Romanın başkahramanı Temur, 12 yıllık sürgünden yeni dönen annesine karşı yabancılaşmıştır. Sıradan günlük yaşamın içinden ahlaki bir çatışmayla da yüz tüze kalan Temur, kendisi ve ailesinin felaketine yol açan adam gözü önünde beyin kanaması geçiriyorken, ona yardım edip etmeme, onu bağışlayıp bağışlamama çelişkisi yaşar. Ahlaken intihar etmiş ve muhbirlikle bir aileyi söndürmüş olan hastanın başında oturan romanın başkahramanı, gün geçtikçe nefretten nasıl arındığını, nasıl acıma duygusuyla dolduğunu gözlemler. Güneşli Gece, İkinci Dünya Savaşı sonrasında Tiflis’te geçen hikâyenin başkahramanı Temur'un yaşadıkları üzerinde gelişen ve sonuçlanan bir romandır. Temur, yaşamı, aşkı, âşık olduğu denizi ve güneşi en baştan tanımlamaya koyulur. Daha önce, kendisine başka başka duygular ifade eden kavramlar bütünüyle değişmiştir. Nodar Dumbadze romanında bütün bunları sarsıcı bir anlatımla aktarmaktadır.
Author
Nodar Dumbadze (July 14, 1928 – September 4, 1984) was a Georgian writer and one of the most popular authors in the late 20th-century Georgia. Born in Tbilisi, he graduated from the Faculty of Law at Tbilisi State University in 1950. The same year, his first poems and humorous stories appeared in the Georgian press. He edited the satirical magazine Niangi from 1967 until 1972 when he became a secretary of the Union of Georgian Writers and a member of the presidium of the Union of Soviet Writers in 1972. Most of his fame came through his novels Me, Grandma, Iliko and Ilarioni (1960), I Can See the Sun (1962), A Sunny Night (1967), Don’t Be Afraid, Mother! (1971), The White Banners (1973), and The Law of Eternity (1978). His works are remarkable for simplicity and lyricism of the prose, humor, and melancholy coupled with optimism. He was awarded the Shota Rustaveli State Prize in 1975 and the Lenin Prize in 1980. Most of his major works have been dramatized and/or filmed. He died in Tbilisi and was buried there, at the Children’s Town "Mziuri" founded by him.
