“ชาตินี้ก็เป็นพี่ ตามน้องมา ชาติหน้า...ล้าเกินจะตามเจ้าต่อไป” ใจสั่งลาด้วยภาษากวีซึ่งแผลงมาจากวรรณกรรมโปรด แต่เขาไม่ใช่นางเมรีผู้น่าสงสารของพระรถเสน เขาจะไม่ตามใครและไม่ต้องการให้ใครมาตามเขา ตรีเมฆยิ้มน้อยๆ ให้ตนเองในกระจก ความรู้สึกทะลักทลายหลั่งริน เหมือนท่อนท้ายของบทเพลงโหมบรรเลงที่วาทยกรร่ายลีลา เร่งเร้าให้ท่วงทำนองพุ่งกระแทกสูงขึ้นถึงขีดสุด จวนเจียนระเบิด “เกิดชาติหน้าฉันใด อย่าได้รักเธออีก” ความรักข้างเดียวตลอดเวลาอันยาวนาน มันเหงาเกินไป เทียบกับตฤณภพ เขาได้โอกาสมากกว่า ใช้เวลากับเธอนานกว่า แข่งขันเกมนี้เพียงลำพังมาจนสุดทางโดยไร้คู่แข่ง แต่แล้วก็ยังแพ้ สมควรยืดอกรับอย่างจนใจ ละสู่ภพชาติใหม่ เขาไม่ขอต่อเวลา...รักเธอ!