Drie generaties. Een vader, een dochter en een kleinzoon. Emiel, Hannelore en Matteo. Alle drie dragen zij de tijdgeest in zich mee, en ze verzetten zich er ieder op hun eigen manier tegen. Emiel luistert naar jazz om die verschrikkelijke oorlog achter zich te laten en weigert dienstplicht. Wegens een noodlottig ongeval neemt hij noodgedwongen en tegen zijn zin de boerderij van zijn vader over en hij ziet met lede ogen de komst van machines en schaalvergroting aan. Hannelore spuit met zwarte verf 'no future', 'destroy' en 'fascist cops' op de muren in het dorp en gaat studeren in Leuven. Waar ze eerst artikelen en gevatte slogans bedenkt voor een punkblaadje, blijkt die creativiteit haar later veel geld op te leveren in de reclamewereld. Matteo vindt zijn moeder hypocriet en droomt van een zuiver Europa. Hij is op weg naar Polen om de Europese verlichting levenskrachtig te houden. Ondertussen worstelen ze allemaal met de liefde. De tijd verstrijkt, het leven gaat door, en idealen blijken van generatie op generatie pijnlijk te kunnen veranderen.