spectacular new life or into oblivion? Beanie hardly knows herself. And how can she begin to explain that it’s The Index of Dreams – a censored cult film about suicidal teenagers – that holds all the answers? When a brush with danger prompts Beanie to take control of her life, she finds her world beginning to expand in ways she could never have predicted. Moving to the bohemian coastal town of Quinton-on-Sea, Beanie is stunned to find herself getting close to Ossian Brohmer, the brooding creator of the Index of Dreams. Ossian seems to share her fascination with darkness. But how close is too close? Is she dancing towards death? Or learning how, at last, to be truly alive?

Τελείωσα το μυθιστόρημα τον Γενάρη του 17.Εκείνη την εποχή δεν μου περίσσευαν ούτε τριάντα ευρώ προκειμένου να το εκτυπωσω και να το στείλω στους εκδοτικούς μιας και ειχα δωσει ολα μου τα λεφτα για μια παράσταση την οποία και ακυρωσα χάνοντας όλα μου τα χρήματα.Το έστειλα λοιπόν ηλεκτρονικά σε μερικούς και περίμενα απάντηση.Τον Απρίλιο που ξαναρχίζει η σεζόν και αρχισα να κάνω κάποια μεροκάματα το Εκτυπωσα και το πήγα στις εκδόσεις Λιβάνη.Οταν ειπα το ονομα μου στην γραμματεία παρατήρησα κάποια χαμόγελα.Απογοητευτικά.Εκείνη την εποχή υπάρχαν κάποιοι λογοτέχνες που παίρναν τηλέφωνα στους εκδοτικούς που ήμουνα πριν λέγοντας τους ότι είμαι τρελός ηλίθιος και αγενής και να μην εκδίδουν τα βιβλία μου,πραγμα που οντως μπορει να ισχυει:Ειμαι και τρελος και αγενης.Ηλιθιος ομως δεν ειμαι.Νόμιζα ότι αυτή η φήμη είχε φτάσει μέχρι τον Λιβανη.Τους αφησα το μυθιστορημα και ανηφορισα προς το Θησείο για να πιάσω δουλειά στο καφέ.Τελείως απογοητευμένος και κουρασμένος από την συνεχή προσπάθεια 11 ΧΡΟΝΩΝ περπατησα τον πεζόδρομο του Θησείου κοιτώντας γωνιές ώστε να έρχομαι και να πουλάω τα βιβλία μου μιας και όλα έδειχναν τελειωμένα.Πήρα τηλέφωνο την φίλη μου και συγγραφέα Κατερίνα Κουτουκακη μιας κι αυτη μου ειχε προτεινει να παω στον εκδοτικο και της είπα τι έγινε. "Έχω τελειώσει σαν συγγραφέας " της είπα. "Δεν εχω αλλα λεφτα ουτε τις αντοχές να δουλευω δεκατρεωρα για να χρηματοδωτώ τα βιβλια μου.Πήγα Στον Λιβάνη και γελούσαν.Δεν ανέχομαι αυτή την κοροιδια" .Η Κατερίνα γυρίζει και μου λέει "Δεν νομίζω να γελαγανε μαζί σου.Κάτι άλλο θα συμβαίνει.Να δεις που θα είναι για καλό." Άδειος τέλειος από την υπερπροσπάθεια ολα αυτα τα χρόνια πηγα για δουλεια έχοντας παντα στο μυαλο μου να παρω εναν παγκο και να βρω καμια γωνία για να πουλαω τα βιβλια μου δείχνοντας τα επτά βραβεια μου.Και μετά από δύο ώρες συμβαίνει το καλό που μου είπε η Κατερίνα.Με παίρνει η ίδια η Λιβάνη στο τηλέφωνο και μου λέει να πάω αύριο από το γραφείο της να υπογράψω το συμβόλαιο..Φαίνεται ότι όλοι αυτοί που λέγαν στους εκδότες να μην εγκρίνουν τα βιβλια μου δεν είχαν το μπόι να φτάσουν μέχρι τον Λιβάνη.Σοκαρισμένος δεν θυμάμαι καν τι ειπώθηκε μεταξύ μας.Ξέρω όμως ότι πήγα την άλλη μέρα και υπογραψα ένα πολυ γεναιωδορο συμβολαιο.Αν υπαρχει καποιος εκει εξω που σκέφτεται να τα παρατησει να σκεφτει τους στιχους απο το LA LA LAND και να μην το κάνει.Ποτέ δεν ξέρεις.... εξάλλου its another day of sun .Κατερίνα Ευχαριστώ. "Περίεργο κάρμα αυτοί οι Αντιστασιακοί. Πως μπορούσαν να χαμογελάνε, όταν η ζωή τους κρέμονταν σε μια κλωστή; Πως επεδείκνυαν τέτοια ευαισθησία, την ώρα που ήταν κυνηγημένα σαν αγρίμια; Πως είχαν το κουράγιο να φερθούν τόσο τρυφερά ο ένας στον άλλον, την στιγμή που η ζωή τους φέρονταν τόσο σκληρά; Πως έβρισκαν την αντοχή να συνεχίσουν να πολεμάνε, όντας εξουθενωμένοι από την πείνα; Πως είχαν την δύναμη να αγαπήσουν, όταν τους περιτριγύριζε τέτοιο μίσος; Πως δεν άφηναν τον εαυτό τους να μετατραπεί σε ζώο, την στιγμή που τα σκυλιά του πολέμου ορμάγανε για να τους ξεσκίσουν; Που έβρισκαν το σθένος; Που έβρισκαν το ηθικό ανάστημα και ο πόλεμος δεν τους δημιουργούσε σε κτήνη; Από πού πήγαζε αυτή η ισχύς; Αυτή η δύναμη; Αναμφίβολα μια τέτοια δύναμη προέρχονταν από τα τρίσβαθα της ψυχής, εκεί οπού φωλιάζει το αντίθετο του Θανάτου. Και το αντίθετο του θανάτου δεν είναι η ζωή, αλλά η αγάπη" Απο το οπισθοφυλο