2015 Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü’ne değer görülen Arzu Uçar, birbirlerini gören ama duymayan, duyan ama görmeyen karakterlerin ilişkilerini anlatırken eşyanın sessiz dilini kullanıyor, en sarsıcı duyguları bile sükûnetini kaybetmeden okura aktarıyor. Dış Kapının Mandalı sadece hayata pamuk ipliğiyle bağlı insanların değil, bir bakıma pamuk ipliğinin, yani nesnelerin de öykülerini içeriyor. Demirin soğuğu, şelalenin gürültüsü, bir bluzun kokusu, bir eldeki kahverengi lekeler kimlik kazanarak bizi peşlerinden sürüklüyor. Ama bütün yolculukların sonu yalnızlığa çıkıyor. Yalnızlığı delip geçecek sırrı ise kimse bilmiyor. Yazarın deyişiyle, “‘Dış kapının mandalı’ öykülerimde var olduğu topluluktan bir şekilde uzaklaşmış ya da o toplulukta başkalarının hayatında etkin olarak hiçbir zaman var olamamış kişilerle ilişkilendirdiğim bir simge. Bu durum sadece yalnız olma durumu değil, varlığıyla başkalarına dokunamamak da bunun bir parçası. Ama her öyküde o insanların ‘dışarıda kalma’ biçimleri aynı değil. Karakterler ve olaylar değiştikçe yalnızlığın biçimi de, nedeni de değişiyor, bu durum öykünün duygusuna da yansıyor.”