วันที่เหวินเทียนเหอรับตำแหน่งCEOแห่งอิพิอุสอินฟอร์เมชั่นเทคโนโลยีวันแรก บริษัทก็ล้มละลาย... หลังจากส่งพี่รองซึ่งไปซานฟรานซิสโกโดยไม่ได้บอกอะไรเอาไว้เลยเหวินเทียนเหอถึงได้พบว่ามีหนี้สินพันล้านหล่นใส่หัวเข้าอย่างจัง สถานการณ์ย่ำแย่เหลือทนของบริษัทประจำตระกูลทำให้เทียนเหอนึกอยากตายขึ้นมา ถ้าไม่ได้ "โพรมีธีอุส" ปัญญาประดิษฐ์ที่พ่อของเขาพัฒนาเอาไว้ให้คำแนะนำว่าเทียนเหอน่าจะลองขอความช่วยเหลือจากกวนเยวี่ยCEOสาขาจีนของบริษัทเงินทุนยักษ์ใหญ่ซึ่งเป็นหลานชายของเพื่อนสนิทพ่อ เทียนเหอคงจะทำตามที่โพรมีธีอุสแนะนำอย่างไม่ลังเล ถ้าเพียงแต่...กวนเยวี่ยคนนั้นจะไม่ใช่แฟนเก่าของตัวเอง

บ้านตระกูลกวนปกคลุมไปด้วยสีขาวราวกับไว้อาลัยให้กับการจากไปของปู่กวน หิมะขาวโพลนและความหนาวเย็นอันเงียบสงัดของไท่หยวน และกวนเยวี่ยที่มีสภาพเหมือนเครื่องแก้วราคาแพงอันเปราะบางที่อาจจะแตกสลายไปได้หากถูกกระทบเพียงนิดเดียวในเวลานี้ทำให้เทียนเหอรู้สึกคล้ายถูกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก แม้ภายนอกจะดูไม่ได้สนใจใยดีอีกฝ่ายมากไปกว่าสถานะคนรู้จัก แต่เทียนเหอรู้ดีว่าในใจของตัวเองกังวลเรื่องความรู้สึกของกวนเยวี่ยมากแค่ไหน เขาเลียบๆ เคียงๆ เสนอให้อีกคนย้ายมาอยู่ที่บ้านตระกูลเหวินด้วยกันสักพัก แต่กวนเยวี่ยก็ปัดข้อเสนอนั้นทิ้งไป เทียนเหอจึงนึกขึ้นได้ว่า... พวกเขาไม่ได้เป็นคนรักกันอีกต่อไปแล้ว

'ทุกครั้งที่กวนเยวี่ยนึกถึงเรื่องราวในอดีต ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เพิ่งรับเทียนเหอมาอยู่ด้วยกันที่ลอนดอน หรือตอนที่นอนดูวาฬหัวทุยอวดโฉมเคียงข้างกันกลางมหาสมุทรอินเดีย ภาพเหล่านั้นล้วนเป็นความสุขที่อัดแน่นในความทรงจำเสมอมา ในขณะที่ช่วงเวลาที่เลิกรากันไปนั้น เป็นเหมือนความผิดพลาดที่กวนเยวี่ยจำฝังใจ ในใจราวกับถูกทิ่มแทงด้วยเข็มพันเล่มทุกครั้งที่นึกถึง... แต่ฝันร้ายที่อยากลืมพวกนั้นผ่านพ้นไปแล้ว มันทำให้กวนเยวี่ยคิดอยู่ตลอดว่า โชคดีจริงๆ ที่วันนี้เขาได้เป่าเปากลับคืนมา