คือความอบอุ่นในลมหนาว คือดวงไฟเจิดจ้าของราตรีกาล ชีวิตนิรันดร์คงไร้ความหมาย หากปราศจากเธอผู้เป็นดั่งลมหายใจ ... การไม่ได้รับรักตอบ เป็นทุกข์ แต่การต้องลืมคนที่เรารัก เป็นทุกข์กว่า เขาจึงตัดสินใจบำเพ็ญตนเป็นเซียน เพื่อให้จดจำ และปกป้องดูแลเธอได้ทุกชาติภพ แม้ว่า...สิ่งแลกเปลี่ยนนั้นจะเป็นคำสาป... คำสาปร้ายกาจว่าเขาจะไม่มีวันได้รับ ‘รัก’ จากเธอ ดอกไม้บานจนโรยราไปปีแล้วปีเล่า ใบไม้ผลิผ่านร้อนจวบใบไม้ร่วงผ่านหนาวเวียนเปลี่ยนทุกปี... เขาตามหาเธอจนพบในที่สุด แต่หัวใจเธอกลับมอบแก่ผู้อื่นเสียแล้ว หากทว่าเขายังคงดื้อรั้น! ถึงมันคือการฝืนชะตา! เพิกเฉยต่อสวรรค์! เขาก็จะเอาชนะคำสาปนั้นให้จงได้!