หยาดหมึกจากมือพ่อประหนึ่งโรงละครกว้างใหญ่ จำลองชีวิตที่ผสานด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และหยาดน้ำตา สะบัดชัยมองเห็นภาพเคลื่อนไหวและหลากเรื่องราวฉายอยู่ใต้ปกสมุดบันทึก ไม่ใช่เงาหรือม่านควันอันไร้ชีวิต แต่สัมผัสได้ถึงเลือดเนื้อและจิตวิญญาณแห่งความหวัง ทุกถ้อยคำของพ่อที่จารึกในสมุดเล่มนี้ ไม่เพียงเล่าผ่านชีวิตด้วยเสียงพูดจากหัวใจ หากหลอมรวมทุกสิ่งทุกอย่างอันเป็นตัวเขาเข้ากับพ่อและแม่ รวมทั้งทางก้าวยาวไกล ตลอดช่วงเวลาอีกหลายปีถัดมา หัวงเวลาที่ทุกคนได้อยู่พร้อมหน้าต่อสู้และล้มลุกคลุกคลานร่วมกัน ทุกครั้งที่เขาเปิดสมุดบันทึก เสียเพลงแห่งความรักจากหัวใจพ่อเหมือนแว่วมากับสายลมจากฟ้าไกล