สำหรับผม เมืองน่านคนนั้นก็เหมือน ‘ปลาบนฟ้า’ อยู่ไกลเกินเอื้อมเสียจนควรจะตัดใจซะถ้าไม่อยากเจ็บ แต่ผู้ชายอย่างไอ้ปีคนนี้มันดันฉลาดแต่เรื่องวิชาการ สอบตกเรื่องความรัก ผมเลยยังตามจีบเขาด้วยสายตาอยู่ห่างๆ มาตลอดสองปี ทันทีที่ผมตัดสินใจเป็นไงเป็นกันจะจีบเมืองน่านให้ได้ กลับมีไอ้เดือนแพทย์คนหนึ่งมาตามเกาะปลาบนฟ้าของผมราวกับปลิง ไอ้เวรนั่นก็แค่หล่อ เท่ ฉลาด แฟนคลับเพียบ...เท่านั้นเอ๊งงงง ไอ้ปีคนนี้ไม่ยอมแพ้หรอก! ก่อนอื่นก็แค่ต้องกำจัดไอ้เดือนแพทย์นี่ไปให้ไกลๆ แต่ไหงกำจัดไปกำจัดมา... เรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้วะ ฟ้าคคคคคค!

ฉากหน้า ใครต่อใครอาจเห็นว่า ‘เมืองน่าน’ถูกรายล้อมด้วยผู้คนมากมาย คนตัวเล็กเป็นจุดศูนย์กลางความสนใจอยู่เสมอ ทว่าตัวตนที่แท้จริงของเขา...เหงาเกินกว่าใครจะคาดคิด และยิ่งเหงากว่าเดิม เมื่อ ‘เหนือนคินทร์’คนนั้นจากไป เหนือนคินทร์คนที่เขาเกลียดแสนเกลียด และขอให้อย่ากลับมาอีก เป็นเพราะหัวใจของเขารู้จักแต่ความเกลียดมาตลอดรึเปล่านะ พอคนที่เกลียดคนนั้นห่างหายไปจากชีวิต เขาถึงได้รู้สึกเหงาขนาดนี้ แล้วเป็นไปได้รึเปล่า...ที่ความเหงาจนแทบทนไม่ไหวที่เขาเผชิญอยู่ จะเปลี่ยนให้ความเกลียดคนคนนั้นค่อยๆ จางลง...จนมันกลายเป็นอีกความรู้สึก ที่ลึกซึ้ง ตราตรึง และประทับแน่นอยู่ในใจ ได้ไม่ต่างจากความเกลียดเลย