Bir adam. Buzdan kaleleri olduğu varsayılan, aslında o hayali kalelerinin çok uzağında yaşayan bir güzel adam. Bir kadın. Ayaklarının dibine dökülen hayallerini, adamın ilgisiyle sulayıp yeşertmek isteyen mahzun bir genç kadın. "Çocuksun çocuk," dedi gülerken. Kısılan gözleri normal haline dönmeden, "Büyüme ama hiç," diye ekledi. Onun üslubunun aksine karşısında daha ciddi durarak, "Sen büyüdün mü, adam?" diye soruverdim.

Çekip gitmek kolaydı, beynini kaldırımın köşesine bıraktığında. Bırakmak da kolaydı, arkanda bırakacak biri olmadığında.. Hiçbir şey olmamış gibi çekip giden, kalpleri hunharca katlederek bırakanların bu hayatta mutlu olacağına inanmıyordum. Zamanla bu inanç alev aldı; hislerimi sıcaklığında kurutarak bana o sonsuz vefayı bıraktı. Vefa, benim ütopyamın adıydı.