จรัสรัก คือชื่อสะพานโบราณในย่านชุมชนเก่าแก่แห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ ส่วน อบเชย น่ะหรือ คือชื่อของสาวใหญ่วัยสี่สิบห้า ผู้หญิงธรรมดาๆ ที่ยังโสด ไม่เก๋ ไม่ฮิป ไม่ชิค อย่างใครเขา แคปชั่นชีวิตของเธอคงจบแค่ตรงนี้ ถ้าจู่ๆ จะไม่มีรถด่วนขบวนสุดท้ายพุ่งเข้าชนพร้อมกันทีเดียวสองขบวนแซ็กโซโฟน คือรถไฟความเร็วสูง ชายหนุ่มวัยต้นยี่สิบ กระดูกอ่อนกรุบกรอบ น่ากินอย่างยิ่ง อิศาน คือรถไฟไทยธรรมดาๆ หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบเจ็ด พ่อม่ายลูกติด เรื่องชุลมุนชุลเกเพราะมะตอย ลูกสาวของอิศาน หลงรักแซ็กโซโฟน แต่นายแซ็กน่ะชอบป้าอบอย่างชนิดที่พร้อมนำตัวเองใส่พานถวายป้าทุกเมื่อ แล้วอบเชยล่ะชอบใคร? สาวใหญ่ตอบไม่ได้จริงๆ ไม่ใช่ว่าสวยเลือกได้หรอกนะ ก็ถ้าจะเอาคำตอบให้แจ่มแจ้งกันไป คงต้องย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนสะพานจรัสรักเมื่อนานมากแล้ว มันยังคงแจ่มกระจ่างอยู่ในหัวใจผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งมาจนทุกวันนี้ ไม่ต่างจากกลอนวรรคหนึ่งซึ่งปรากฏอยู่บนราวสะพานจรัสรัก ...แจ่มแจ้งแล้วว่ารักงามปานฉะนี้

ดาวเต็มฟ้าตัดสินใจเลิกกับชุณ ผู้ชายที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมากว่ายี่สิบปี เพราะมองไม่เห็นอนาคตเลยว่าจะใช้ชีวิตอย่างไรในยามแก่เฒ่า หลังจากเขานำเงินทั้งหมดที่มีไปลงทุนเปิดร้านบ้านสีขาวโดยไม่ปรึกษาเธอสักคำ พอกันที! ถ้าอยากเป็นตาแก่ขายน้ำเต้าหู้กับขนมปังนัก เชิญตามสบาย เธอเริ่มต้นชีวิตใหม่ ด้วยงานใหม่ และเจ้านายใหม่ หนุ่มใหญ่ชื่อ รักษ์ ผู้ชายที่เปี่ยมไปด้วยพลังและไฟในการทำงาน ...คงดี ถ้าตึกเจอาร์ ที่ทำงานใหม่ของเธอ จะไม่ได้อยู่ติดกับร้านของชุณ นอกจากหนีกันไม่พ้น ยังคล้ายจะตัดกันไม่ขาด ไม่ว่าเรื่องงานของเธอ หรือเรื่องร้านของเขา ไหนจะคนแก่ (และไม่แก่) รอบตัวอีกล่ะ ทั้งชายแก่ตะมุตะมิอย่างตาพร้อม ยายมาที่อายุแค่ยี่สิบห้า คุณตาหมีพูห์ และเจ้าหญิงแห่งวงการสาวแก่ผู้เย่อหยิ่งพอที่จะปฏิเสธหนุ่มหล่อชื่อณิกษ์อย่างไร้เยื่อใย คนเหล่านั้นดูเหมือนต้องการให้ดาวเต็มฟ้ากลับไปคืนดีกับผู้ชายแหว่งๆ เว้าๆ ราวพระจันทร์คืนแรมอย่างชุณ เอาละ...งั้นก็ตอบมาให้ได้ก่อนสิชุณ ว่าแล้วเราจะอยู่กันไปจนแก่จนเฒ่ายังไง...ฮึ!