Τα κείμενα που δημοσιεύονται στην παρούσα Συλλογή έχουν γραφτεί τη χρονική περίοδο 1914-1917, δηλαδή στα χρόνια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου. Αποτυπώνουν τη μεγάλη σημασία της ταξικής-επιστημονικής προσέγγισης στο ζήτημα του πολέμου, πράγμα που έδωσε στο Κόμμα των Μπολσεβίκων την ικανότητα να καθοδηγήσει την εργατική τάξη της Ρωσίας στη νίκη της επανάστασης ενάντια στη δική της αστική τάξη. Η επεξεργασία αυτών των κειμένων έγινε σε συνθήκες φωτιάς, σε συνθήκες που η πίεση για "εθνική ενότητα", η οπορτουνιστική πίεση για προσαρμογή ήταν τεράστια. Χαρακτηριστικό είναι ότι εκείνη την εποχή σχεδόν το σύνολο των ηγετών της II Διεθνούς, παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις (συνέδρια Κοπεγχάγης και Βασιλείας), πρόδωσαν την εργατική τάξη των χωρών τους και την κάλεσαν να πέσει στη σφαγή για τα συμφέροντα του κεφαλαίου - οι ρεφορμιστές εξελίχτηκαν σε σοσιαλσοβινιστές. Οι οπορτουνιστές της II Διεθνούς υποστήριζαν ότι δεν επιβεβαιώθηκε η εκτίμηση του Συνεδρίου της Βασιλείας (1912) για διαμόρφωση επαναστατικής κατάστασης, αφού οι κυβερνήσεις εμφανίζονταν ισχυρές στις αρχές του πολέμου. Ο Λένιν ανταπαντούσε ότι ποτέ οι κυβερνήσεις, οι κυρίαρχες τάξεις των διαφόρων κρατών δεν έχουν τόσο ανάγκη τη συναίνεση των εργαζομένων μαζών (την "ειρηνική υποταγή τους") όσο τον καιρό του πολέμου. Επισήμανε επίσης ότι αν στην αρχή του πολέμου, "ιδιαίτερα σε μια χώρα που περιμένει γρήγορη νίκη, η κυβέρνηση φαίνεται παντοδύναμη, κανένας ποτέ και πουθενά στον κόσμο δε σύνδεσε την αναμονή μιας επαναστατικής κατάστασης αποκλειστικά με τη στιγμή της "έναρξης" του πολέμου και πολύ περισσότερο δεν ταύτισε το "φαινομενικό" με την πραγματικότητα". Αυτό το ζήτημα είχε συζητηθεί και νωρίτερα, στους κόλπους της II Διεθνούς, στο Συνέδριο της Στουτγάρδης το 1907. Ο Λένιν απαντώντας στον Ερβέ τόνιζε ότι η πάλη πρέπει να αποβλέπει "στην αντικατάσταση του καπιταλισμού με το σοσιαλισμό και όχι απλώς στην αντικατάσταση του πολέμου με την ειρήνη. Η ουσία δεν είναι να εμποδίσουμε απλώς το ξέσπασμα του πολέμου αλλά να εκμεταλλευτούμε την κρίση που γεννά ο πόλεμος για να επιταχύνουμε το γκρέμισμα της αστικής τάξης". Σε αντίθεση με τις "μισοαναρχικές" απόψεις του Ερβέ, για "απεργία" και "εξέγερση" ενάντια στον πόλεμο, ο Λένιν τόνιζε ότι το ζήτημα της εκλογής των μέσων εξαρτάται από το χαρακτήρα της κρίσης που προκαλεί ο πόλεμος. Ο Λένιν ξεσκεπάζει αμείλικτα και το ρεύμα του κεντρισμού, που στα λόγια στιγμάτιζε τα δεινά του πολέμου στην πράξη, όμως, σερνόταν από τους σοβινιστές στο όνομα της ενότητας μαζί τους, κάτω και από την επίδραση του φόβου μην τους βγάλει εκτός νόμου η αστική τάξη. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)
Author
Lenin, Vladimir Ilyich Ulyanov (1870-1924) -one of the leaders of the Bolshevik party since its formation in 1903- led the Bolsheviks to power in October, 1917. Elected to the head of the Soviet government until 1922, when he retired due to ill health. Lenin, born in 1870, was committed to revolutionary struggle from an early age - his elder brother was hanged for the attempted assassination of Czar Alexander III. In 1891 Lenin passed his Law exam with high honors, whereupon he took to representing the poorest peasantry in Samara. After moving to St. Petersburg in 1893, Lenin's experience with the oppression of the peasantry in Russia, coupled with the revolutionary teachings of G V Plekhanov, guided Lenin to meet with revolutionary groups. In April 1895, his comrades helped send Lenin abroad to get up to speed with the revolutionary movement in Europe, and in particular, to meet the Emancipation of Labour Group, of which Plekhanov head. After five months abroad, traveling from Switzerland to France to Germany, working at libraries and newspapers to make his way, Lenin returned to Russia, carrying a brief case with a false bottom, full of Marxist literature. On returning to Russia, Lenin and Martov created the League for the Struggle for the Emancipation of the Working Class, uniting the Marxist circles in Petrograd at the time. The group supported strikes and union activity, distributed Marxist literature, and taught in workers education groups. In St. Petersburg Lenin begins a relationship with Nadezhda Krupskaya. In the night of December 8, 1895, Lenin and the members of the party are arrested; Lenin sentenced to 15 months in prison. By 1897, when the prison sentence expired, the autocracy appended an additional three year sentence, due to Lenin's continual writing and organising while in prison. Lenin is exiled to the village of Shushenskoye, in Siberia, where he becomes a leading member of the peasant community. Krupskaya is soon also sent into exile for revolutionary activities, and together they work on party organising, the monumental work: The Development of Capitalism in Russia, and the translating of Sidney and Beatrice Webb's Industrial Democracy. After his term of exile ends, Lenin emigrates to Münich, and is soon joined by Krupskaya. Lenin creates Iskra, in efforts to bring together the Russian Social Democratic Labour Party, which had been scattered after the police persecution of the first congress of the party in 1898. [...:] After leading the October Revolution, Lenin served as the first and only chairman of the R.S.F.S.R.. In 1919 Lenin founded the Communist International. In 1921 Lenin instituted the NEP. During 1922 Lenin suffered a series of strokes that prevented active work in government. While in his final year – late 1922 to 1923 – Lenin wrote his last articles where he outlined a programme to fight against the bureaucratization of the Commmunist Party and the Soviet state. Lenin died on January 21, 1924, as a result of multiple strokes.
