Leonid Šejka je bio beogradski slikar, arhitekta, mistik, filozof i disident, Šejka je počeo da se bavi slikarstvom 1950. godine. Diplomirao je na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu 1960. godine. Jedan je od osnivača grupe Baltazar, koja novembra 1957. godine prerasta u Medialu (*Medialu tvore reči „med” i „ala”, što je stari izraz za čudovište ili zmaja. Pokret se u svojoj tajnoj laboratoriji posvetio izučavanju stalnog dinamizma interakcija suprotnih strujanja). Šejka prvi put grupno izlaže 1953. godine, a prvu samostalnu izložbu priredio je u beogradskoj galeriji Grafički kolektiv, 1958. godine. Od 1961. bio je član ULUS-a. Šejkine slike su produhovljene, tajanstvene i sa mnogo simbola, imaju izrazitu individualnost i lako su prepoznatljive. Bio je nadahnut renesansom i, posebno, holandskim majstorima sedamnaestog vijeka, ali je koristio i elemente nadrealizma i enformela. Mada kritičan prema zapadnoj umjetnosti dvadesetog veka, nagovestio je neke njene pravce u svojim likovnim eksperimentima - posebno neodadu, pop-art i konceptualnu umjetnost. Šejka je, u odnosu na svoje vreme, predosetio i shvatio lažnu nadu u teoriju progresa, pa je to predstavio baveći se hepeningom (njegova takozvana "proglašavanja"), bodi-artom, lend-artom, letrizmom, enformelom pre njegove zvanične pojave kod nas, asamblažima, odslikavanjem objekata, instalacijama, slikarskim citatima kao nekom vrstom preteče postmodernizma… Ali svi ti načini izražavanja nisu bili puka umetnička igra ili dosetka, nego su bili u funkciji dokazivanja čovekovog otuđenja, postvarivanja i traženje puta da se izbavi iz "rđave beskonačnosti" savremenog sveta. U suštini, to je bio zaboravljeni ideal ranijih vremena (srednjeg veka i renesanse), ali se taj ideal danas pokazuje kao jedini put da čovek ne bi završio u malstremu i ponoru besmislenog progresa. Izopačenosti savremenog sveta u vidu nerazumnog razvoja tehnologije i "uspona beznačajnosti" nagoveštavaju neki oblik savremenog ludizma koji bi bio prvi korak ka pronalaženju izgubljene nade i vere u smisao istorije i kreacije. Pored niza članaka publikovanih u časopisima, objavio je Traktat o slikarstvu za koji je 1965. godine dobio tada prestižnu Nolitovu nagradu. Izgradio je vrlo složeno delo koje polazi od iskustva nadrealizma i dadaizma, da bi od 1960. formirao individualni izraz u kome je bio posebno zaokupljen problemom uloge predmeta u strukturi slikarske predstave. Umro je 1970, sa samo trideset i osam godina, ali je ostavio iza sebe mnogo slika i crteža, kao i razvijene teorije o umetnosti i metafizici, okultnom i ezoteričnom.