‘อยากก้าวหน้าก็ต้องฆ่าคนวางเพลิง ถ้าไม่อยาก...ก็แค่ขโมยไก่ขโมยหมา’ นี่คือช่วงชีวิตยี่สิบปีที่ผ่านมาของเซี่ยงซี ชีวิตของเขา...เหมือนกับว่าภายในกระดูกเต็มไปด้วยน้ำเน่าขัง หากต้องการจะเป็นอิสระหรือหลุดพ้น เขาก็ต้องตอบแทนสิ่งนั้นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ความฝันของเขาพังทลายลงนับครั้งไม่ถ้วน เขาต้องละทิ้งความหวังไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เซี่ยงซีดิ้นรนต่อสู้ชีวิตที่อยู่ในความมืดมนนี้เป็นครั้งสุดท้าย ทว่าทุกย่างก้าวล้วนมีแต่รอยแผลจากอดีตคอยตามติดราวกับเงา สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด... จนกระทั่งได้พบกับเฉิงโป๋เยี่ยน ผู้เป็นดั่งแสงสว่างที่สาดส่องเส้นทางชีวิตอันมืดมน แม้อาจจะไม่สว่างมากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะโอบอุ้มและให้ความอบอุ่นแก่เขาได้