Drugi zbiór opowiadań poświęcony przygodom Hondelyka i Cadrona. W jego skład wchodzą trzy opowiadania: O włos od serca Niepotrzebna twierdza Z powodu picia podłego piwa

Książka jest kontynuacją przygód znanego rycerza, człowieka—kameleona. Król Trazwalar Wielki chce schwytać Hondelyka. Jego szpiedzy powiadomili go bowiem, że człowiek—kameleon dostał zlecenie zabicia króla. Trazwalarowi udaje się uwięzić Cadrona, przyjaciela Hondelyka. Ma nadzieję, że ten doprowadzi go do rycerza... Na dwór Trazwalara przybywa najpotężniejszy mag, Sodos Skrępowany. Ma wytropić Xameleona, jeśli ten pojawi się na dworze królewskim. Sodos szuka też zleceniodawców Hondelyka...

Jasne, pełne, starannie warzone opowieści EuGeniusza polskiej fantastyki Wprawiają w świetny humor. Buzujące niczym tytułowy trunek, zawierają też odrobinę niezbędnej goryczy... Wartką akcją, dobrym humorem, odpowiednią dawkę emocji i charakterystycznym dla autora nieco rubasznym stylem przyprawiają o lekki i przyjemny zawrót głowy. To drugie wydanie opowieści o przygodach dwóch wiernych towarzyszy, Cadrona i Hondelyka, spisanych ze swadą będącą znakiem rozpoznawczym autora.

Hondelyk i Cadron to wyjątkowa para przyjaciół, która ma specyficzny sposób na życie: wędrować i wpadać w tarapaty, o czym mogliśmy się już przekonać czytając O włos od piwa. Tym razem wyjątkowo często przyjdzie im obcować z władcami, a Hondelyk będzie na najlepszej drodze, aby zostać na dłużej jednym z nich. Dzięki swoim wyjątkowym umiejętnościom przemiany w dowolną osobę weźmie udział w prawdziwej królewskiej roszadzie. W każdym nowym miejscu, w którym pojawiają się Hondelyk i Cadron czeka na nich nowe wyzwanie. Czasem jest to błahostka, a czasem prawdziwe kłopoty, które mogą kosztować życie i nawet zmiennokształtny Hondelyk zdaje się całkiem bezradny. Czy tym razem uda się im wyjść cało z opresji? Opowiadania Eugeniusza Dębskiego, podobnie jak para stworzonych przez niego bohaterów, są przewrotne i nieprzewidywalne i nawet w trakcie lektury trudno przewidzieć, co może cię spotkać na końcu opowieści. Ta książka jest jak dobry film drogi. Bohaterowie to wędrowcy, którzy nigdzie nie mogą dłużej zagrzać miejsca. Przemierzają kolejne krainy, zatrzymując się jedynie po to, aby w przydrożnej karczmie odpocząć, wychylić kufel złocistego trunku i obmyślić dalszy plan podróży. Matka Hondelyka mawiała do niego: „Tobie ani jeść, ani spać nie trza, dawać tylko perypetie”. I zaiste, święte to słowa.