Yetiştirme yurdunda büyüyen Sedef, bir gece kimsesiz yirmi dokuz çocukla birlikte “damgalanır”. Artık bu kimsesiz çocukların tamamı Yarasa’dır ve damgacıyı gören tek çocuk Sedef’tir. Sedef, o gece yaşananlardan sonra yurttan kaçarak sokaklarda yaşamaya başlamış ancak kötü şans peşini bir türlü bırakmamıştır. Düştüğü bu çukurdan çıkması için eline bir fırsat geçen Sedef’in iki seçeneği vardır: Ya kaçıp kurtulacak ya da bundan sonraki hayatına sokaklarda devam edecektir. Ancak beklenmedik bir olay her şeyi alt üst eder: Damgacı yıllar sonra ortaya çıkmış ve damgaladığı otuz Yarasa’nın peşine düşmüştür. “Bir köşeye çekiliyorsun, belki de bir duvar dibine… Sonra uzun uzun bakıyorsun gökyüzüne. Bulutların ötesinde bir ışık görmek istercesine bakıyorsun ancak ne kadar bakarsan bak, hep aynı kasveti görüyorsun.”

Bir zamanlar olduğum o çocuğu çok özlüyordum. İzin vermediler ki Sedef olayım. Beyazı içinde barındıran bir isimden çekip almışlardı beni ve sen artık Yankı’sın demişlerdi. Çektiğin acıların çığlıklarını adında taşı dercesine Yankı koymuşlardı adımı. Çığlıkların kulaklarda yankılansın ama kimseler duymasın dercesine Yankı yapmışlardı beni. Oysaki ben bir zamanlar Sedef’tim. İleride başıma gelecek onca şeyden habersiz bir şekilde yaşayan Sedef’tim. Ne eksik ne fazla... Ben Sedef’tim. Sedef, seçimini yapar. Artık o, damgacıdan kurtulmak isteyen bir avdır. Ekibe yeni Yarasaların da katılmasıyla eğitmenlerin işi daha da zorlaşır. Bunu fırsat bilen damgacı, tüm kozlarını oynamaya başlar. Başı bir türlü beladan kurtulmayan Sedef, avken avcı olur ve damgacının peşine düşer. Ya damgacı, Sedef’i avlayacaktır ya da Sedef, damgacıyı bulacaktır. Soluksuz bir kovalamaca sonrasında kazanan tarafın kim olacağına, son hamleyi zekice yapan karar verecektir.

Ve ben bugün biraz daha ölmüştüm fakat hiç ağlamamıştım. O, sırtıma dört kırbaç vurduğunda bile tek bir damla gözyaşı dökmemiştim. Gözlerim doluyor ama gözyaşlarım gözlerimin çukurundan akmıyordu. Her darbeyle gözyaşlarım kuruyup kalıyordu. Hayır, ben ağlayamıyordum. Alaz Altuğ Sipahi beni bu adamın insafına bıraktığı gece ben ağlamayı bırakmıştım. Damgacının kimliği ortaya çıkmıştır. Ettiği türlü işkenceler sonucunda hayatta kalmayı başarabilen Yarasalar artık damgacıdan iki kere alacaklıdır. Ama kaçırılmalarının yaralarını sarmaya çalışırken darmadağın olmuşlardır. Peki Sedef, Naz, Kuzey ve Yiğit son olanlardan sonra hayatta kalmayı başarabilmiş midir? Alaz Altuğ Sipahi’nin hem Yarasalar hem de damgacı için yeni planları vardır. Damgacı artık köşeye sıkışmıştır. Ya sonsuza kadar kaçacak ya da ölüme razı olacaktır. Ancak bunun kararını verecek olan kendisi değildir. Yüzleşme henüz başlamamıştır ve damgacı, yaşayacaklarından haberdar değildir.

“Geçerdi, aslında yaşadığımız her şey er ya da geç geçerdi. Bedenimize aldığımız yaralar geçerdi. Ruhumuza aldığımız yaralar da bir süre sonra eskisi gibi acıtmadığı için onlar da geçerdi. Kalbimize aldığımız yaralar iseasla geçmeyecek gibi hissettirse de zamanla onların da geçtiğini görürdük. Hangi acı geçmezdi, biliyor musunuz? Aklımıza aldığımız acılar geçmezdi. Beden iyileşir, ruh güçlenir, kalp tecrübe edinir ama akıl hep aynı kalırdı.” Damgacı için belki de yolun sonu görünmüştür ancak Sedef için çözülmesi gereken düğümler sadece bundan ibaret değildir. Yüzleşmesi gereken bir geçmişi, söylenmesi gereken sözleri ve hesabının sorulması gereken yenilmişlikleri vardır.Tüm bunlardan bir çırpıda sıyrılmak hiç de kolay değildir. Artık Sedef tek başınadır ve tüm yükleri tek başına omuzlamak zorundadır. Fakat hayat, hiç de onun planlarını uygulayacak gibi görünmemektedir. Başına geleceklerden habersiz, bir sona doğru adım adım yürümektedir. Peki, bu son Sedef’i nereye sürükleyecektir?