Vanaf 2000 barst er een enorme strijd los binnen ING over de te varen koers. Wie waren er nu belangrijker: de klanten of de aandeelhouders? Moeten de verschillende merken, waaronder de zo bekende Postbank (die van vijftien miljoen mensen), opgaan in één bank met één naam? Groei, groei, groei krijgt als credo steeds meer de overhand, en dat lijkt ten koste te gaan van de klant. Het management komt lijnrecht tegenover elkaar te staan. Ego's doen zich gelden, de organisatie verandert in een chaos. Het ene na het andere schandaal haalt de voorpagina's. Daarnaast raken de bestuurders van de realiteit losgezongen. Zodanig zelfs dat er serieuze plannen voor een overname van ABN Amro worden gemaakt - één week voor ING zelf in totaal 32 miljard euro staatssteun moest aanvragen om een faillissement te voorkomen. In een van die schandalen speelde Jurgen Spelbos, van 2000 tot 2005 directeur communicatie bij ING Bank Nederland, de hoofdrol. Hij stond centraal in een van de mediastormen die over de ING heen raasde: met naam en toenaam werd hij op de voorpagina van De Telegraaf genoemd als een sjoemelende, discriminerende en drugs gebruikende directeur. Zijn verhaal is illustratief voor de manier van denken en doen binnen de top van ING die het bedrijf, en daarmee heel Nederland, op de rand van de afgrond bracht. Spelbos acht de tijd rijp om zijn onthullende verhaal te vertellen. In het hol van de leeuw is het verslag van hoe hij verwikkeld raakte in een keiharde machtsstrijd - en zelf onderuitging in een bedenkelijk spel.