ถ้าเทพนิยายเรื่องซินเดอเรลล่ามีลิขสิทธิ์ กมลชนกคงถูกฟ้องข้อหาก๊อบปี้ผลงานมาใส่ในชีวิตจริง โดยเฉพาะแม่เลี้ยงใจร้ายกับน้องสาวฝาแฝดซึ่งลอกออกมาได้เหมือนต้นฉบับเด๊ะๆ ผิดกันก็ตรงที่เจ้าชายรูปหล่อ (แบบหลอนๆ) หน้าตาท่าทางกระเดียดไปทางตัวโกงมากกว่าพระเอก วันดีคืนดี (ซึ่งมีมากกว่าห้าวันต่อสัปดาห์) ก็ลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวซะจัดว่า... พิลึก ที่ร้ายสุดคือตานี่ดุอย่างกับหมา เอ๊ย! หมี ตอนจบของเทพนิยายมักลงท้ายว่า ‘แล้วทั้งสองก็ครองคู่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข’ กมลชนกก็อยากมีความสุขอยู่หรอกนะ แต่เธอไม่มั่นใจเอาซะเลยว่าจะสามารถเป็นเจ้าหญิง เคียงข้างเจ้าชายหมีสุดโหดโลกส่วนตัวสูงคนนี้ได้ เฮ้อ!

เพราะหน้าที่การงานและความ ‘แตกต่าง’ บางประการ อาจารย์มรรคผลจึงไม่คิดเรื่องหัวใจเลยกระทั่งสิบหมื่นก้าวเข้ามา เธอไม่ใช่สาวพิมพ์นิยม แต่ในสายตามรรคผล เธอน่ารัก มีอย่างที่ไหน เป็นแต่ ‘ดักลอบต้องหมั่นกู้’ หลังจากนั้นทำไม่เป็น... “ไม่ต้องแล้ว ปลาติดลอบแล้ว ก็เอาไปต้มยำทำแกงเสียสิ จะได้กิน” “โอ๊ย!” สาวเจ้ายกมือปิดหน้าแดงก่ำ “จารย์! พูดแบบนี้แสนคิดลึกนะ!” มรรคผลยอมให้เธอเกี้ยว แต่เขาจะบอกเธออย่างไรดีว่าช่วงนี้ เขากำลังสืบหาความจริงเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายของลูกศิษย์ ที่สำคัญ ต้นเหตุไม่ใช่คน แถมยังอันตรายอย่างยิ่งยวด เขาเป็นห่วง... “อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก แสนจะดูแลปกป้องอาจารย์เอง” “ฮื้อ นั่นมันบทพูดของผู้ชาย”

เรื่องนี้รักธรรมดา เรื่องของเราเป็นความลับ...แต่ความจริง เนกษ์ ลืมไปแล้วล่ะว่ามันเป็นความลับเพราะมันเป็นเรื่องตั้งแต่สมัยไอโฟนเพิ่งจะมีกล้องหน้าโน่นแต่พอ เรนิตา หวนกลับมา แล้วเนกษ์หลบไม่ทันทุกอย่างก็อลเวง เฮ้ย ถอดแว่นทำไมน่ะ ถอดทำไม จะทำอะไร! ทรรศไทย์ถามเสียงเกรี้ยว ทั้งๆที่เนกษ์แค่จะจูบแฟนนิดเดียวทำอย่างกับเขาถอดเสื้อถอดผ้า...เอาละ เรื่องนั้นเข้าใจได้ ไม่ว่ากันแต่ไม่เจอกันตั้งนาน ทำไมเรนิตายังคงมีปัญหา สงสัยต้องไปคุยกับตำรวจเจ้าของคดีสักหน่อย จะบ้าเหรอ รื้อฟื้นเรื่องในอดีต เกิดฆาตกรมันโผล่มาอีกเดี๋ยวก็กลายเป็นหนังฆาตกรรมพอดี! เนกษ์ถอนใจเบาๆและแอบกลอกตามองข้างบน ก็คือคิดกันไปแล้วใช่ไหมว่าจะมาฆาตกรตัวจริงซ่อนอยู่ในเรื่อง ทั้งที่ก็บอกตั้งแต่ต้น ว่าเรื่องนี้...เรื่องรักธรรมดา