Τέλος, λοιπόν, Σπύρο! λέει ο Αλέξης με βραχνή φωνή από τη συγκίνηση. Τον κοιτάζει έκπληκτος ο Σπύρος. Τέλος; Δεν υπάρχει τέλος, Αλέξη. Τέλος δεν έχει η αγάπη. Είμαστε δεμένοι μεταξύ μας. ...Χωρίς να το καταλάβουμε δώσαμε τα χέρια. Και τα χέρια ενώθηκαν. Εκείνη τη στιγμή μπήκε στην τάξη ο Φώτης. Τους κοίταξε έτσι όπως ήταν, με ενωμένα τα χέρια. Είχε κι αυτός μια ελαφριά θλίψη στο πρόσωπο. Παιδιά, είπε, ΤΕΛΟ......
