เขาคิดเสมอว่า ชีวิตของเขาเหมือนต้องคำสาป ความรัก ความงาม และความสุขที่ผ่านเข้ามาในชีวิตช่างแสนสั้น เลื่อนลอย ไม่ต่างจากภาพลวงตา มายาแห่งตวัน...ที่หลอกล่อให้หลงใหลติดอยู่กับความงามซึ่งเกิดขึ้นเพียงชั่วลำแสงสุดท้ายของตะวัน ก่อนความมืดมนและความหนาวเหน็บที่ยืนยาวกว่าหลายร้อยหลายพันเท่าจะโถมใส่โดยที่ไม่ทันตั้งตัว แต่...'มัทนา' ไม่ใช่ภาพลวงตาที่เกิดขึ้นจากแสงอาทิตย์อัสดง เธอคือความจริง คือแสงสว่างอันบริสุทธิ์ที่สาดส่องเข้ามาในชีวิตเขา สร้างความอบอุ่นและความหวัง

หญิงสาวแหงนมองท้องฟ้าด้วยความประหลาดใจนึกถึงคืนหนึ่งเมื่อสิบกว่าปีก่อน วันที่ซมซานหนีออกมาจากบ้านแม่ นึถึงเมื่อสองคืนก่อนที่ดาวเริ่มส่องแสงแข่งกับเดือน... สองคืนนั้นกับคืนนี้แตกต่างกันลิบลับ ต่าง...แม้ว่าจะเป็นท้องฟ้าเดิม ดาวดวงเดิม หากวินาทีนี้เมื่อก้าวไปกับชายหนุ่ม มีคณากลับไม่รู้สึกเจ็บปวด หวาดกลัวหรือคุมแค้นแต่อย่างไร ทุกย่างก้าวมีแต่ความมั่นใจและอบอุ่น ความมั่นใจแปลก ๆ เกิดขึ้นอย่างที่ไม่เคยรู้สึก ว่าทุกอย่างก้าวต่อไปนี้ หล่อนคงไม่ต้องเดินอย่างเดียวดาย คงไม่ต้องเดินอย่างอ้างว้าง...