นาบุญอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากชีวิตของหล่อนถูกเขียนขึ้นโดยนักเขียนสักคน ก็ต้องบอกว่านักเขียนช่างสรรหาใครต่อมิใครส่งเข้ามาในชีวิตหล่อนเสียเหลือเกิน ในระหว่างที่มุมานะทำตามความฝันบนเส้นทางสายอักษร ก็ส่งปุรณะและทิมทองมาทำให้ชีวิตหล่อนมีแต่เรื่องวุ่นวาย มิหนำซ้ำยังโยนบรรณาธิการผู้ลึกลับเข้ามาอีกสอง ...เขตแดนและเอ็ม แล้วจู่ๆ ก็มีคำถามหนึ่งผุดพร่างขึ้นในหัวใจนาบุญ จักรวาลล่ะเป็นใคร นักเขียนส่งเขาเข้ามาในชีวิตหล่อนทำไม จากตัวประกอบที่มีบทบาทรองๆ ทว่าแทรกอยู่แทบทุกฉากทุกตอนในชีวิต และแล้ว...เป็นวันไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่นาบุญเริ่มรู้สึกว่าตัวประกอบอย่างจักรวาลก้าวเข้ามามีบทบาทในชีวิตของว่าที่นักเขียนสาวมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้เข้ามาช่วยเขียนนิยาย หรือช่วยทำให้หล่อนได้รางวัลซีไรต์ ...แต่ทำให้หัวจิตหัวใจเต้นด้วยจังหวะที่แปลกไป ความรู้สึกนั้นไม่หวือหวาก๋ากั่นซาบซ่านเหมือนที่เคยอ่านเจอในนิยายรักทั้งหลาย แต่เหมือน...อืม...ว่าที่นักเขียนสาวควรจะเปรียบอารมณ์ความรู้สึกยามนี้ว่าอย่างไรดีนะ ถ้าจะเหมือนอะไรสักอย่างละก็ นาบุญนึกออกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น หล่อนรู้สึกเหมือนมีปลาวาฬหน้าตาน่ารักมาโดดน้ำตูมๆ อยู่ในหัวใจ

โยทะกา หรือที่ใครๆ เรียกว่า “เจ๊โย” คือนักเขียนนิยายรักผู้ทระนงในเส้นทางงานเขียน ยุคเฟื่องฟูเกรียงไกร ยอดพิมพ์เป็นหมื่นยังไม่พอขาย แต่ตอนนี้น่ะหรือ ยอดพิมพ์พันห้าขายมาเป็นปีแล้วยังไม่หมด ฟ้าคงเห็นใจ จึงส่งนักเขียนหนุ่มดาวรุ่ง ชื่อ ดาวฤกษ์ มาเทรนการเขียน เพื่อให้เธอเชิดหน้า รับมงลงหัว และคาดสายสะพายเบสต์เซลเลอร์อีกครั้ง ทว่าฟ้าฝนคงแปรปรวนถึงได้ส่งหนุ่มใหญ่ชื่อ มรรค ทายาทร้านหนังสือเช่า มาอยู่ร่วมบ้านด้วย โยทะกาไม่รู้เลยว่าจะจัดพ่อม่ายไว้หนวดเป็นตัวละครฝ่ายดีหรือฝ่ายร้าย ที่รู้คือเขาทำให้หัวใจเธอหวั่นไหว และเขียนนิยายรักได้หวานขึ้น แต่จู่ๆ วันหนึ่ง ดาวฤกษ์กลับบอกเธอว่ามรรคเป็น “ตัวร้าย” ควรกำจัดให้จบบทบาทไปเสียไวๆ แอ่นอกคัปซีสารภาพเลยว่า เธอยังไม่อยากเขี่ยตัวละครชื่อมรรค เข้าไปอยู่ในโกดังเก็บตัวร้าย โยทะกายังอยากให้มรรคเป็นพระเอก...ของเธอ ...สั่งหัวใจให้หยุดรักยังทันไหมเนี่ย?