สิ่งที่ยากที่สุดคือการทำผิดครั้งแรก แต่ถ้าทำแล้วรอดไปได้ ครั้งต่อไปจะง่ายขึ้น การฆ่าคนก็เหมือนกัน ฆ่าคนแรกอาจจะยากหน่อย แต่คนที่สอง คนที่สาม...ง่าย มือเปื้อนเลือดแล้วนี่ จะเปื้อนอีกสักหน่อยจะเป็นไรไป ทีนี้ใครเข้ามาขวางก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่กำจัดเสีย!

ถ้าอยากได้สังคมที่ดีขึ้น ไม่ใช่หนีมาอยู่ในภาพลวงตา หมกตัวปิดหู ปิดตาเชื่อคนโกหกหลอกลวงอยู่ทั้งชีวิต แต่ต้องพยายามทำของเดิมนั่นแหละให้ดีขึ้น สะอาดขึ้น เพราะชีวิตคือการต่อสู้ ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่ใช้อย่างมีประโยชน์ ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด และใช้มันอย่างคุ้มค่า ไม่มีใครเป็นผู้แพ้เสมอไปหรอก ถ้าเราสู้ไม่ถอย สักวันเราต้องชนะ อย่างน้อยก็ชนะตัวเองที่ไม่งอมืองอเท้ายอมแพ้โดยไม่สู้ไงล่ะ

วินาทีนั้น...เหมือนดวงตา วิมลิน เปิดกว้างหลังจากมืดบอดมานาน หล่อนเพิ่งรู้ตัวว่าหลงเดินทางผิดมาตลอด คิดเสมอว่าถ้าทำงานดีๆ มีตำแหน่งสูงๆ มีดาวหลายดวงประดับบนบ่าแล้ว หล่อนจะกลายเป็นคนมีค่าในสายตาของผู้ที่เคยหมิ่นแคลน แต่มันไม่ใช่...หล่อนคิดผิดมาตลอด ความมีค่าไม่ใช่อยู่ที่งาน หรือทรัพย์สินที่ห้อมล้อม มันอยู่ที่ตัวเราเอง อยู่ที่ว่าเรามีค่าอะไรและรู้ถึงค่าตัวเอง... คนพวกนั้นไม่เคยรู้จักค่าที่แท้จริงของมนุษย์ เขาเห็นแค่ค่าของชาติตระกูล ค่าของสมบัติ ค่าของงาน แต่เขาไม่เคยเห็นค่าที่แท้จริงในตัวหล่อน ใช่...หล่อนเข้าใจแล้ว เข้าใจว่าถึงอดีตหล่อนจะเป็นเด็กมดตะนอย เคยนอนในกรงขังแทนห้องนอนหรู แต่ตอนนี้หล่อนคือวิมลิน ค่าของหล่อนอยู่ที่ตัวหล่อน อยู่ที่ความดีที่มาจากกายและใจ ไม่ใช่อยู่ที่ตำแหน่งหน้าที่การงาน ไม่ใช่อยู่ที่การมองจากคนรอบตัว แต่อยู่ที่หล่อนมองตัวเองว่ามีค่าอย่างไรต่างหาก