Tara Selter, the heroine of On the Calculation of Volume, has involuntarily stepped off the train of time: in her world, November eighteenth repeats itself endlessly. We meet Tara on her 122nd November 18th: she no longer experiences the changes of days, weeks, months, or seasons. She finds herself in a lonely new reality without being able to explain why: how is it that she wakes every morning into the same day, knowing to the exact second when the blackbird will burst into song and when the rain will begin? Will she ever be able to share her new life with her beloved and now chronically befuddled husband? And on top of her profound isolation and confusion, Tara takes in with pain how slight a difference she makes in the world. (As she puts it: “That’s how little the activities of one person matter on the eighteenth of November.”) Balle is hypnotic and masterful in her remixing of the endless recursive day, creating curious little folds of time and foreshadowings: her flashbacks light up inside the text like old flash bulbs. The first volume’s gravitational pull―a force inverse to its constriction―has the effect of a strong tranquilizer, but a drug under which your powers of observation only grow sharper and more acute. Give in to the book's logic (its minute movements, its thrilling shifts, its slant wit, its slowing of time) and its spell is utterly intoxicating. Solvej Balle’s seven-volume novel wrings enthralling and magical new dimensions from time and its hapless, mortal subjects. As one Danish reviewer beautifully put it, Balle’s fiction consists of writing that listens. “Reading her is like being caressed by language itself.”

Tara Selter’s epic journey through November 18th continues in Book II of the masterly On the Calculation of Volume from one of Scandinavia’s most beloved writers. The first year of November eighteenth is coming to a close, and Tara Selter has returned to her hotel room in Paris, the place where it all began. As if perched at the edge of a precipice, she readies herself to leap into November nineteenth. Book II of Solvej Balle’s astounding seven-part series On the Calculation of Volume beautifully expands on the speculative premise of Book I, drawing us further into the maze of time, where space yawns open, as if suddenly gaining a new dimension, extending into ever more fined-grained textures. Within this new reality, our senses and the tactility of things grows heightened: sounds, smells, sights, objects come suddenly alive, as if the world had begun whispering to us in a new language. And yet as the world announces itself anew, Tara’s own sense of self is eroding, making her wonder just which bits of her are really left intact? “It is the Tara Selter with hopes and dreams who has fallen out of the picture, been thrown off the world, run over the edge, been poured out, carried off down the stream of eighteenths of November, lost, evaporated, swept out to sea.” She begins to think of herself as a relic of the past, as something or someone leftover, similar to the little Roman coin she carries around in her pocket, without a purpose or a place. Desperate to recover a sense of herself within time, Tara decides to head north by train in search of winter, but soon she turns south in pursuit of spring, as she tries to grasp on to durational time through seasonal variations. Amazingly, On the Calculation of Volume Book II is all movement and motion―taking us through the European countries of the North and the South, through seasons, and languages―a beautiful travelogue that is also a love letter to our vanishing world. To be continued.

Over de berekening van ruimte is een verhaal over liefde, existentiële eenzaamheid en betekenis geven aan het leven van alledag. Dit is het derde deel van Solvej Balle’s bekroonde roman in zeven delen. De eerste drie delen van Solvej Balles roman in zeven delen werden gezamenlijk bekroond met de Literatuurprijs van de Noordse Raad 2022. De jury omschreef het als een meesterwerk. ‘Het werk is de grote comeback van Solvej Balle, niet alleen voor Deense en Scandinavische fictie, maar ook voor Europese fictie in het algemeen.’ Er zijn inmiddels drie jaar verstreken en Tara Selter zit nog steeds gevangen in 18 november. Ze heeft haar man verlaten, maar ze is niet langer alleen. Op de universiteit van Düsseldorf is ze de Noor Henry Dale tegengekomen. Hij zit ook vast in de tijd, maar gaat er anders mee om dan Tara. Ze vinden veel steun en herkenning bij elkaar. In hun gesprekken trekken ze parallellen tussen de val van het Romeinse Rijk en de huidige westerse beschaving. Kan de wereld die langzaam kapot dreigt te gaan aan overconsumptie nog gered worden? En hoe moet de wereld eruitzien als de tijd op een dag misschien weer gaat lopen? Deze fundamentele vragen krijgen een nieuwe dynamiek als ze op een dag bezoek krijgen van lotgenoten uit andere windstreken. Deel III, waarin de verlammende eenzaamheid plaatsmaakt voor de dynamiek van een collectief dat vastberaden is om aan de tijdlus te ontsnappen, is een origineel, radicaal, niet-ideologisch commentaar op de samenleving en de verantwoordelijkheid van het individu voor de mensheid.

In het vierde deel is er een nieuwe situatie ontstaan. Tara Selter woont in een groot huis in Bremen met een klein collectief van tijdgevangenen in 18 november, en naarmate de dagen verstrijken, komen er steeds meer mensen naar het huis. Het wordt langzaam duidelijk dat er wereldwijd veel meer mensen zijn die vastzitten op 18 november dan aanvankelijk werd gedacht. Het roept op termijn een reeks moeilijke ethische dilemma’s op voor Tara en haar lotgenoten. Is het bijvoorbeeld een goed idee om je te concentreren op het helpen van mensen door ongelukken te voorkomen die op 18 november plaatsvinden, omdat je dezelfde dag al honderden keren hebt meegemaakt en daardoor de ongelukken in kaart kunt brengen en kunt proberen te voorkomen? Of moet je liever al je tijd besteden aan het ontsnappen aan de tijdcrisis? Of moet je aan de slag met het terugdringen van je grondstoffenverbruik, omdat het voedsel dat je als tijdgevangene consumeert uit de wereld verdwijnt en daardoor ontbreekt in supermarkten en restaurants als de dag zich de komende 24 uur herhaalt? De dilemma’s die ook zichtbaar waren in de vorige delen, krijgen nu een nieuwe urgentie omdat het aantal tijdsgevangenen enorm is toegenomen.

"Om udregning af rumfang V" er femte del af Solvej Balles roman i syv dele. Tara Selter er fanget i den 18. november, i en dag der gentager sig. Uden held har hun forsøgt at vende tilbage til en almindelig fremadskridende tid, og hun har nu befundet sig i den attende november i 4541 dage. Hun har været på besøg hos sin mand, Thomas i Clairon-sous-Bois, mens hendes venner, der også sidder fast i den attende, har forladt det hus i Bremen, hvor de har boet. Huset er blevet for småt, ressourcerne er ved at slippe op, og nu er de begyndt at bevæge sig mod Val Benoît, et forladt universitetsområde i udkanten af Liège.

Tara Selter - med en önskan och en kasse med fröer.