เวรกรรม! O\O อยู่ดีๆ ทำไมเตี่ยถึงคิดจะจับฉันคลุมถุงชน ให้ไปหมั้นหมายกับอีตาโฉ๋หน้ามู่ทู่ ลูกชายของเพื่อนสนิทเพื่อสืบทอดสำนักศิลปะป้องกันตัวซึ่งเป็นกิจการของที่บ้านด้วยนะ -O-“ นี่ยังดีที่บรรดาอาเฮียทั้งสี่ของฉันไม่เห็นดีเห็นงามด้วย พวกเฮียเลยพาฉันย้ายไปเข้าเรียนโรงเรียนประจำจนกว่าเตี่ยจะยอมใจอ่อนเลิกคิดเรื่องนี้ซะ ^\^ แต่ว่าถึงจะย้ายมาอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ ก็ใช่ว่าชีวิตของฉันจะสงบสุขนักหรอก TTOTT พอมาถึงได้ไม่ทันไร ฉันก็ต้องไปร่วมประเพณีชิงถ้วยเทพีแห่งแสงจากหอชายจนต้องไปมีเรื่องกับ ‘เบียร์’ อีตาจอมเชิดที่คุมโรงเรียนนี้ หมอนั่นก็เลยลั่นวาจาว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อไล่ฉันออกไปจากที่นี่ให้ได้ภายในหนึ่งเดือน! แต่ว่า...มีหรือที่คนอย่างเนออนจะยอมอยู่เฉย -V- ไม่มีวันซะหรอก!? พบกันในงานเทศกาลหนังสือเด็กและเยาวชนค่ะ

ง่ะ… นี่มันอะไรกันเนี่ย -\_-^^ ปิดเทอมคราวนี้นายเบียร์จะไปพักที่บ้านฉันเหรอ เรื่องมันชักจะยังไงๆ นะ แล้วทำไมจู่ๆ หมอนั่นถึงได้สนิทกับเฮียสามเฮียสี่นักล่ะเนี่ย (อย่างกับว่ารู้จักกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนงั้นแหละ) ซ้ำร้ายจู่ๆ เฮียสองยังเรียกหมอนั่นไปประลองฝีมือจนมีสภาพแทบปางตาย OoO พวกอาเฮียบอกว่านายนั่นกำลังทำทุกอย่างเพื่อฉัน ตึกตักๆ -///- โอ๊ะ! ฟังแล้วรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมากะทันหัน อย่าบอกนะว่าท่านเนออนคนนี้กำลังมีความรักเข้าให้แล้ว!!

จะลักพาตัวอีกแล้วเหรอ เอาเลยตามสบาย ยังไงซะฉันก็มีคนมาช่วยได้แน่ๆ ก็เรื่องการเรียกค่าไถ่สำหรับคุณหนูโซจูน่ะกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว นั่นไง คนที่จะมาช่วย ว่าแต่หมอนั่นเป็นใครนะหน้าคุ้นๆ เอ๊ะ ๐-O อ๊ากกก!!! นั่นมันคู่อริฉันนี่ ไม่เอาๆๆ ไปไกลๆ เลยนะ อยู่ใกล้นายทีไรฉันโชคไม่ดีทุกที ฉันเชื่อเรื่องของดวงชะตามากนะ เพราะฉะนั้นจะไม่มีวันยอมอยู่กับคนที่ขัดดวงเด็ดขาด แต่ทำไมโชคชะตาไม่เข้าข้างฉันเลยอ่ะ ก็พ่อของฉันน่ะสิ ดันจ้างให้นายเป็นหนึ่งมาเป็นบอดี้การ์ดให้ซะงั้น TT^TT ก็ได้...ในเมื่ออยากเป็นบอดี้การ์ดให้นัก ฉันก็จะเป็นเจ้านายจอมแสบให้นายต้องหัวปั่นไปเลยล่ะคอยดู

