Roman funkcioniše na dva plana. Prvi, fabularni plan, nelinearno iznesen, tiče se Andreje Kerebe, slikara, intelektualca, bivšeg boema i anarhiste koji, po vesti o smrti oca koji ga je ranije razbaštinio, odlazi u srednjobanatsku palanku na sahranu. Sahrana je, međutim, dva puta odložena, a do kraja romana se neće ni odviti. Glavni lik se suočava s palanačkim mentalitetom, porodičnom istorijom u kojoj figura majke ne postoji, tiranijom očevom, i niskom gorkih sećanja. Drugi plan predstavlja presek dramatičnih istorijskih događaja, od nemačke okupacije do rata na Kosovu, te se lična i nacionalna tragedija, kao i zablude, umnogome podudaraju. * Ukop u romanu javlja se kao osnovni tematski predložak, koji se stalno odlaže, i do kraja romana ne realizuje. Autor stavlja u prvi plan uništavanje porodice, odnos oca i sina viđen u okvirima dramatičnih zbivanja tokom 20. veka na ovim prostorima, pitanje dvojnika i otuđenja, sudbinu umetnika u smutnim vremenima, pitanje identiteta, pa i smisla trajanja junaka u romanu. Glavni junak romana je intelektualac, konformista čiji je brat na kosmetskom ratištu. Porodica nikako ne uspeva da se okupi i sahrani oca. Ratne su godine. Vlada opšte ludilo i pometnja. U takvom vremenu žive junaci mladena Markova. Jedni pokušavaju da odbrane dostojanstvo, drugi da sačuvaju glave. * Tematski se određujući pričom o odnosu prema ocu kao konkretnim povodom, a prema državi i problemu naciona na metaforičkoj ravni, u nizu prikrivenih aluzija, ovaj roman je strukturno organizovan kao niz slobodnih asocijacija. One presecaju nekoliko životnih trenutaka glavnog junaka, već ostarelog beogradskog slikara i restauratora Andreje Kereba, a vezane su za njegovo učešće u dvema neuspelim sahranama vlastitog oca, kao i jednoj daći, u zabiti banatskog sela – varošice, u vreme eskalacije kosovskog rata 1999. godine. - Nenad Šaponja, Политика