แย่แล้วๆ ตอนนี้คุณหนูโซจูอย่างฉันต้องเข้าไปพัวพันกับหนังสือปริศนาที่มีรหัสลับเงินล้านอยู่ภายใน ทำให้ต้องวิ่งหนีการตามล่าจากแก๊งต่างชาติมากมายที่อยากได้สมบัติบ้านั่น จนตอนนี้แม้แต่บ้านของตัวเองก็อยู่ไม่ได้แล้วอ่ะ ฮือๆๆ TT^TT เพราะความอยากรู้อยากเห็นของฉันแท้ๆ เลย ยังดีนะที่มีนายเป็นหนึ่งคอยอยู่เคียงข้าง ไม่งั้นป่านนี้ฉันคงโดนจับไปหั่นเป็นลูกชิ้นแล้วแน่ๆ

เพราะความเบื่อหน่ายบรรยากาศเดิมๆ ที่เชียงใหม่ ฉันกับเพื่อนเลยตัดสินใจเลือกเอ็นท์มาเรียนต่อมหา’ลัย ณ เมืองสองแคว และก่อนที่หัวใจดวงน้อยๆ จะเคลื่อนคล้อยไปถึงจุดหมายปลายทาง โครม!! ฉันขับรถ (ของเพื่อน) ไปเฉี่ยวรถอีกคันพุ่งไปชนต้นไม้ข้างทาง ค่าเสียหายหลักหมื่นที่หนุ่มเจ้าของรถคันนั้นเรียกร้อง ทำให้ฉันตัดสินใจ ประทุษร้ายเขาไปเล็กน้อย เชอะ!! ค่าชดใช้อะไร มีไม่พอให้หรอกย่ะ บ๊ายบายเน้อไอ้หน้าตี๋จอมโหด!! ฉันบอกลา กระโดดขึ้นรถ เร่งเครื่องทันควัน บรื้นนน ทว่าเรื่องไม่คาดฝันพลันเกิดขึ้น เมื่อฉันต้องมาเจอไอ้หมอนั่นอีกครั้ง ในฐานะเฟรชชี่มหา’ลัยเดียวกัน (โลกจ๋า ช่วยเบี้ยวบ้างเหอะ กลมเกิ๊น) แง้ ปฏิบัติการตามล่าค่าเสียหายของรถเริ่มต้นขึ้นแล้ววว!! >\_

การตื่นมาด้วยร่างที่มีร่องสิบเอ็ด และหลัวเบ้าหน้าพระเจ้าประทาน มันช่างดีอะไรเช่นนี้ ~~~ Teach me to feel again, in all the ways I have forgotten.❤

ฮือๆ ไม่น่าเซ็นชื่อค้ำประกันเงินกู้ให้ลุงตัวเองเลยให้ตายสิ =\[\]= สุดท้ายฉันก็เลยต้องมาถูกเจ้าหนี้วิ่งไล่ตาม และเข้าไปหลบอยู่ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง แต่พอแปลงร่างเป็นผู้ป่วยปุ๊บ ฉันก็ถูกอัญเชิญให้กลับไปที่เตียงตัวเองปั๊บแบบงงๆ จากนั้นก็มีคุณหมอรูปหล่อมาตรวจฉัน -///- เฮ้!! ว่าไงนะ เขาบอกว่าฉันป่วยเป็นโรคร้ายงั้นเหรอ จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ งานนี้ก็เลยลงท้ายด้วยการทุ่มเถียงระหว่างฉันกับหมอ (นั่น) แถมต่างฝ่ายยังจะพยายามเอาคืนกันแบบเจ็บๆ อีกต่างหาก -\*- ฮึ!! โชคดีนะว่าตอนหลังฉันแอบหนีมาจากโรงพยาบาลได้น่ะ ชาตินี้ขอให้อย่าได้เจอะเจออีตาหมอคนนั้นอีกเลย!! แต่แน่ล่ะ คนซวยซ้ำซวยซ้อนแบบฉันขออะไรไปเคยสมหวังที่ไหน ทำไมโลกถึงได้กลมแบบนี้นะ แง~ TOT